Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2001/09 odrzucił skargę D. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach komornika sądowego.
Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy.
D. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2009 r., którą zawieszono go w czynnościach komornika sądowego.
Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego [...] września 2009 r. Termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), upływał z dniem [...] października 2009 r. Skarga została wniesiona w otwartym terminie do jej złożenia. Wpis od skargi w kwocie 100 złotych został uiszczony na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] października 2009 r.
Z uwagi na przedmiot sprawy, należący do kategorii spraw wymienionych w § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm., dalej jako: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 września 2009 r. podlegała opłacie stałej, w wysokości 200 zł.
Nadto wskazując na treść art. 221 p.p.s.a., zwalniającego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, Sąd wywiódł, że reprezentujący stronę skarżącą adwokat, wnosząc skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2009 r. zobowiązany był do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł. Wobec tego, że w terminie skarga nie została należycie opłacona Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 221 p.p.s.a., odrzucił skargę.
D. P. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, a to § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i art. 221 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że skarga podlega opłacie na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., co zamknęło skarżącemu drogę do obrony jego praw i interesów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że prawidłowo uiścił wpis stały od skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2009 r. w wysokości 100 zł, zatem błędnie uznano, że strona nie uiściła należnej opłaty. Ponadto zauważył, że skarga na decyzję o zawieszeniu w czynnościach komornika sądowego nie mieści się w zakresie § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wysokość wpisu od skargi na decyzje dotyczące uprawnień do wykonywania określonego zawodu. Zaskarżona decyzja co do zasady nie wpływa na zakres posiadanych przez komornika uprawnień, tylko określa czasową niemożność korzystania z nich. Wykładnia § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., przyjęta przez WSA ma charakter rozszerzający, a więc jest niedopuszczalna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek nieważności postępowania.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący skoncentrował się na zarzuceniu Sądowi pierwszej instancji błędnego uznania, że skarżący uiścił wpis w nienależytej wysokości. Strona wnosząca skargę kasacyjną oświadczyła, że prawidłowo uiściła wpis stały w wysokości 100 zł na podstawie rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., nie wskazała jednak konkretnego przepisu, na podstawie którego określiła wpis od skargi.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który to przepis słusznie został przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa rozstrzygnięcia i wzorzec kontroli, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym adwokat lub radca prawny mają obowiązek uiszczenia opłaty stałej – bez wezwania – w takim terminie, jaki jest dopuszczalny dla złożenia pisma podlegającego opłacie. W wypadku skargi jest to termin trzydziestodniowy, liczony od daty doręczenia zaskarżonego aktu.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2009 r. Zarówno wniesienie skargi, jak i uiszczenie wpisu od tej skargi, powinno zatem nastąpić do dnia [...] października 2009 r. Skoro skarżący był w sprawie reprezentowany przez adwokata, zatem skarga powinna zostać odpowiednio opłacona bez wezwania do dokonania tej czynności w terminie wyżej określonym. Wobec zaniechania dopełnienia tego obowiązku Sąd pierwszej instancji, na mocy obowiązującego w dacie orzekania art. 221 p.p.s.a., prawidłowo odrzucił skargę.
Zarzut dotyczący naruszenia art. 221 p.p.s.a. w związku z art. § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. należy uznać za chybiony.
Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter, wynosi 200 złotych. Wbrew stanowisku skarżącego skarga na decyzję o zawieszeniu go w czynnościach komornika mieści się w pojęciu "w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu". Należy bowiem zwrócić uwagę, że wspomniany przepis, inaczej niż chce tego skarżący, nie ogranicza tych spraw tylko do takich, w których skarga dotyczy przyznania uprawnień do wykonywania zawodu lub ich pozbawienia. Użyte w § 2 ust. 4 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. określenie "dotyczących", należy rozumieć jako "odnoszących się", "mających związek". Zawieszenie w czynnościach komornika niewątpliwie ma związek z uprawnieniami do wykonywania zawodu komornika.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że wpis należny w sprawie skargi na decyzję o zawieszeniu w czynnościach komornika określony został w § 2 ust. 4 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżący nie kwestionował, że od skargi należało uiścić wpis stały, natomiast nie zgadzał się z jego wysokością. Utrzymując, że uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 złotych jest wpisem należnym, nie wskazał jednak podstawy prawnej określenia takiej wysokości wpisu. W związku z tym stanowisko skarżącego, że uiścił on wymagany wpis od skargi jest gołosłowne.
Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia skargi przez adwokata lub radcę prawnego, może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w odpowiednim przepisie rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. W sytuacji takiej jak miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdy reprezentujący skarżącego adwokat uiścił wpis od skargi w kwocie niższej, niż należna, podlegała ono odrzuceniu na podstawie art. 221 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że z dniem 10 kwietnia 2010 r. art. 221 p.p.s.a. utracił moc, w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. zmieniającej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz. 196). Wspomniana ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, wobec tego co do zasady zastosowanie ma reguła bezpośredniego stosowania nowego prawa. Należy jednak zauważyć, że podlegająca ocenie sytuacja procesowa została w całości ukształtowana i oceniona przez Sąd pierwszej instancji w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, a tym samym brak jest dostatecznych podstaw, by w toku postępowania kasacyjnego uwzględniać wspomnianą zmianę ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze wskazane przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.