Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę S. R. na decyzję z dnia [...] r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] r. umorzono postępowania w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i wymierzono S. R. (dalej skarżący) karę pieniężną za umieszczenie reklamy w pasie drogowym w terminie od 31 maja 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, polegające na umieszczeniu reklamy w pasie drogowym w terminie od 31 maja 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta również została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Zarząd Województwa M. umorzył postępowanie w zakresie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i wymierzył skarżącemu karę pieniężną za umieszczenie, bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy w ciągu drogi wojewódzkiej Nr 977 relacji T. - granica państwa w miejscowości Ł. w km 47+310 w terminie od 31 maja 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 31 maja 2005 r. w trakcie kontroli pasa drogowego pracownicy Zarządu Dróg Wojewódzkich - Rejonu Dróg Wojewódzkich w T. stwierdzili obecność w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr 977 relacji T. - granica państwa w miejscowości Ł. w km 47+310 reklamy umieszczonej bez zezwolenia. Tablica reklamowa dwustronna o treści: "H. G. Z." o wymiarach 1,2 m x 0,8 m zamocowana została na murku czołowym przepustu pod zjazdem prowadzącym do sklepu Spożywczo Przemysłowego H. w linii rowu odwadniającego. Zajęcie pasa drogowego zostało udokumentowane przez sporządzenie protokołu z kontroli pasa drogowego oraz dokumentację zdjęciową. Pismem z dnia [...] r. organ wezwał skarżącego do usunięcia tablicy
Sygn. akt II GSK 317/10 reklamowej w terminie do 7 dni od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu skutkować będzie wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz naliczeniem kar za samowolne umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Reklama nie została usunięta. W trakcie postępowania administracyjnego (wszczętego 6 lutego 2006 r.), w ramach oględzin przeprowadzonych w dniu 21 marca 2006 r. stwierdzono, że tablica została usunięta w dniu 12 stycznia 2006 r.
W ocenie organu I instancji, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że reklama o treści "H. G. Z." umieszczona została przez skarżącego bez zezwolenia.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.), uchwały nr XV/183/08 Sejmiku Województwa M. z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie stawek za zajmowanie pasa drogowego dróg wojewódzkich województwa m. na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego był prawidłowo zawiadamiany o prowadzonych czynnościach dowodowych. Brał udział w oględzinach, jak również mógł zapoznać się z aktami. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo przyjął, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Protokół spisany w dniu 31 maja 2005 r. podczas rutynowych czynności kontrolnych przez uprawnionych pracowników stanowił dowód potwierdzający ustawienie reklamy w pasie drogowym. Kolegium podkreśliło także, że sam skarżący potwierdził umieszczenie tablicy w miejscu określonym przez organ w protokole.
Ponadto ustalono, że naniesiony przez uprawnionego geodetę wyrys granic ewidencyjnych na mapę zasadniczą, jednoznacznie pokazuje na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej granicę pasa drogowego oraz położenie tablicy reklamowej. Reklama znajdowała się na działce nr 1398 stanowiącej własność Województwa M. Zdaniem organu, pozostałe ustalenia w sprawie takie jak: samowolność
Sygn. akt II GSK 317/10 zajęcia pasa drogowego w okresie od 3 czerwca 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. i nie legitymowanie się przez skarżącego zezwoleniem na zajęcie pasa, nie budzą wątpliwości.
Od powyższej decyzji skarżący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniósł skargę, której Sąd ten nie uwzględnił.
Orzekając w sprawie Sąd I instancji wskazał na treść art. 40 ust.1 u.d.p., zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z właściwymi przepisami (ust. 12 pkt 1).
Rozpoznający sprawę Sąd stwierdził, że organy administracyjne w dostatecznym dla jej rozstrzygnięcia zakresie wyjaśniły, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. oraz, że bez wpływu na prawidłowość wymierzenia kary pozostawały przyczyny zajęcia pasa drogowego. Sąd podkreślił, że kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wymierzane na podstawie ustawy o drogach publicznych mają charakter kar administracyjnych, a nie karnych, stąd też wymierzając je organ administracyjny nie bada elementu winy.
