Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę P. P. spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
na podstawie decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w G. z dnia [...] września 2009 r., skarżącej udzielono zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego na okres sześciu lat. Zezwolenie zgodnie z załącznikiem nr 1 dotyczyło 37 punktów gier na automatach. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. dokonano zmiany decyzji udzielające zezwolenie w ten sposób, że zobligowano spółkę do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier w nieprzekraczalnym terminie do dnia 21 lutego 2011 r.
Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w G. działając na podstawie art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz.
27) w zw. z art. 121 i art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) stwierdził wygaśniecie zezwolenia udzielonego skarżącej podnosząc, że do dnia 21 lutego 2011 r. stron nie rozpoczęła działalności w żadnym z 37 punktów gier na automatach o niskich wygranych wymienionych w załączniku nr 1 do decyzji z [...] września 2009 r.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w G. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 17 listopada 2011 r. wskazując w motywach, że przyczyną wygaśnięcia decyzji było niedopełnienie przez spółkę zastrzeżonego warunku przewidzianego prawem. Organ nie stwierdził wystąpienia podstaw do zawieszenia postępowania gdyż dysponował kompletnym materiałem dowodowym umożliwiającym wydanie samodzielnie rozstrzygnięcia w sprawie. Organ wskazał ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. potwierdził prawidłowość decyzji w przedmiocie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję w pierwszej kolejności odniósł się do wniosku skarżącej spółki o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w G. o sygn. akt III SA/Gd 351/11. Sąd podkreślił, że w tej sprawie wygaśnięcie zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. nastąpiło w związku z nierozpoczęciem działalności w żadnym punkcie wymienionym w zezwoleniu zaś podstawą prawną były art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 121 i art. 8 ustawy o grach hazardowych. W powołanej przez stronę we wniosku o zawieszenie postępowania sprawie organ odmówił natomiast zmiany decyzji, na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres sześciu lat, która to zmiana miała polegać na zmianie terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier.
Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiły art. 135 ust. 1 i art. 48 ust. 1 oraz art. 8 ustawy o grach hazardowych. Sąd I instancji stwierdził wobec tego, że stan faktyczny rozpoznawanej przez niego sprawy był inny gdyż dotyczył wygaśnięcia zezwolenia jak również inna była podstawa prawna decyzji. Nie było zatem, w ocenie Sądu I instancji podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż rozstrzygnięcie w tej sprawy nie zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd stwierdził ponadto, że wobec braku wniosku organu celnego o zawieszenie postępowania jak też jego zgody w tym przedmiocie, nie było podstaw do zastosowania art. 126 p.p.s.a.
Odnosząc się do decyzji, Sąd nie stwierdził ich wadliwości. Wskazując na uregulowanie zawarte w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 121 i art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, stwierdził, że skarżąca nie podjęła działalności określonej w zezwoleniu również po skorzystaniu z możliwości przedłużenia tego terminu do dnia 21 lutego 2011 r., które nastąpiło mocą decyzji Dyrektora Izby C. z dnia [...] sierpnia 2010 r. W takim stanie sprawy wygaśnięcie zezwolenia było zasadne.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 p.p.s.a.
P. P. Spółka z o.o. w K. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie normy prawnej zawartej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym nie zawieszenie przedmiotowego postępowania, pomimo zaistnienia do tego przesłanek ustawowych, tj. nie zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie ponownego przedłużenia terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów do gier.
Podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie kasatora, miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów tych, które sprowadzają się wyłącznie do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie normy prawnej zawartej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym niezawieszenie przedmiotowego postępowania, pomimo zaistnienia do tego przesłanek ustawowych, tj. niezawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie ponownego przedłużenia terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier, nie podzielił.
Przypomnieć należy, iż art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż: "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym". Rację ma Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ jej rozstrzygnięcie nie zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie organy stwierdziły wygaśnięcie zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej skarżącej w związku z nierozpoczęciem działalności w żadnym punkcie wymienionym w zezwoleniu i jako podstawę prawną wskazano art. 36 ust.5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych (tj.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz.
- 27) w zw. z art. 121 oraz art.8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540 ze zm.).
Natomiast w sprawie III SA/Gd 351/11 organy odmówiły dokonania zmiany decyzji, na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres sześciu lat, która to zmiana miała polegać na zmianie terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier. Organy powołały się w podstawie prawnej na art. 135 ust. 1 i art. 48 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie jest inny – dotyczy bowiem wygaśnięcia zezwolenia. Inna była też podstawa prawna wydanej w sprawie niniejszej decyzji. Sąd I instancji podkreślił również, iż na dzień wydania zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji, sprawa dotycząca ponownego przedłużenia terminu na rozpoczęcie działalności została już rozstrzygnięta w toku obu instancji podatkowych. "Wobec braku wniosku organu celnego na zawieszenie postępowania jak też zgody w tym przedmiocie, Sąd nie mógł także zawiesić postępowania na podstawie art. 126 p.p.s.a." (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
Reasumując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w tej sprawie do naruszenia przez Sąd I instancji wskazanego przepisu procesowego, tj. art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1) p.p.s.a.