Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2314/16, oddalił skargę F. Sp. j. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Od powyższego wyroku F. Sp. j. w K. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła również o "wstrzymanie wykonalności decyzji w postępowaniu o sygn. [...], będącej przedmiotem zaskarżenia w I instancji do czasu rozstrzygnięcia postępowania w I instancji". W piśmie zawierającym uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej skarżący doprecyzował, że skarga kasacyjna dotyczy wyroku WSA wydanego w dniu 28 marca i dotyczącego utrzymania w mocy decyzji GITD z dnia [...] sierpnia, nr [...], zaś podanie niewłaściwych danych wynikało z omyłki pisarskiej. Skarżący kasacyjnie nie uzasadnił przedmiotowego wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając zawarty w skardze kasacyjnej wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę F. Sp. j., to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie – w niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej – również z mocy samego prawa nie może zostać uwzględniony.
Należy podkreślić, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym, a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art.
61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 p.p.s.a. i uwaga nr 18 do art. 161 p.p.s.a.). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia