Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2802/16 oddalił skargę A. sp. j. z siedzibą w Z. (dalej jako: "skarżąca" "spółka" lub "strona") na decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "Prezes PFRON" lub "organ I instancji") z [...] listopada 2016 r. odmawiającą stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za kwiecień 2015r.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Skarżąca złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Refundacji do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za kwiecień 2015 r.
Decyzją z [...] listopada 2015 r. Prezes PFRON odmówił wypłaty przedmiotowego dofinansowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że z dokumentacji będącej w posiadaniu organu, w tym m.in. z bilansu oraz rachunku zysków i strat sporządzonych na dzień [...] kwietnia 2015 r. wynikało, że strona znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, gdyż ponad połowa kapitału spółki została utracona. Jako podstawę prawną wskazał w szczególności przepisy art. 26a ust. 9a pkt 1 i art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej jako: ustawa o rehabilitacji) oraz art., 1 ust. 1 lit. c, art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r., dalej jako: rozporządzenie nr 651/2014).
Skarżąca w odwołaniu kwestionowała zastosowanie przepisów rozporządzenia 651/2014, które w jej ocenie nie powinny mieć zastosowania do przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej. Nie zgadzała się też z oceną jej sytuacji finansowej.
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, co uniemożliwia udzielenie pomocy. Z analizy dokumentów przedstawionych przez spółkę wynika, że na dzień [...] kwietnia 2015 r. kapitał podstawowy wynosił 715 780,00 zł, kapitał zapasowy został wykazany w kwocie ujemnej 662 444,19 zł, a w okresie od stycznia do kwietnia 2015 r. strona osiągnęła zysk netto w wysokości 1 369,14 zł. Zatem ponad połowa kapitału spółki została utracona.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Zarzuciła też błędną wykładnię art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112, dalej Pun) w związku z art. 2 pkt 18 lit rozporządzenia 651/14 przez utożsamienie wartości majątku przedsiębiorcy z wartością bilansowa netto aktywów, jak również naruszenie art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 kpa przez odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych przez spółka, a w konsekwencji naruszenie art. 7 i 8 kpa przez uchylenie się od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że zgodnie z motywem 14 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji jest wyłączona z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, ponieważ taka pomoc powinna być oceniana na podstawie Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z dnia 1 października 2004 r. W art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 wskazano natomiast, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi. Rozporządzenie to w art. 2 pkt 18 zawiera definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej stanowiąc, że jest to m.in. przedsiębiorstwo o cechach, określonych w art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia 651/2014 (które spełnia skarżąca), gdy ponad połowa jego kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat.
W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w sprawie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Sąd i instancji zauważył też, że dokonując wykładni art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji organy nie stosowały Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W ocenie WSA organ odwoławczy zasadnie zastosował przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r. Nr 53, poz. 312 ze zm.). W oparciu o wskazane przez skarżącą zgodnie z wymogami tego rozporządzenia informacje organ zasadnie przeprowadził weryfikację tych informacji i wzywał skarżącą do złożenia dodatkowych dokumentów obrazujących jej sytuację ekonomiczną.
W oparciu o przedstawione przez spółką informację ustalono, że na dzień 30 kwietnia 2015 r. jej kapitał podstawowy wynosił 715 780,00 zł, kapitał zapasowy został wykazany w kwocie ujemnej 622 444,19 zł, a w okresie od stycznia do kwietnia 2015 r. strona osiągnęła zysk w wysokości 1.369,14 zł, co oznacza, że ponad połowa kapitału spółki została utracona. Tym samym zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014.
Sąd i Instancji nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: ppsa).
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od omówionego wyroku. Zaskarżyła ten wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1) naruszenie prawa materialnego, a to przez bledną wykładnię art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: kpa), a w konsekwencji także art. art. 7 i 8 kpa przez przyjęcie, że przedmiot sprawy ogranicza zakres postępowania dowodowego z dokumentów wyłącznie dokumentów, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Skarżąca w skardze kasacyjnej zrzekła się rozprawy.
Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor podnosił, że rozporządzenie 651/2014 nie ma zastosowania przy ustalaniu kryteriów niewypłacalności, gdyż przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji stanowiący o kryteriach oceny trudnej sytuacji nie przywołuje rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 ani żadnego innego konkretnego aktu prawnego Unii Europejskiej. W jego ocenie definicja przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ustanowiona w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 ma zastosowanie tylko dla celów tego rozporządzenia. Samo zaś rozporządzenie 651/2014 nie ma zastosowania do pomocy udzielanej przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji, a zatem i nie ma zastosowania sam art. 2 pkt 18 tego rozporządzenia. Autor skargi powołuje się na: (cytując dosłownie) "odnośnik/przypis 96 (oryginalnie - odnośnik/ przypis 3 z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, Dz.U. z 2008 roku, nr 23, poz. 1562) zamieszczony przy art. 43 ust. 3 pkt 1 o treści: "Kryteria te są określone w pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz.
UH C 244 z 01.10.2004, str. 2 - "Wytyczne"). Uzasadniając zarzut niezasadności zastosowania art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia 651/2014 autor skargi kasacyjnej podnosi, że skarżąca jako spółka jawna nie tworzy kapitałów, bo żaden przepis prawa nie nakłada na nią takiego obowiązku. Wskazuje na art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (Dz. U. z 2013 roku, poz. 330, z późn. zm. – dalej: ustawa o rachunkowości) i art. 22 i n. Kodeksu spółek handlowych, które to przepisy nie nakładają obowiązku tworzenia kapitałów. Twierdzenie znajdujące się w zaskarżonej decyzji, że kapitał wykazany w sprawozdaniu jest kapitałem zakładowym jest więc oderwane od regulacji prawnej.
W ocenie autora skargi kasacyjnej organ nie wyjaśnił, dlaczego. Uważa tzw. ujemną wartość kapitału zapasowego za skumulowaną stratę. Podnosi też, że złożony przez skarżącą bilans nie wchodzi w skład sprawozdania finansowego, bowiem nie został sporządzony na okres wskazany w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Zatem kwoty wpisane w tym dokumencie nie są ani kapitałami, ani nie są wykazane w sprawozdaniu finansowym, jak tego wymaga art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia 651/2014, ani też nie występują jakiekolwiek skumulowane straty pomniejszające kapitał.
Autor skargi kasacyjnej zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA dwukrotnie odwołano się do nie istniejącego art. 48 ust. 3 pkt 1) zamiast do art. 48a ust. 3 pkt 1) ustawy o rehabilitacji.
Jako uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ppa wskazuje na pominięcia dowodów z wycen jej majątku i planów amortyzacji.
Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ w przepisanym terminie nie zażądał jej przeprowadzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 ppsa, można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 ppsa.
Ze względu na charakter zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, które sprowadzają się w istocie do zakwestionowania możliwości zastosowania w sprawie art. 2 pkt 18 lit b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 r. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że przepisy tego rozporządzenia, jako nie wymienione wprost w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji nie mogą mieć zastosowania. Jest to pogląd oczywiście błędny. Przepis art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie stanowi, że środki funduszu przyznawane pracodawcy na podstawie art. 26, art. 26 a, art. 26 d i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy (a więc i takie, o jakie ubiega się skarżąca) stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Art. 48a ustawy o rehabilitacji w kolejnej jednostce redakcyjnej to jest w ust. 3 pkt 1 odsyłając w zakresie rozumienia pojęcia "znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej" odsyła więc nie do jakichś bliżej nieokreślonych przepisów, ale tych właśnie wymienionych w art. 48a ust. 2 regulacji, które definiują pojęcie przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej.
Nie ma też racji skarżąca, gdy twierdzi, że rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 nie powinno mieć w sprawie zastosowania ze względu na zawarte w art. 1 ust. 4 lit c i motywie 14 tego rozporządzenia stwierdzenie, że jego przepisy nie mają zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Te przepisy wskazują na zakres pomocy udzielanej na podstawie tego rozporządzenia, w tym na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych (art. 1 ust. 1 lit. f rozporządzenia). Z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wynika tylko ograniczenie zakresowe pomocy, co nie wyłącza możliwości określania jakie przesłanki (w tym wymienione w art. 2 pkt 18 lit b) rozporządzenia wyłączają czy ograniczają możliwość skorzystania z pomocy objętej zakresem jego regulacji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może się odnieść do argumentacji dotyczącej odnośników/przypisów do ustawy 3 z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, Dz.U. z 2008 roku, nr 23, poz. 1562) zamieszczony przy art. 43 ust. 3 pkt 1. Nie istnieje bowiem akt prawny opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2008 r. nr 23 poz. 1562, natomiast ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. nie zawiera art. 43 ust. 3 pkt 1 ani też nie nowelizuje art. 43 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji.
