Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 powołanej ustawy uprawnienie to obejmuje również postanowienia sądu.
W myśl powyższych przepisów sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia - tak w jego części wstępnej (komparycji) oraz w rozstrzygnięciu (tenorze) - jak i w uzasadnieniu orzeczenia.
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 ppsa wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Trafnie przyjmuje się, że oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy.
W przedmiotowej sprawie w tenorze sentencji do takiej właśnie oczywistej nieprawidłowości doszło. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że strona skarżąca kasacyjnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1057/14, została zwolniona od kosztów sądowych i wpisu od skargi kasacyjnej nie uiściła.
Tak więc to na skutek oczywistej omyłki rozstrzygnięto o zwrocie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej kasacyjnie uiszczonego wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.
Niewątpliwie sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia.
Wydawane z urzędu postanowienie o zwrocie uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa nie ma jednak charakteru rozstrzygnięcia co do żądań stron, nie jest to orzeczenie co do wniosku strony o zwrot kosztów postępowania - w rozumieniu art. 209 ppsa.
W odróżnieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, strona nie uiszczając ich nie nabyła uprawnienia do zwrotu, zaś sprostowanie omyłki nie spowodowało utraty wcześniej nabytego uprawnienia (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2014/11).
W tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 ppsa powyższą oczywistą omyłkę sprostował.