Sąd następnie wskazał, że przedmiotowa reklama umieszczona była w ciągu drogi wojewódzkiej nr 977 relacji T. - granica państwa w m. Ł. km 47+310 w terminie od 3 czerwca 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. na zjeździe (stanowiącym mostek) do nieruchomości skarżącego. Okres, za który wymierzona została kara pieniężna był bezsporny. Datę zdjęcia tablicy reklamowej (12 stycznia 2006 r.) podał sam skarżący i taką datę przyjęły organy administracyjne. Druga z tablic reklamowych umieszczona była na słupach, z których dwa słupy znajdowały się przed ogrodzeniem działki skarżącego, a dwa poza ogrodzeniem na terenie działki skarżącego.
Sąd wyjaśnił, że odnośnie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie bez zezwolenia tej tablicy reklamowej prowadzone było odrębne postępowanie administracyjne (znak [...]) i wydane zostały odrębne decyzje administracyjne. Ponadto Sąd dopuścił jako dowód akta administracyjne o wyżej wspomnianym znaku, na podstawie których ustalono istotną dla rozpoznawanej sprawy okoliczność, że granica pasa drogowego przebiegała wzdłuż trwałego ogrodzenia.
W związku z tym, Sąd I instancji uznał za bezzasadny zarzut dotyczący nieustalenia przez organy przebiegu granicy pasa drogowego. Ustalenia dotyczące
Sygn. akt II GSK 317/10 przebiegu pasa drogowego w rozpoznawanej sprawie były analogiczne, jak w sprawie administracyjnej o wyżej wymienionym znaku. Ustalenia te nie były przez skarżącego kwestionowane. Sąd zaznaczył, że tablica reklamowa umieszczona była na zjeździe z drogi publicznej (na mostku) znacznie bliżej pasa jezdni i w wyraźnej odległości od trwałego ogrodzenia działki skarżącego. Samo usytuowanie tablicy sprawiło, że znajdowała się ona w pasie drogowym, co uznano za bezsporne. Na marginesie rozważań Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżący w dniu 6 czerwca 2005. r. otrzymał pismo od organu I instancji wzywające do usunięcia tablicy reklamowej w terminie 7 dni. Jak podał skarżący usunięcie tablicy miało miejsce w dniu 12 stycznia 2006. r. W ocenie Sądu, ten długi okres pozostawania tablicy w pasie drogowym miał bezpośredni wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej.
Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył go w całości. Wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego - art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. polegające na zastosowaniu powołanego przepisu jako podstawy prawnej, mimo braku spełnienia przesłanek określonych w hipotezie tego przepisu;
- 2) naruszenie przepisów postępowania:
* art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, iż wyniki postępowania dowodowego nie dają podstawy do uwzględnienia skargi,
* art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez nie uwzględnienie skargi, pomimo naruszeń przez organ ww. przepisu prawa materialnego i wymienionych przepisów postępowania,
* art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo tego, że organ naruszył ww. przepis prawa materialnego i ww. przepisy postępowania, a zatem zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powinno być wydane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
* Sygn. akt II GSK 317/10
Zarzuty skargi zostały umotywowane następująco. Zdaniem skarżącego ani organy administracyjne ani Sąd nie dokonały stosowanych ustaleń, aby jednoznacznie stwierdzić, że reklama znajdowała się rzeczywiście w pasie drogowym. Nie ma dowodu w postaci szczegółowego ustalenia granic pasa drogowego dokonanego przy udziale uprawnionego geodety.
Skarżący zarzucił, że w toku postępowania nie przeprowadzono odpowiednich pomiarów mających na celu ustalenie w jakiej odległości od krawędzi jezdni znajduje się granica pasa drogowego. Nie określono dokładnie działek stanowiących pas drogowy. Nie podano też numerów ksiąg wieczystych obejmujących nieruchomości stanowiące pas drogowy.
Skarżący podniósł, że w dniu 31 maja 2005 r. w trakcie kontroli pasa drogowego dokonano jedynie pomiarów tablicy reklamowej, sporządzenia protokołu i dokumentacji fotograficznej, a to nie pozwalało ustalić, czy tablica reklamowa znajdowała się w pasie drogowym w całości, czy też częściowo, ponieważ nie zostało to udokumentowane. W jego ocenie, brak było podstaw do zastosowania art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. i nałożenia nań kary pieniężnej, natomiast umieszczając tablicę reklamową działał w przekonaniu, że działka stanowi jego własność.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c, skarżący stwierdził, że Sąd I instancji dokonał błędnej analizy materiału dowodowego i błędnie zastosował kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów. Jego zdaniem sporządzone w toku postępowania protokoły nie mogły mieć waloru dowodowego. W szczególności nie można było traktować jako dowodu oględzin dokonanych w dniu 31 maja 2005 r. oraz pomiarów tablicy reklamowej. Podkreślił, że nie uczestniczył w oględzinach w dniu 31 maja 2005 r. i żadnego protokołu z tej czynności nie podpisywał. Ponadto protokół z dnia 31 maja 2005 r. nie wskazywał ani sposobu dokonanych pomiarów ani za pomocą jakich urządzeń zostały dokonane, przez co nie spełniał warunków proceduralnych tego dokumentu. Tym samym doszło do naruszenia art. 67 § 1 i § 2 k.p.a.
