Uzasadnienie
I. Decyzją z 19 marca 2020 r. nr 1/2020, Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 154 ust. 2 i 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm. - dalej jako ustawa o świadczeniach), oddalił odwołanie Szpitala Powiatu B. Sp. z o.o. w B. od rozstrzygnięcia z 6 marca 2020 r. dotyczącego postępowania nr 11-20-000015/PDT/17/1/17.9250.031.08/01 w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009 w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego na obszarze 22 - województwo pomorskie.
II. Po rozpoznaniu wniosku Szpitala Powiatu B. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z 4 czerwca 2020 r. nr 3/2020, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach, utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Powodem takiego rozstrzygnięcia było przekonanie organu, że oferent nie spełnia wymagań konkursu - wskazany pojazd jest już wykorzystywany w celu obsługi innej umowy.
III. Wyrokiem z 29 października 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 830/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pomorskiego OW NFZ z 19 marca 2020 r. nr 1/2020 oraz orzekł o kosztach postępowania.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą odrzucenia przez organ oferty skarżącego był art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2.
Odrzucając przedstawioną przez skarżący szpital ofertę organ powołał się na zarządzenie nr 157/2019 Prezesa NFZ z 20 listopada 2019 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny, wymagające od świadczeniodawcy gotowości, rozumianej jako warunki organizacyjno-techniczne pozwalające na wykorzystanie zasobów kadrowych oraz niezbędnego sprzętu i wyposażenia pozostających w dyspozycji do udzielania świadczeń w ciągu doby.
Stanął przy tym na stanowisku, że skarżący powyższej przesłanki nie spełnia, gdyż zgłoszony w ramach rozstrzyganego konkursu ambulans był już zgłoszony do obsługi poprzednio zawartej przez skarżący szpital umowy o świadczenie w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, a zatem jako wykorzystywany w ramach wcześniejszej umowy nie pozostawał w gotowości do wykonania umowy, o zawarcie której szpital się ubiegał.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. 2020 r. poz. 320 ze zm.) w § 10 ust. 1 i 6 stanowi, że czynności administracyjne związane z realizacją umowy mogą być wspierane przez wykorzystanie dedykowanych serwisów internetowych lub usług informatycznych, zaś po podpisaniu umów lub upoważnień, o których mowa w ust. 5, świadczeniodawca jest obowiązany korzystać z serwisów i dbać o aktualność dostępnych w nich informacji przez bieżącą aktualizację dotyczących ich danych.
Przypisując zasadnicze znaczenie danym zawartym w systemie informatycznym organ nie dostrzegł, że powołane przepisy stanowią jedynie o "wspieraniu" czynności administracyjnych przez serwisy i usługi informatyczne, pozostawiając podpisywanym umowom znaczenie decydujące.
W niniejszej sprawie występuje szereg okoliczności szczególnych, uniemożlwiających organowi poprzestanie na analizie treści danych zawartych w systemie informatycznym - tzw. Portalu Potencjału.
Bezsporne było to, że ambulans zgłoszony przez skarżący szpital do rozpatrywanej przez organ oferty nie był elementem wymaganym, koniecznym dla wykonania zawartej uprzednio umowy o świadczenie w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Ambulans ten mógł zostać w każdej chwili wycofany z zasobu sprzętowego zgłoszonego do wykonania tej umowy.
Do wycofania takiego doszło według dokumentów znajdujących się w aktach sprawy już z dniem 1 stycznia 2020 r. - zgodnie z podpisanym przez strony aneksem nr 39/2019. Twierdzenie organu, że aneks ten był wynikiem błędu, czy awarii systemu informatycznego trudno jest uznać za wiarygodne i pozbawiające ten aneks waloru prawnego. Jeśli aneks ten znalazł by swe należyte odzwierciedlenie w systemie informatycznym, to ambulans znikłby z wykazu sprzętu wykorzystywanego do wykonania umowy w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Przyjąć należy zatem, że w dacie składania ofert w dniu 17 stycznia 2020 r. przedmiotowy ambulans był skutecznie wycofany z zasobu zgłoszonego do wcześniejszej umowy. Kolejny podpisany dokument - skan załącznika przesłany do organu 19 lutego 2020 r. ponownie jednak obejmował przedmiotowy ambulans. Po kilku dniach skarżący szpital wycofał się jednak ze skutków tej czynności podnosząc, że była ona skutkiem błędu związanego między innymi z nieprzedłożeniem dokumentów do podpisu w pełnej wersji.
