Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 650/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę D. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, a także zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi.
Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w W. z 6 marca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 650/15, skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie z imienia, nazwiska i stanowiska osób, które podpisały skargę z [...] stycznia 2015 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej [...] kwietnia 2015 r.
W ocenie WSA strona nie uzupełniła braku formalnego w wyznaczonym terminie we wskazany sposób, więc sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tzn. art. 46 § 1 i 2, art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła także, na podstawie art. 182 § 1 i 2 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym bez przeprowadzenia rozprawy.
W ocenie skarżącej żądanie wskazania imion, nazwisk oraz stanowisk osób, które podpisały skargę zostało uprzednio zaspokojone poprzez załączenie do skargi odpisu Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sadowego. Skoro więc WSA dysponował takim wydrukiem, to braki formalne w istocie nimi nie były. Skarga czyniła bowiem zadość wymogom określonym w art. 46 § 1 i 2, jak i w art. 57 p.p.s.a. Zatem jej odrzucenie nie znajduje podstaw w stanie faktycznym.
Pismem z [...] października 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w dacie wniesienia przez spółkę skargi kasacyjnej przepis art. 173 § 1 p.p.s.a. stanowił, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznaczało to, że w dacie wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 (w brzmieniu obowiązujący w dacie złożenia skargi kasacyjnej) przysługiwała skarga kasacyjna do NSA. Po wejściu w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) zmianie uległa treść art. 194 § 1 p.p.s.a. W art. 194 § 1 między innymi dodano punkt 1a, z którego wynika, że zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie z treści art. 2 ustawy zmieniającej wynika, że przepis art. 194 § 1 pkt 1a stosuje się także do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.
Zmieniona treść art. 173 § 1 p.p.s.a. będzie znajdowała zastosowania do spraw wszczętych po dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej, jak stanowi art. 2 ustawy z dnia 9.04.2015 r. (postanowienie NSA z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1917/15).
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. spółce w dacie wystąpienia do NSA przysługiwała skarga kasacyjna i z takim też środkiem odwoławczym spółka wystąpiła. Tym samym spółka zrealizowała przysługujące jej w tej dacie uprawnienie do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast w dacie rozstrzygania o zasadności środka odwoławczego uwzględnić należało zmianę stanu prawnego wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 2 ustawy zmieniającej wynika, że do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie tej ustawy należy stosować przepis art. 194 § 1 pkt 1a, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Oznacza to, że w chwili orzekania przez NSA, z woli ustawodawcy przedmiotem oceny przed NSA, w sytuacji odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2-4 p.p.s.a., jest zażalenie a nie skarga kasacyjna. Z tych względów w komparycji postanowienia wskazano, że przedmiotem rozpoznania było zażalenie.
Z uwagi na stwierdzenie, że NSA rozpoznawał zażalenie spółki, a nie skargę kasacyjną, uznać należy, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku organu i przeprowadzenie w sprawie rozprawy. Stosownie bowiem do art. 197 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym i od przepisu tego nie ma wyjątków.
Przechodząc do rozpoznania zażalenia spółki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest ono zasadne.
Istota sporu sprowadza się do tego, czy prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę, uznając, że brak formalny skargi, tj. wskazanie, kto ją podpisał, nie został uzupełniony pomimo wezwania.
Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, czyli m. in. być podpisana przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Oznacza to, że pismo powinno być podpisane w taki sposób, aby wojewódzki sąd administracyjny mógł stwierdzić, czy podpis złożyła strona lub osoba upoważniona do jej reprezentowania.
Jak wynika z KRS skarżącej (s. 15 i następne akt sądowych) może być ona reprezentowana 2 członków zarządu albo członka zarządu łącznie z prokurentem, jeżeli zarząd jest wieloosobowy.
Skarga do WSA została podpisana przez 2 osoby – p. E. S. i drugą osobę, której zidentyfikowanie nie jest możliwe na podstawie podpisu, a w skład zarządu poza wyżej wymienioną wchodzą jeszcze 3 osoby. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z WSA, że konieczne było wezwanie strony do doprecyzowania, kto podpisał skargę, ponieważ nie było jasne, czy została podpisana przez podmiot upoważniony. Brak wyjaśnienia tej okoliczności, pomimo wezwania spółki przez Sąd do tej czynności, świadczy o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi w terminie, co z kolei stanowiło podstawę do odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego NSA uznał, że postanowienie Sądu I instancji było zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.