Skarżący podniósł również, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie powinno być umorzone ze względu na bezprzedmiotowość, gdyż organ nie przedstawił żadnego dowodu mającego potwierdzić, iż objęty postępowaniem grunt wchodził w skład pasa drogowego drogi wojewódzkiej. A zatem brak było podstaw do zastosowania art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. i obciążenia skarżącego karą pieniężną.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skarżący wskazał, że sąd administracyjny zobligowany jest ocenić czy organy administracyjne naruszyły
Sygn. akt II GSK 317/10 przepisy normujące przebieg postępowania wyjaśniającego i czy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego, organy administracyjne nie dokonały koniecznych ustaleń faktycznych, od których zależne jest zastosowanie prawa materialnego. Nie ustaliły bowiem, czy reklama znajdowała się w pasie drogowym, i czy było to przez cały okres od 31 maja 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. Ponadto skarżący wskazał, że reklama nie stanowiła reklamy stacjonarnej, lecz przenośną. Sąd I instancji i organy przyjęły, że przez cały wskazany okres reklama była umieszczona w pasie drogowym, mimo że nie ustalono czy znajdowała się tam przez wszystkie dni. Organy ustaliły, że reklama była umiejscowiona w pasie drogowym w dniu 31 maja 2005 r. oraz, że została usunięta w dniu 12 stycznia 2006 r., co nie przesądzało o jej usytuowaniu w pasie drogowym przez cały omawiany okres. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący kwestionując ustalenia zawarte w objętym skargą kasacyjną wyroku z dnia 16 września 2009 r. sformułował zarówno zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Przed przystąpieniem do oceny zgłoszonych zarzutów należy przypomnieć, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z właściwymi przepisami (ust. 12 pkt 1).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 67 § 1-2 k.p.a. w powiązaniu z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Przedmiotowe postępowanie dotyczy wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie bez zezwolenia tablicy reklamowej w ciągu drogi w terminie od 3 czerwca 2005 r. do 12 stycznia 2006 r. w wysokości [...] zł. Tablica reklamowa była umieszczona na zjeździe (stanowiącym mostek) z wskazanej wyżej drogi wojewódzkiej do nieruchomości skarżącego. Datę jej zdjęcia wskazał sam skarżący, jako dzień 12 stycznia 2006 r., i taką datę do ustaleń faktycznych przyjęły organy.
Jednym z dowodów, na podstawie którego organy ustaliły stan faktyczny sprawy, jest protokół z dnia 31 maja 2005 r. Zasadnie podnosi autor skargi kasacyjnej, że protokół ten został sporządzony bez udziału skarżącego. Jednak, wbrew jego twierdzeniu, dokument ten stanowił dowód w postępowaniu administracyjnym, bowiem zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Protokół ten, w powiązaniu z innymi dowodami, w tym z dokumentacją fotograficzną, mapą geodezyjną i wyjaśnieniami skarżącego pozwolił na ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości.
