Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II GSK 3232/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1334/15, odrzucił skargę E. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

I

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 23 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany m.in. do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego takie umocowanie w dacie sporządzenia i wniesienia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi w dniu 9 kwietnia 2015 r., zatem termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał w dniu 16 kwietnia 2015 r.

Sąd I instancji uznał, iż brak formalny skargi nie został usunięty w zakreślonym terminie. Wprawdzie pełnomocnik skarżącej nadesłał pismo przewodnie, w którym wśród załączników wymieniono żądane pełnomocnictwo, jednakże – zdaniem WSA – dokument ten nie został w rzeczywistości nadesłany. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła E. P. Orzeczenie zaskarżyła w całości oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i stwierdzenie, że pełnomocnictwo nie zostało dołączone do pisma, w sytuacji kiedy pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo i nadał przesyłkę do sądu;
2. 2. art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że pełnomocnictwo nie zostało dołączone do pisma przewodniego w sytuacji kiedy w aktach sprawy znajduje się dowód uiszczenia opłaty skarbowej, a tym samym dowód, że pełnomocnictwo zostało prawidłowo opłacone, a jednocześnie dowód opłaty był załącznikiem do pełnomocnictwa, które zostało przesłane do sądu, tym samym nie było możliwości niedołączenia pełnomocnictwa do pisma przewodniego nadanego przesyłką pocztową;
3. 3. art. 58 § 1 pkt p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, kiedy brak formalny w postaci niedostarczenia pełnomocnictwa został usunięty przez pełnomocnika skarżącej poprzez nadanie pełnomocnictwa do sądu za pośrednictwem Poczty Polskiej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji całkowicie nie wyjaśnił sprawy pełnomocnictwa. Pełnomocnik podniósł, że do pisma przewodniego z dnia 16 kwietnia 2015 r. dołączył pełnomocnictwo wraz z uiszczoną opłatą skarbową od niego. Sąd, odrzucając skargę strony z góry założył, że brak pełnomocnictwa wynika z zaniechania po stronie pełnomocnika skarżącej. Kasator twierdzi zaś, iż w rozpoznawanej sprawie dołączenie pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości o czym zdecydowanie świadczy dołączony do pisma dowód uiszczenia opłaty skarbowej oraz wypełniony druk PPF. Pełnomocnik podniósł, iż z powyższych okoliczności wynika, że miał czas na uiszczenie opłaty od pełnomocnictwa, a ponadto uzyskał podpis skarżącej pod drukiem PPF. Nie ma zatem żadnych logicznych podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik mógłby nie załączyć pełnomocnictwa pomimo załączenia pozostałych dokumentów, w tym również ściśle wiążących się z dokumentem pełnomocnictwa. Po stronie pełnomocnika nie było zatem możliwości pomyłki.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż Sąd I instancji całkowicie pominął możliwość zagubienia/utracenia pełnomocnictwa właśnie przez sąd, a nie przez pełnomocnika. W świetle powyższego, zdaniem skarżącej, sprawa pozostała niewyjaśniona, wobec czego sąd nie mógł wydać postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi. Nie można zatem twierdzić, że brak formalny nie został usunięty przez pełnomocnika.

Pismem procesowym z dnia 6 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił braki formalne skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz oświadczenia skarżącej o udzieleniu mu pełnomocnictwa procesowego do działania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1334/15, od którego to pełnomocnictwa w aktach sprawy znajduje się opłata skarbowa.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi ustawa stanowi inaczej, ponieważ z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny skargę tę odrzuca. Zatem z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wynika, że sąd odrzuca skargę dopiero, gdy strona nie uzupełni w wyznaczonym przez sąd terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie adwokat, składając skargę do Sądu I instancji, nie dołączył do niej właściwego umocowania do działania w imieniu skarżącej. Na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie m.in. pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie w dacie sporządzenia i wniesienia skargi, adwokat pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. (karta akt sądowych – 25) wyjaśnił, iż załączniki (w tym również pełnomocnictwo) nie zostały załączone do skargi omyłkowo oraz stwierdził, że składa brakujące pełnomocnictwo. W załącznikach do niniejszego pisma pełnomocnik wymienił m.in.: pełnomocnictwo procesowe wraz z dowodem uiszczenia opłaty od niego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu I instancji, odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa, jest wadliwe. Na tle stanu faktycznego oraz z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy należy uznać, że pełnomocnik skarżącej w terminie zareagował na wezwanie Sądu i stosownie do jego zakresu. Z treści pisma z dnia 16 kwietnia 2015 r. wynika bowiem, iż pełnomocnik skarżącej wykonał w sposób prawidłowy wezwanie Sądu I instancji. Wraz z nadesłaniem powyższego pisma zawierającego również opłatę skarbową od udzielonego adwokatowi pełnomocnictwa zostało, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawdopodobnione, że do akt sprawy złożono komplet dokumentów (pełnomocnictwo procesowe oraz uiszczona od niego opłata skarbowa). W powyższych okolicznościach sprawy sąd kasacyjny stwierdza, że odrzucenie skargi przez WSA było nietrafne.

Nie ma dowodów, na podstawie których Sąd I instancji mógłby przyjąć, że uzupełnienia w przedmiotowym zakresie nie dokonano. Nadto złożone do akt dokumenty świadczą przeciwnie niż założył Sąd I instancji, czyli wykazują, iż uzupełnienie na wezwanie sądu zostało dokonane prawidłowo.

W tym stanie sprawy nie zachodziła możliwość zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a zatem WSA wydając zaskarżone postanowienie naruszył wskazany przepis prawa procesowego. W ocenie sądu kasacyjnego, odrzucenie skargi w opisanych wyżej okolicznościach było nieuprawnione.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Sąd I instancji powinien dokonać ponownego wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego skargi, z tym, że na obecnym etapie postępowania powinien wezwać stronę do przesłania kopii pełnomocnictwa, którego oryginał prawdopodobnie zaginął.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.