Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę [A.] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (dalej: DIC), z dnia [...] lutego 2015 r., wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
W dniu [...] maja 2014 r., na terenie [...], funkcjonariusze Oddziału Celnego w Świnoujściu, Urzędu Celnego w Szczecinie, przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej, o numerze rejestracyjnym [...]. Powyższym zespołem pojazdów wykonywano przewóz ładunku z Niemiec do Szwecji.
W toku kontroli, stwierdzono naruszenia polegające na: przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu w dniach 6 - 7 maja 2014 r., o 7 godzin i 53 minuty, skróceniu dziennego czasu odpoczynku w dniach 6 - 7 maja 2014 r., o 1 godzinę i 33 minuty, skróceniu dziennego czasu odpoczynku w dniach 11 - 12 maja 2014 r., o 1 godzinę i 13 minuty, przekroczeniu dopuszczalnego czasu pracy bez przerwy w dniu 30 kwietnia 2014 r. o 35 minut.
Osoba kierująca pojazdem, M. S., odmówił składania zeznań. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie (dalej: NUC), wszczął z urzędu w stosunku do Skarżącej, postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o czasie pracy kierowcy, o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2013 poz. 1414 ze zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym), zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli, nałożył na Skarżącą, karę pieniężną w wysokości 900 zł, w tym, za skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz za nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. 2012 poz. 1155, dalej: ustawa o czasie pracy kierowców).
NUC odstąpił od wymierzenia kary, za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzania pojazdu wskazując, iż w okresie 6 - 7 maja 2014 r. kierowca nie przekroczył dopuszczalnych 10 godzin czasu prowadzenia pojazdu. Po rozpoznaniu odwołania, DIC decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., uchylił decyzję NUC z dnia [...] listopada 2014 r. w całości i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej kwocie 700 zł za:
- 1. naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku:
- a) kary pieniężnej w kwocie 200 zł. - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (l.p. 5.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym),
- b) kary pieniężnej w kwocie 200 zł. - za każdą następną rozpoczętą godzinę (l.p. 5.3.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym),
- 2. naruszenie polegające na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy - kary pieniężnej w kwocie 300 złotych (l.p. 8.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
DIC wyjaśnił, że w świetle art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ten kto wykonuje przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej, a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Wskazując na treść art. 8 ust. 1 - 4 i 8, art. 9, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych, odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 2012 z 11.004.2006, dalej: rozporządzenie nr 561/2006), uznał za udowodnione, że do wymaganego minimalnego, 11 - godzinnego okresu odpoczynku dziennego kierowcy w dniach 6 - 7 maja 2014 r., zabrakło 1 godziny i 33 minut, (odpoczynek wynoszący 9 godz. i 27 min stwierdzono pomiędzy godz. 21:28 dnia 6 maja 2014 r. a godz. 7:04 dnia 7 maja 2014 r., który został przerwany wjazdem na prom trwającym od godz. 5:19 do 5:28 dnia 7 maja 2014 r.).
Natomiast dokonując analizy danych cyfrowych na karcie kierowcy oraz przyjmując do wyliczenia dopuszczalność odebrania odpoczynku dziennego, trwającego minimum 9 godzin uznał, że w okresie 11 - 12 maja 2014 r., dzienny odpoczynek został skrócony o 44 minuty, a nie o 1 godz. i 13 min., jak ustalił to organ I instancji. W sześciogodzinnym okresie pracy kierowcy, w dniu 30 kwietnia 2014 r. liczonym od godziny 6:16 do godz. 12:51 kierowca nie odebrał żadnej przerwy, co stanowi o naruszeniu art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.
Zdaniem organu,, również, wbrew twierdzeniu Spółki, funkcjonariusze celni są uprawnieni do kontroli czasu pracy kierowców w zakresie przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.
Organ zaznaczył, że zarówno w protokole kontroli oraz w postanowieniu o wszczęciu postępowania, organ I instancji wskazał, takie same naruszenia, natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. uznając, że nie doszło do naruszenia, polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, odstąpił od wszczęcia postępowania i wymierzenia kary w tym zakresie. Ponadto organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie zaistniała możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności w trybie art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy.
Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców, art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów art. 89 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 68 ust. 1 pkt 2 lit a i b ustawy o transporcie drogowym oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, rozbieżność katalogu naruszeń wynikających z protokołu kontroli oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i brak uprawnienia organu do kontroli czasu pracy kierowców (w oparciu o ustawę o czasie pracy kierowców), zatrudnionych w ramach stosunku pracy.