Należy zwrócić uwagę na to, że po wszczęciu postępowania skarżącemu zapewniono realizację przewidzianej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co umożliwiło mu realny wpływ na przebieg postępowania administracyjnego.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wydane w dniu 6 lutego 2006 r. Przed tym dniem czynności organów administracji nie mogły być wykonywane z udziałem skarżącego, ponieważ nie przysługiwał mu przymiot strony postępowania administracyjnego. Stad też przy wykonywaniu czynności udokumentowanych w protokole z dnia 31 maja 2005 r. nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 67 § 1-2 i art. 68 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę dopuścił jako dowód w sprawie akta administracyjne nr i na ich podstawie przyjął, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły, iż granica pasa drogowego przebiega wzdłuż trwałego ogrodzenia. Nadto, w ocenie Sądu I instancji, z akt tych wynikało, że podstawą umorzenia postępowania w sprawie, której akta dołączono, była okoliczność, że w chwili wydawania decyzji tablica reklamowa została już usunięta, a
Sygn. akt II GSK 317/10 organ I instancji nie poczynił wcześniej właściwych ustaleń dowodowych jaka część tablicy (jaka powierzchnia) znajdowała się w pasie drogowym, a jaka na terenie działki skarżącego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie tablica reklamowa umieszczona była na zjeździe z drogi publicznej (na mostku) znacznie bliżej pasa jezdni i w wyraźnej odległości od trwałego ogrodzenia działki skarżącego. Stwierdzić należy, iż powyższe ustalenia Sądu I instancji zostały dokonane bez naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej ustalenie granic pasa drogowego znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji geodezyjnej, tj. na mapie ewidencyjnej. Z dokumentu tego wynika, że granica pasa drogowego przebiega po linii ogrodzenia i jest tożsama z granicą działki ewidencyjnej nr 1398, której zarządcą, zgodnie z wpisem do rejestru gruntów jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w K.. Okoliczność przebiegu granicy pasa drogowego po trwałym elemencie infrastruktury budowlanej powoduje, że zarzut nie przeprowadzenia w trakcie postępowania administracyjnego ustalenia granicy pasa drogowego jest nieuzasadniony. Zarówno fakt udokumentowania na mapie zasadniczej rowu odwadniającego oraz ogrodzenia działki a także dokumentacja fotograficzna wskazują, że tablica reklamowa umieszczona nad rowem znajdowała się w pasie drogowym.
Natomiast nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy wskazanie przez organ administracji prowadzonej dla tej nieruchomości (nr 1398) księgi wieczystej. Wystarczające jest ustalenie granic działki stanowiącej pas drogowy i usytuowania miejsca zainstalowania reklamy. Stąd też wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, czy reklama była ustawiona w pasie drogowym.
Co do okresu, przez jaki tablica reklamowa tam się znajdowała organy oparły się na informacjach podanych przez skarżącego do protokołu z dnia 21 marca 2006 r. Podnieść należy, że w czasie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, iż przyjęty przez organy administracyjne okres pozostawania reklamy w pasie drogowym jest inny od rzeczywistego. W postępowaniu administracyjnym, jak też w skardze kasacyjnej, poza hipotetyczną tezą, że reklama przenośna nie musiała przez cały czas, za który została wymierzona kara, znajdować się w pasie drogowym, nie wskazuje żadnych okoliczności mogących podważyć dokonane w tym zakresie ustalenia organów administracyjnych.
Z powyższych względów niesłuszne jest również twierdzenie skarżącego, że organy administracji z naruszeniem art. 77 k.p.a nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Trudno także skutecznie zarzucić organom obu instancji brak praworządności działania wraz z brakiem podjęcia przez nie
Sygn. akt II GSK 317/10 stosownych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Fakt, że organy nie uwzględniły stanowiska skarżącego nie oznacza, iż działały one wbrew przepisom prawa.
Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na zastosowaniu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. jako podstawy prawnej w sprawie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki określone w hipotezie tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny. Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżący nie zakwestionował skutecznie poprawności postępowania przeprowadzonego tak przez organy administracyjne jak też przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. A zatem przepis prawa materialnego, czyli art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., w poprawnie ustalonym stanie faktycznym, zastosowano zasadnie, co skutkowało w konsekwencji nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi zgodnie z ust. 12 pkt 1 cytowanej ustawy.
W braku podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił ją, w związku z czym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., art. 105 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., i art. 67 § 1-2 k.p.a. okazał się, tak jak pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego, chybiony. Uchylenie decyzji na podstawie podniesionego w skardze kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pk1 lit. a i c p.p.s.a. jako powinność Sądu pierwszej instancji nie było możliwe, gdyż nie zaistniały ku temu określone w jego treści przesłanki. Decyzję wydano zgodnie z obowiązującym prawem w oparciu o poprawnie ustalony stan faktyczny sprawy.
Biorąc pod uwagę całość rozpoznanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak podstaw do uchylenia lub zmiany objętego skargą kasacyjną wyroku z dnia 16 września 2009 r., na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.