Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3146/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2125/16, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.

I

W dniu 23 marca 2015 r. wpłynął do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UPRP lub organ) wniosek [...] (dalej wnioskodawca, skarżący) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "WEBNODE" o numerze R. 225989 udzielonego na [...] (dalej: uprawniony). Ochrona ww. znaku została udzielona dnia 16 lutego 2010 r. i służy on do sygnowania usług z klasy 35: reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, a także usług z klasy 42: tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowania oprogramowania komputerowego.

Jako podstawę prawną wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2013 r. poz.1410, dalej p.w.p.) podnosząc, że sporny znak towarowy nie jest używany w obrocie w odniesieniu do towarów wskazanych w wykazie towarów i usług. Swój interes prawny wnioskodawca wywiódł z tego, że jest uprawniony do dwóch znaków towarowych chronionych w trybie unijnym zawierających w swojej strukturze słowo "WEBNODE" znaku o numerze CTM 9959156 (znak słowny) oraz znaku o numerze CTM 8679003 (znak graficzny), przy czym znaki te oraz sporny znak towarowy zostały zgłoszone dla klas towarowych zbieżnych. Wnioskodawca podkreślił również, że używanie znaku "WEBNODE" nie spełnia wymogów "rzeczywistego i nieprzerwanego używania w wymaganym okresie, tj. od 16 lutego 2010 r. do 16 lutego 2015 r.". Zdaniem wnioskodawcy jego znak "WEBNODE" używany jest we wszystkich obszarach działalności i nierozłącznie wiąże się z jego usługami oraz jest powszechnie znany.

W piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku wskazując, że jego złożenie jest umotywowane jedynie chęcią zawieszenia postępowań toczących się aktualnie przed Urzędem Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante w przedmiocie unieważnienia wspólnotowych znaków towarowych należących do wnioskodawcy - słownego znaku "WEBNODE" CTM 9959156 oraz słowno-graficznego znaku "WEBNODE" CTM 8679003. Uprawniony ponadto podniósł, że używał spornego znaku towarowego w wymaganym przez art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. okresie i na tę okoliczność złożył szeroki materiał dowodowy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "WEBNODE" o numerze R.225989 udzielonego na rzecz uprawnionego. Jako podstawę prawną organ podał m.in. art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p.

W uzasadnieniu UP RP w pierwszej kolejności wskazał, że oba podmioty są przedsiębiorcami działającymi w tej samej branży, oferującymi usługi tego samego rodzaju, zatem uprawniony stanowi na rynku bezpośrednią konkurencję dla wnioskodawcy. Ponadto, wnioskodawca jest uprawniony do wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych zawierających identyczny element słowny "WEBNODE" i działa na tym samym lub podobnym rynku co uprawniony. Wobec tego interes prawny wnioskodawcy ma charakter konkretny, indywidualny, aktualny, bezpośredni i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych.

Następnie UPRP - powołując się na przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. -stwierdził, że uprawniony wykazał używanie spornego znaku towarowego w obrocie w sposób rzeczywisty w odniesieniu do wszystkich usług wskazanych w wykazie towarów i usług. Organ przypomniał, że ochrona na sporny znak towarowy została udzielona 16 lutego 2010 r., a okres pięcioletni należy liczyć od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r.

Zdaniem Urzędu Patentowego uprawniony przedstawił dowody na okoliczność świadczenia usług: reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, tworzenie i utrzymywanie stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowanie oprogramowania komputerowego. Organ zaznaczył, że dowodzenie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do usług jest utrudnione z uwagi na brak możliwości naniesienia znaku na usługę, inaczej niż w przypadku naniesienia znaku na towar.