Sekwencja powyższych czynności, niezależnie od oceny ich skuteczności w świetle przepisów prawa cywilnego, w kontekście zgłoszenia przedmiotowego ambulansu do umowy dotyczącej pomocy doraźnej i transportu sanitarnego świadczy niewątpliwie o woli skarżącego szpitala, by wycofać zgłoszony ambulans z zasobów sprzętowych wykazywanych jako wykorzystywane w ramach wcześniej zawartej umowy. Nie jest kwestionowane przez organ, że nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające tę czynność. Nie było zatem przeszkód, by uznać ambulans, za pozostający w gotowości do wykonania umowy.
Przepisy nie dają podstaw, by w szczególnej, występującej w niniejszej sprawie sytuacji sama obecność przedmiotowego ambulansu w informatycznym wykazie sprzętu wykorzystywanego przy wykonywaniu innej, wcześniejszej umowy mogła być poczytana za przesądzającą o braku gotowości do wykonania umowy.
W analizowanym zakresie uznać należy bowiem, że skarżący szpital spełniał w chwili składania oferty warunki organizacyjno-techniczne pozwalające na wykorzystanie niezbędnego sprzętu i wyposażenia pozostającego w dyspozycji do udzielania świadczeń w ciągu doby.
Przedstawiona powyżej ocena prawna nie narusza bynajmniej zasady równości, którą organ winien zachować przy rozstrzyganiu konkursu, natomiast zapobiega nieracjonalnemu pozbawieniu szansy udziału w konkursie podmiotu, który posiada faktyczne i prawne możliwości realizacji umowy. Jego oferta podlegać powinna merytorycznej ocenie w ramach konkursu. System informatyczny ma niewątpliwie ogromne znaczenie dla zbierania danych o możliwościach oferentów, lecz przepisy prawa nie dają podstaw, by w każdej sytuacji był on uważany za niepodlegającą interpretacji i analizie bazę danych, przesądzających o zasadniczych uprawnieniach podmiotów ubiegających się o zawarcie umowy z NFZ.
W ocenie WSA zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego - art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.
- IV. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł uczestnik postępowania F. M. Sp. z o.o. w W., kwestionując go w całości i zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wskazany przepis został błędnie zastosowany przez organ, podczas, gdy dokładna analiza stanu faktycznego i orzecznictwa sądów administracyjnych [(i) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2015 r, II GSK 816/14; (ii) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z 22 lutego 2018 r., VIII SA/Wa 781/18; (iii) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Poznaniu z 24 stycznia 2018 r., III SA/Po 655/17];
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w związku z art. 134 ust. 1 i art. 148 ustawy o świadczeniach poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów, podczas gdy w postępowaniu konkursowym właściwie zastosowała przepis art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawa o świadczeniach;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez błędną oceną stanu faktycznego, w zakresie przyjęcia, iż wolą skarżącego było przedstawienie ambulansu, który był w jego dyspozycji na dzień składania i otwarcia ofert, skoro, jak wskazuje analiza stanu faktycznego nie dopełnić formalności z tym związanych oraz zawarł w dniu 19 lutego aneks z NFZ - oferent jest profesjonalistą i nie może tłumaczyć się popełnionym błędem, jakim jego zdaniem było podpisanie aneksu w dniu 19 lutego 2021 r.
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi skarżącego, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i brak było podstaw do jej uchylenia;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji, w ten sposób, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz w stopniu niewyczerpującym zebrał i rozstrzygnął materiał dowodowy, podczas gdy organ w sposób wszechstronny i wystarczający do wydania decyzji wyjaśnił okoliczności sprawy, w tym dokonał weryfikacji oceny ofert przeprowadzonej w postępowaniu i odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, w konsekwencji czego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, jakoby zostały naruszone przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, podczas gdy organ przeprowadził postępowanie w sposób zapewniający proporcjonalność, bezstronność i równe traktowanie stron, a wbrew uznaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu brak było podstaw do występowania do jednostki certyfikującej o wyjaśnienie treści certyfikatu złożonego przez P. C. M. S.A. w P., jako że jego treść i daty wystawienia nie budziły w sprawie wątpliwości, a postępowanie zostało przeprowadzone przez organ w sposób wszechstronny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Strona wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W obu przypadkach o orzeczenie o kosztach postępowania.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia sformułowanych w niej zarzutów.
- V. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szpital Powiatu B. Sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- VI. Skarga jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Została także sporządzona niestarannie, w oderwaniu od istotnych okoliczności niniejszej sprawy, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednakże bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Należy także zauważyć, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. W art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustawodawca uregulował m.in. jej wymogi formalne wskazując, że powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Zauważyć w związku z tym trzeba, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski, ale także przez jej uzasadnienie, które pełni istotną rolę doprecyzowującą postawione zarzuty. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega więc na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. To zatem autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i w jaki sposób. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma ani obowiązku ani też prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej, w tym łączenia jej z okolicznościami sprawy bądź wywodzenia ponad to, co w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazano. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi zatem być bardzo precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami tego środka - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd kasacyjny nie zastępuje strony i nie precyzuje przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Jak już wskazano, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej mają zostać uzasadnione, a to oznacza, że strona ma wyjaśnić na czym polega naruszenie wskazanego przepisu, ma wskazać jak przepis powinien być rozumiany oraz sprecyzować, jak ten przepis należało zastosować, a w przypadku naruszenia przepisów procesowych ma dodatkowo wykazać wpływ - i to istotny - zarzucanych naruszeń na rozstrzygnięcie, bowiem tylko naruszenia istotne, w ramach procedury mogą być podstawą skutecznej skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest w istocie gołosłowna, gdyż brakuje w niej rzetelnego i powiązanego ze stanem faktycznym uzasadnienia sformułowanych zarzutów, które precyzowałoby podstawę twierdzeń skarżącej kasacyjnie spółki. Zarzuty procesowe natomiast w ogóle nie należą do zakresu niniejszej sprawy, gdyż są zaczerpnięte wprost ze skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę w sprawie rozpatrzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 171/20 (sprawa w NSA zarejestrowana jest pod sygn. akt II GSK 146/21 i została rozstrzygnięta na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2023 r.).
Odnosząc się jednakowoż do zarzutów procesowych należy przypomnieć stronie skarżącej kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji, tj. WSA w Gdańsku, nie zaś w Opolu, uznał - czemu dał wyraz w uzasadnieniu - że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. WSA orzekł zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. i w ogóle nie kwestionował naruszeń prawa procesowego.
Tym samym zarzuty procesowe sformułowane na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. nie mają w ogóle racji bytu w niniejszej sprawie. Skoro bowiem WSA nie dostrzegł i nie podnosił jakichkolwiek uchybień procesowych organu, to zarzucanie wydanemu wyrokowi naruszeń przepisów postępowania jest nieuzasadnione.
Ponadto, zarzut nr 2.3 skargi kasacyjnej jest wprost przeniesieniem zarzutu kasacyjnego ze sprawy o sygn. akt II GSK 146/21 i jako taki jest oczywiście bezzasadny, świadcząc o braku staranności sporządzającego skargę kasacyjną.
Niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Pomijając nieporadność w ich zredagowaniu oraz brak szerszego uzasadnienia wskazać należy, że strona zarzuca WSA naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten został błędnie zastosowany przez organ, "podczas, gdy dokładna analiza stanu faktycznego i orzecznictwa sądów administracyjnych". Jak należy przypuszczać, stronie, która nie dokończyła swojej myśli w ramach zarzutu nr 1.1 skargi kasacyjnej chodzi o to, że wskazane przez nią orzecznictwo sądowe ma przemawiać jednoznacznie za tym, że jako niedopuszczalne należy uznać posługiwanie się w ofercie pojazdem wykazanym przez oferenta już w ramach innej umowy.
Zgodnie zatem z powołanym przepisem prawa, odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, który w sposób rzeczowy i klarowny wyjaśnił, na czym polega naruszenie wskazanego przepisu przez organ, łącząc to przede wszystkim z okolicznościami sprawy, do których skarżąca kasacyjnie spółka w ogóle się nie odnosi. Za uzasadnione należy zatem uznać twierdzenie, że oferent mógł zgłosić do oferty ambulansu o nr rej. (...) i numerze VIN (...), gdyż pojazd ten był zgłoszony dla udzielania świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej (umowa...) i nie jest środkiem obligatoryjnym do jej wykonania (wykorzystywany jest wyłącznie jako środek transportu dla lekarza i może zostać w każdej chwili zastąpiony innym samochodem).
Pojazd ten mógł więc zostać w każdej chwili zastąpiony innym i w każdej też chwili usunięty z zasobów przeznaczonych do realizacji wcześniejszej umowy, przy czym nie jest tu wymagana zgoda NFZ, co wynika z materiału dowodowego sprawy. Sformułowany zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię, nie tylko nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony (strona nie wskazuje na czym owa błędna wykładnia miałaby polegać), ale przede wszystkim jest błędny, gdyż okoliczności sprawy potwierdzają, że ze strony WSA w Gdańsku do żadnego naruszenia normy prawnej wywodzonej z tego przepisu dojść nie mogło.