Sąd I instancji wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, zaś wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Odnosząc się do podnoszonych rozbieżności, co do katalogu naruszeń, wynikających z protokołu kontroli i zawiadomienia o wszczęciu postępowania wskazał, że jest on w istocie taki sam i nie ma w nim takich różnic, które uzasadniałyby zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.
Przypomniał, że wszczęcie postępowania w sprawie, nastąpiło postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. w oparciu o wynik kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r., zawarty w protokole kontroli. Natomiast ustalenia protokołu kontroli, jeżeli chodzi o zakres stwierdzonych naruszeń, za które wymierza się karę pieniężną, wyznaczają granice przedmiotowe postępowania administracyjnego. Niekorzystne dla podmiotu kontrolowanego wyniki tej kontroli stanowią podstawę faktyczną do wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 1 k.p.a., a w razie potwierdzenia ustaleń zawartych w protokole z kontroli, do wydania decyzji nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu I instancji, wszystkie naruszenia wymienione w powyższych dokumentach są zbieżne, a ewentualne różnice, które wynikają ze sposobu formułowania, są nieistotne i nie mają wpływu na kwalifikację prawną tych naruszeń. Stwierdził, że zawarte w postanowieniu o wszczęciu postępowania naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nie odbiega od stwierdzonych w protokole naruszeń.
Odwołując się do art. 89 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 2 ust. 1 pkt 7 lit. a w zw. z art. 30 ust. 3 pkt 9 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. (Dz. u. z 2013. poz. 1404 ze zm.) o Służbie Celnej, stwierdził, że z powołanych przepisów wynika wprost, że funkcjonariusze celni są podmiotami upoważnionymi do dokonywania kontroli przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego w zakresie wskazanym przez ustawę o transporcie drogowym. Wskazał również, że w świetle definicji legalnej zawartej w art. 4 pkt 22 lit. r ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego, to obowiązki i warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy o czasie pracy kierowców. Z kolei ustawa o czasie pracy kierowców, określa czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy (art.
1) i obejmuje regulację co do wymaganych przerw (art. 13). Tym samym uznał zasadność stanowiska DIC, że funkcjonariusze celni są uprawnieni do kontroli czasu pracy kierowców zatrudnionych w ramach stosunku pracy. Sąd podzielił w pełni argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na potwierdzenie powyższego poglądu, w tym prawa organów Służby Celnej do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów z zakresu czasu pracy kierowców.
Uznał, iż powołany w skardze przepis art. 50 pkt 1 lit. k ustawy o transporcie drogowym nie może stanowić podstawy prawnej do określenia zakresu przedmiotowego uprawnień kontrolnych funkcjonariuszy celnych. Uprawnień przyznanych Inspekcji Transportu Drogowego przez ustawodawcę nie można bowiem odnieść do Służby Celnej, gdyż w przepisach ustawy o transporcie drogowym brak jest unormowania, które odsyłałoby do odpowiedniego stosowania art. 50 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym do funkcjonariuszy celnych. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku, Skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r.. poz. 1311 ze zm., dalej: p.p.s.a.), polegające na nieuwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy,
- b) art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art., 80 kpa polegające na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej w wyniku działań organu kontrolnego z przekroczeniem uprawnień w aspekcie art. 89 ust 1 pkt.3, art. 89a ust, 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 lit. k oraz art. 68 ust 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym;
- 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 6 k.p.a. w zw. z art, 7 Konstytucji RP oraz w zw. z art, 134 § 1 p.p.s.a., przez ich niezastosowanie polegające, na niemającym oparcia w przepisach prawa, przydzieleniu nieograniczonych uprawnień kontroli drogowej w aspekcie postanowień ustawy o czasie pracy kierowców funkcjonariuszom Służby Celnej.
W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, DIC wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Nie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. określony w punkcie 1a.
Formułując zarzuty skargi kasacyjnej, Skarżąca nie spełniła wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa musi być bowiem postawiony wyraźnie, a więc Skarżąca winna wskazać nie tylko konkretny przepis prawa ale również określić sposób jego naruszenia. Natomiast bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie wskazanego przepisu, sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jest nieprawidłowe
Podkreślić bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za Skarżącą zarzutów skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ i cytowane tam orzecznictwo).
Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej, przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, celem zbadania, czy pozwala ono na skonkretyzowanie powyższego zarzutu kasacyjnego wykazała, iż zarzut ten nie został uzasadniony, przez co nie może być poddany ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z powyższych względów nie zasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 134 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. określone w punkcie 1.b.
Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżąca nie wskazała jakie dowody uzupełniające z dokumentów nie zostały przeprowadzone przez Sąd I instancji, a także z jakich względów uważa, iż powyższy przepis został naruszony.
Zauważyć również należy, że zgodnie z srt. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.. Przepis art. 134 p.p.s.a., Sąd I instancji mógłby naruszyć tylko wtedy, gdyby Skarżąca w postępowaniu sądowym wskazywałaby na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały pominięte, względnie, gdy w postępowaniu którego dotyczy skarga popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Natomiast Skarżąca nie wskazała nie tylko powyższych uchybień, ale zaniechała wskazania w ogóle, na czym polega naruszenie powyższego przepisu.
Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu określonego w punkcie 2, jak też punkcie 3 skargi kasacyjnej, które to zarzuty są ze sobą powiązane.
Analiza skargi kasacyjnej, daje podstawę do przyjęcia, iż Skarżąca upatruje naruszenia zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. jak również w art. 7 Konstytucji RP, w przekroczeniu przez organy celne uprawnień do kontroli czasu pracy kierowców, polegających na kontroli czasu jazdy, czasu postoju, przerw w pracy i czasu odpoczynku kierowcy zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, bowiem kierowca nie należał do kręgu podmiotów określonych w art. 68 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Wskazać należy więc, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 (dotyczy licencji kierowcy taksówki), jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in.: kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.
Natomiast do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są, zgodnie z art.89 ust. 1 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym m.in. funkcjonariusze celni. Jak stanowi bowiem art. 30 ust. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 209r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2013 po. 1404 ze zm.) kontrola drogowa na zasadach określonych w przepisach odrębnych, a więc również przepisach zawartych w ustawie o transporcie drogowym, należy do zadań Służby Celnej. Przy czym należy podkreślić, iż uprawnienia te, z mocy art. 87 ustawy o transporcie drogowym, mają również inne organy.
Natomiast zgodnie z art. 4 pkt. 22 lit. r ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy o czasie pracy kierowców.
Nadto, zgodnie z art. 89a ust. 1 do 3 ustawy o transporcie drogowym, Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy, a Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie określonych w ustawie. Natomiast funkcjonariusze Policji, organów celnych i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego.
Przepisy o kontroli ruchu drogowego zamieszczone są w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2012. 1137 ze zm.) w dziale V – Kontrola ruchu drogowego w rozdziale 1 dotyczącym uprawnień policji i innych organów. Natomiast przepis art. 129 ust. 4a tej ustawy stanowi, iż kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub organów celnych, którym przysługują uprawnienia o których mowa w ust. 2 pkt. 1 -5 i 7 -2 oraz w art. 130a ust. 4 pkt.
1. Zgodnie więc z art. 129 ust. 2 pkt. 5, organy celne są uprawnione do sprawdzania zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Tak więc, jak wynika z przytoczonych przepisów, stanowią one podstawę dla organów celnych, do kontroli przedsiębiorców, w zakresie m.in. obowiązków i warunków wymienionych i określonych w ustawie o transporcie drogowym, a więc również z mocy odesłania, warunków określonych w ustawie o czasie pracy kierowców, w tym art. 13 tej ustawy, dotyczących wymaganych przerw, a zatrudnionych na podstawie stosunku pracy. Przepis ten jest usytuowany w rozdziale 2, dotyczącym czasu pracy kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Podkreślić także należy, iż kontrola ta dotyczy obowiązków i warunków rzutujących na przewozy drogowe, wymienionych w ustawie o czasie pracy kierowców, a nie obowiązków wynikających z prawa pracy.
Przepisy art. 68 ust. 1 pkt. 2 a i b i art. 50 pkt. 1 lit k ustawy o transporcie drogowym odnoszą się natomiast do Inspekcji Transportu Drogowego, do której zadań należy kontrola przestrzegania czasu pracy przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe, oraz osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe. Uprawnienia do kontroli dla innych organów, m.in. dla organów celnych ustawa nadaje na podstawie innych przepisów ustawy o transporcie drogowym, wcześniej już wymienionych. Organy Inspekcji Transportu Drogowego są więc jednym z wielu organów inspekcyjno-kontrolnych powołanych do kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów
Zadaniem Inspekcji Transportu Drogowego jest bowiem kontrola przewozów drogowych (transportu drogowego i niezarobkowego przewozu drogowego). Przepisy art. 68 i art. 50 ustawy o transporcie drogowym precyzują zakresy podmiotowe i przedmiotowe tej kontroli, do której uprawnione i jednocześnie zobowiązane są organy Inspekcji Transportu Drogowego.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 p.p.s.a.