Co do usługi reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej UPRP wyjaśnił, że uprawniony przedłożył materiały w postaci korespondencji handlowej oraz faktur (k. 800-833, k. 739-768 oraz k. 666-764, a także k. 599-622, k.526-k.563 oraz k. 426-490 akt sprawy Sp. 155.2015, tom II i III). Dokumenty pochodzą z okresu 2010-2015, co powoduje, że uprawniony rozpoczął używanie zarejestrowanego na jego rzecz znaku "WEBNODE" w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Odnośnie usługi tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowania oprogramowania komputerowego uprawniony przedłożył materiały w postaci korespondencji handlowej oraz faktur (k. 770-798, k. 706-737 oraz k. 666-764, a także k. 624-664, k. 565-597, k. 492-524, a także k. 384-424 akt sprawy Sp. 155.2015, tom II i III). Urząd Patentowy wskazał, że dokumenty te pochodzą z okresu 2010-2015, co powoduje, że uprawniony rozpoczął używanie spornego znaku towarowego w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Urząd Patentowy podkreślił, że we wszystkich wskazanych powyżej dokumentach pojawił się znak towarowy "WEBNODE" (w szczególności w korespondencji mailowej, do której załączane były faktury), a usługi tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich zostały wskazane explicite w fakturach i korespondencji handlowej. W ocenie organu za usługi tworzenia i utrzymywania stron internetowych należy uznać takie usługi jak: modyfikacja witryny internetowej, aktualizacji witryny internetowej czy zaprojektowanie witryny internetowej. Odnośnie projektowania oprogramowania komputerowego organ uznał, że jest to pojęcie szerokie, gdyż chodzi w tym przypadku o przygotowywanie różnego rodzaju programów wykorzystywanych w środowisku cyfrowym, również mini-programów i za takie usługi uznał wstawienie bannera w internecie, wykonanie obrazka świątecznego i zakodowanie go w e-mailingu oraz wykonanie flasha świątecznego z muzyką, modyfikację witryny internetowej, aktualizację witryny internetowej wykonanie galerii video i modyfikację całego menu, wykonanie nowej witryny internetowej oraz wykonania modułu interaktywnej mapy kontaktowej.

Istotne dla organu było to, że odbiorcami przedmiotowych usług były podmioty z całej Polski, tj. Warszawy, Torunia, Dębicy, Serocka i Legionowa, co oznacza, że działalność uprawnionego miała charakter ponadregionalny.

Według UPRP o świadczeniu usług reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej, a także tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowania oprogramowania komputerowego świadczą także zeznanie świadka - [...]. Zeznała ona, że tego rodzaju usługi były świadczone regularnie od 10 lat na rzecz firmy z branży telekomunikacyjnej, w której pracuje.

Wobec powyższego zdaniem organu, przedłożony przez uprawnionego materiał dowodowy potwierdza rzeczywiste używanie spornego znaku towarowego w okresie wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Faktury i korespondencja handlowa niezbicie dowodzą, że uprawniony posługiwał się znakiem "WEBNODE". Faktury stanowią dokumenty, które potwierdzają wykonanie usługi lub sprzedaż towaru, natomiast korespondencja handlowa wskazuje na kontakt z klientem. Ilość materiałów dowodowych o relewantnym charakterze złożonych w niniejszej sprawie potwierdza w ocenie organu rzeczywiste używanie spornego oznaczenia w obrocie gospodarczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wnioskodawcy stwierdził, że była ona nieuzasadniona.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania a ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia spoczywa na uprawnionym z prawa ochronnego na znak towarowy, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody (art. 169 ust. 6 p.w.p.).

Zdaniem WSA uprawniony wykazał używanie spornego znaku towarowego w obrocie w sposób rzeczywisty. Sąd I instancji przypomniał, że ochrona na sporny znak towarowy została udzielona 16 lutego 2010 r., a okres pięcioletni trzeba liczyć od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. Z akt sprawy wynika, że uprawniony przedstawił dowody na okoliczność świadczenia usług: reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, tworzenie i utrzymywanie stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowanie oprogramowania komputerowego. WSA zauważył, że dowodzenie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do usług było utrudnione z uwagi na brak możliwości naniesienia znaku na usługę, inaczej niż w przypadku naniesienia znaku na towar.