Wyjaśnić należy, że z powołanego przepisu wynika wprost, że przesłanką odrzucenia oferty na jego podstawie, jest niespełnienie przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy warunków merytorycznych określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy. W niniejszej sprawie, wobec niepodważonych ustaleń faktycznych, co do możliwości swobodnego dysponowania ambulansem i usunięcia go z zasobów przeznaczonych do realizacji wcześniejszej umowy, organ niezasadnie odrzucił ofertę, naruszając prawo i uzasadniony interes oferenta.
Chybiony jest także zarzut nr 1.2 dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. z art. 134 ust. 1 i art. 148 ustawy o świadczeniach. Strona twierdzi, że przepisy te zostały niewłaściwe zastosowane w efekcie czego uznano, że w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów, podczas gdy w rzeczywistości zasadnie zastosowano art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach.
Ponownie odwołując się do uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji należy wskazać, że uznał on, że skarżący szpital spełniał w chwili składania oferty warunki organizacyjno-techniczne pozwalające na wykorzystanie niezbędnego sprzętu i wyposażenia pozostającego w dyspozycji do udzielania świadczeń w ciągu doby. WSA podkreślił jednocześnie, że "przedstawiona powyżej ocena prawna nie narusza bynajmniej zasady równości, którą organ winien zachować przy rozstrzyganiu konkursu, natomiast zapobiega nieracjonalnemu pozbawieniu szansy udziału w konkursie podmiotu, który posiada faktyczne i prawne możliwości realizacji umowy. Jego oferta podlegać powinna merytorycznej ocenie w ramach konkursu. System informatyczny ma niewątpliwie ogromne znaczenie dla zbierania danych o możliwościach oferentów, lecz przepisy prawa nie dają podstaw, by w każdej sytuacji był on uważany za niepodlegającą interpretacji i analizie bazę danych, przesądzających o zasadniczych uprawnieniach podmiotów ubiegających się o zawarcie umowy z NFZ".
Istotą rozstrzygnięcia WSA nie jest zatem bezpośrednie kwestionowanie naruszenia zasady równości oferentów jak błędnie wywodzi skarga kasacyjna, a wadliwe wyeliminowanie z przyczyn formalnych oferty skarżącego szpitala, poprzez ocenę, że pojazd nie mógł zostać wykorzystany w ofercie z uwagi na wskazanie go w ramach realizacji wcześniejszej umowy. Doprowadziło to w istocie do ograniczenia konkurencji, zaś w szerszej perspektywie do naruszenia równości podmiotów konkurujących o kontrakt, ze szkodą na rzecz skarżącego Szpitala Powiatu B..
Nieuzasadniony jest także zarzut nr 1.3 skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez błędną oceną stanu faktycznego, w zakresie przyjęcia, że "wolą skarżącego było przedstawienie ambulansu, który był w jego dyspozycji na dzień składania i otwarcia ofert, skoro, jak wskazuje analiza stanu faktycznego nie dopełnić formalności z tym związanych oraz zawarł w dniu 19 lutego aneks z NFZ - oferent jest profesjonalistą i nie może tłumaczyć się popełnionym błędem, jakim jego zdaniem było podpisanie aneksu w dniu 19 lutego 2021 r." Strona w ramach naruszenia prawa materialnego w istocie formułuje zarzut naruszenia przepisów postępowania. To natomiast, uwzględniając profesjonalizm jakim powinna cechować się skarga kasacyjna, której sporządzenie powierzone zostało przez ustawodawcę adwokatom i radcom prawnym, świadczy o niezasadności tak sformułowanego uchybienia.
Dokonując jednakże oceny tego zarzut - stosownie do uchwały siedmiu sędziów NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt II OPS 10/09 - należy zauważyć, że nie ma podstaw do zakwestionowania skuteczności wyłączenia pojazdu z zasobów przeznaczonych do realizacji wcześniejszej umowy. Twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie są więc nieuzasadnione, albowiem jednoznacznie w sprawie wyjaśniono, że pojazd został wycofany z realizacji tej wcześniejszej umowy. W istocie strona polemizuje z niepodważonymi ustaleniami, wynikającymi z materiału dowodowego sprawy.
W tej sytuacji na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.
O kosztach postępowania należnych skarżącemu szpitalowi od spółki wnoszącej skargę kasacyjną orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).