Reasumując, Sąd I instancji akceptując stanowisko organów nie naruszył przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez błędną wykładnię uznając, że przepisem prawa europejskiego dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Nie ma przy tym znaczenia dla prawidłowości wyroku omyłkowe powołanie się przez Sąd I instancji na art. 48 ust. 3 pkt 1 (zamiast art. 48a ust. 3 pkt 1) ustawy o rehabilitacji, skoro w innych miejscach uzasadnienia powołano przepis prawidłowo, jak też argumentacja odnosi się jednoznacznie do treści art. 48a ust.3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji.
Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się chybione. Zarzuty te dotyczą naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 kpa przez przyjęcie, że przedmiot sprawy ogranicza zakres postępowania dowodowego z dokumentów wyłącznie do dokumentów, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. Z kolei uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do kwestionowania prawidłowości oceny wypełnienia przez skarżącą warunków określonych w art. 2 pkt 18 lit b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2014.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Oznacza to, że uzasadnienie powinno nawiązywać do wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. To zarzuty przedstawione jako podstawa kasacyjna wraz z ich uzasadnieniem powinny być przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nie zawarte w treści uzasadnienia stwierdzenia, które nie znajdują odzwierciedlenia w przytoczonej podstawie kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien też uzasadnić, w jaki sposób wskazane uchybienie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy.
Odnosząc się do oceny zarzutów naruszenia przepisów postepowania wskazać należy, że zgodnie z przywołanym w podstawie kasacyjnej art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie. Nie można natomiast oczekiwać od sądu, jak zdaje się to czynić autor skargi kasacyjnej, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny jest zobowiązany do prowadzenia autonomicznego postępowania dowodowego, czy też, że naruszeniem tego przepisu jest zaakceptowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy wbrew stanowi, jaki byłby korzystny dla strony postępowania. Zarzut nieuwzględnienia dowodów przydatnych w ocenie autora skargi do oceny sytuacji finansowej skarżącej (w szczególności zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa) jest oczywiście bezpodstawny, a wręcz niezrozumiały w sytuacji, gdy skarżąca w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym nie wykazywała żadnej inicjatywy dowodowej.
W tej sytuację ocena materiału dowodowego mogła być dokonana tylko w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżąca wraz z wnioskiem oraz na wezwanie organów. W świetle przedstawionych dokumentów Sąd I instancji zasadnie mógł uznać za prawidłowe, zgodne z wymogami art. 7, art. 8 art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa ustalenia organów, że zaistniały wynikające z art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 przeszkody do przyznania skarżącej pomocy.
Zawarte w uzasadnieniu skargi twierdzenia autora tej skargi, co do tego, że skarżąca nie miała obowiązku sporządzania bilansu na 30 kwietnia 2015 r. nie mają znaczenia nie tylko dlatego, że nie nawiązują do zarzutów przytoczonych w przytoczeniu podstaw kasacyjnych, ale i dlatego, że przecież skarżąca sama taki bilans przedstawiła. Nie wskazała też na błędy organów w ocenie przedstawionych przez nie dokumentów i wyciągnięciu z nich wniosków pozwalających na uznanie zaistnienia trudnej sytuacji skarżącej, o jakiej mowa w art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Nie powołała się na jakiekolwiek inne przyczyny zmniejszenia kapitału, niż zakumulowane straty.
Tym samym zarzuty naruszenia 134 § 1 ppsa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 art. 78 § 1 kpa, a w konsekwencji także art. art. 7 i 8 kpa, należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając w granicach skargi kasacyjnej uznał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). NSA, zasądzając na rzecz organu kwotę 360zł, uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który nie występował na etapie postępowania przed WSA, wniósł w terminie określonym w art. 179 ppsa odpowiedź na skargę kasacyjną.