Odnośnie usług reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej WSA wskazał, że uprawniony przedłożył materiały w postaci korespondencji handlowej oraz faktur opatrzonych spornym znakiem. Dokumenty pochodzą z okresu 2010-2015, co w ocenie Sądu I instancji dowodzi, że uprawniony rozpoczął używanie zarejestrowanego na jego rzecz znaku "WEBNODE" w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Następnie Sąd I instancji wymienił przykładowe faktury przedstawione przez uprawnionego mające świadczyć, że rozpoczął on używanie zarejestrowanego na jego rzecz znaku "WEBNODE" w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Dodatkowo, WSA wskazał na korespondencję handlową dotyczącą pozycjonowania prowadzoną przez uprawnionego z [...] z okresu 27-28 grudnia 2012 r. (k. 699-700 akt sprawy Sp. 155.2015, tom II) oraz korespondencję handlową dotyczącą pozycjonowania prowadzoną przez uprawnionego z [...] z okresu 15 grudnia 2011 r. (k. 768 akt sprawy Sp. 155.2015, tom III).

WSA stwierdził, że w przedstawionych przez uprawnionego dokumentach pojawia się znak towarowy "WEBNODE" (w szczególności w korespondencji mailowej, do której załączane były faktury), a wskazane w nich usługi, tj. pozycjonowanie stron internetowych, wykonanie grafiki reklamowej, wykonanie flasha, czy wykonania obrazka świątecznego i zakodowanie go w mailingu stanowią przykład usługi reklamy w środowisku cyfrowym. Istotne jest również to, że odbiorcami usług były podmioty z całej Polski, tj. Warszawy, Trzciany, Lubska, Legionowa, Krakowa, Poznania i Torunia, co oznacza, że działalność uprawnionego nie ograniczała się do Warszawy - siedziby uprawnionego prowadzącego działalność gospodarczą.

Odnosząc się do usługi tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich oraz projektowania oprogramowania komputerowego Sąd I instancji wskazał, że uprawniony przedłożył również materiały w postaci korespondencji handlowej oraz faktur. Dokumenty te pochodzą z okresu 2010-2015, co powoduje, że uprawniony rozpoczął używanie spornego znaku towarowego w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. I w tym przypadku Sąd I instancji wymienił faktury przedstawione przez uprawnionego mające świadczyć, że rozpoczął używanie on zarejestrowanego na jego rzecz znaku "WEBNODE" w okresie pięciu lat wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Sąd I instancji stwierdził, że w przedłożonych przez uprawnionego dokumentach pojawiał się znak towarowy "WEBNODE", a usługi tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich zostały wskazane explicite w fakturach i korespondencji handlowej.

Reasumując Sąd I instancji uznał, że przedstawiony przez uprawnionego materiał dowodowy potwierdza rzeczywiste używanie spornego znaku towarowego w okresie wskazanym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Faktury i korespondencja handlowa jednoznacznie dowodzą, że uprawniony posługiwał się znakiem "WEBNODE". Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza rzeczywiste używanie przez uprawnionego spornego oznaczenia w obrocie gospodarczym w okresie od 17 lutego 2010 r. do 17 lutego 2015 r.

W sprawie, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Urząd Patentowy uwzględnił i ocenił (nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów), przedstawiony przez strony materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego nie nosi cech dowolności, organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, ani odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, jakimi przesłankami kierował się organ przy załatwieniu sprawy.

II

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu decyzji Urzędu Patentowego w sytuacji istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisu art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. dokonanego przez Urząd Patentowy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, polegającego na wadliwym ustaleniu, że dowody złożone w sprawie posiadają odpowiednią moc dowodową, są w pełni dla niej relewantne i potwierdzają fakt rzeczywistego używania znaku towarowego przez uprawnionego w spornym okresie, co w mogło w istotny wpłynąć na wynik postępowania;
3. 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności materiału dowodowego zaprezentowanego przez uprawnionego w postępowaniu prowadzonym przed Urzędem Patentowym na okoliczność rzeczywistego używania w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. znaku towarowego "WEBNODE" o numerze R.225989;
4. 3) art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w szczególności poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwej oceny dowodów, przejawiającej się zwłaszcza poprzez przyjęcie, że uprawniony w sposób rzeczywisty w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. używał w wielu regionach na terytorium Polski znaku towarowego "WEBNODE" o numerze R.225989;
5. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
6. 1) art. 169 ust. 6 p.w.p. przez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniu, że uprawniony wypełnił należycie obciążający do obowiązek dowodowy a przedstawione przez uprawnionego w toku postępowania przed organem administracyjnym dowody w sprawie wykazują używanie przez uprawnionego w sposób rzeczywisty w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. znaku towarowego "WEBNODE" o numerze R.225989;
7. 2) art. 1 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez brak naprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchybienia Urzędu Patentowego w niniejszej sprawie polegającego na niezastosowaniu przez ten organ przepisów art. 169 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez niewydanie przez Urząd Patentowy decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "WEBNODE" o numerze R.225989 pomimo, że uprawniony nie wykazał używania ww. znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawniony wniósł o jej oddalenie w całości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt I ppkt 1) i 3) oraz pkt II ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.

Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że są one niezasadne z samego faktu niewypełnienia wymogów formalnych. Przypomnienia bowiem wymaga, że w świetle natomiast art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, o skuteczności zarzutów opartych na podstawie wymienionego przepisu, nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Tych wymogów nie spełnia skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem autor skargi kasacyjnej nie precyzuje, na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów oraz uchylił się od wskazania, czy ewentualne naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej podniósł jedynie – jako uzasadnienie zarzutów wskazanych przepisów postępowania, że dowody przedstawione przez uprawnionego – pomimo stanowiska Sądu I instancji i organu – nie potwierdzały faktu rzeczywistego używania znaku towarowego "WEBNODE" oraz zarzucił wadliwą ocenę materiału dowodowego.

Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej kasator nie podważa ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie złożonych przez uprawnionego dowodów, a w istocie polemizuje z oceną faktów dokonaną przez Urząd Patentowy, a zaakceptowaną przez Sąd I instancji w zakresie wykazania przez uprawnionego rzeczywistego używania znaku towarowego w okresie od 17 lutego 2010 r. do 17 lutego 2015 r., co nie może odnieść zamierzonego przez kasatora skutku.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. wskazany w pkt I ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej za pomocą tego zarzutu zarzucił Sądowi I instancji wadliwą ocenę materiału dowodowego zaprezentowanego przez uprawnionego w postępowaniu prowadzonym przed Urzędem Patentowym na okoliczność rzeczywistego używania w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. znaku towarowego "WEBNODE" o numerze R.225989.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że zarzut ten nie służy do podważania dokonanej przez organ i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego przedłożonego przez uprawnionego na okoliczność wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego "WEBNODE". W konsekwencji, tak skonstruowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego przez kasatora skutku. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sad wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Do naruszenia tego przepisu doszłoby wówczas, gdyby Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast badał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ, którego decyzja została zaskarżona oraz ich ocena odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31).

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 6 p.w.p. Autor skargi kasacyjnej podniósł naruszenie tego przepisu wskutek jego błędnej wykładni i nieprawidłowym oparciu rozstrzygnięcia na ustaleniu, że uprawniony wypełnił należycie obciążający do obowiązek dowodowy, a przedstawione przez uprawnionego w toku postępowania przed organem administracyjnym dowody w sprawie wykazują używanie przez uprawnionego w sposób rzeczywisty w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r. znaku towarowego "WEBNODE" o numerze R.225989.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 169 ust. 6 p.w.p. podzielając stanowisko Urzędu Patentowego, że ciężar dowodu co do wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego "WEBNODE" spoczywa na uprawnionym, co zostało wyraźnie podkreślenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w uzasadnieniu decyzji organu (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz s. 6 uzasadnienia decyzji). Natomiast z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko Urzędu Patentowego w zakresie oceny materiału dowodowego przedstawionego przez uprawnionego na okoliczność rzeczywistego używania znaku towarowego "WEBNODE" w okresie od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 17 lutego 2015 r., czemu zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego nie służy.

Z uwagi na powyższe, niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zawarte w pkt I ppkt 1)-3) oraz petitum skargi kasacyjnej. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie nie miały miejsca uchybienia przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi przez Sąd I instancji, a w konsekwencji Sąd I instancji skargę spółki oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.