Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. VI SA/Wa 2027/06 - po rozpoznaniu skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego - uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Uchwałą z dnia [...] maja 2006 r. o nr [...] Komisja Egzaminacyjna działająca na obszarze właściwości Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. ustaliła, że M. K. z części pisemnej egzaminu radcowskiego otrzymała 68,5 punktów na wymagane 80, tym samym uzyskała wynik negatywny i nie została dopuszczona do egzaminu ustnego.
W odwołaniu wniesionym do Ministra Sprawiedliwości M. K. kwestionowała stanowisko osób sprawdzających jej prace pisemne, twierdziła, iż niezasadnie zaniżono jej oceny punktowe tych prac.
W odpowiedzi na złożone odwołanie pismem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] (podpisanym przez Podsekretarza Stanu) Minister Sprawiedliwości zawiadomił M. K., że jej odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Według stanowiska zawartego w tym piśmie nadzór nad wynikami egzaminu, w świetle art. 369 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity - Dz. U z 2002r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) - dalej: u.o.r.p., wykonywany jest przez Ministra Sprawiedliwości wyłącznie pod względem formalno-prawnym, nie zaś merytorycznym. Nadzór ten polega na kontroli prawidłowości ustalenia wyniku egzaminu jako sumy uzyskanych punktów, a także ma na celu sprawdzenia czy zostały spełnione wszystkie wymogi formalne, wynikające z obowiązujących przepisów. Dlatego też Minister Sprawiedliwości nie może dokonać ponownie ustaleń faktycznych i w ramach kontroli odwoławczej nie wykonuje przysługujących wyłącznie komisji egzaminacyjnej uprawnień, polegających na ponownym sprawdzeniu prac pisemnych.
Orzekając w sprawie WSA stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu I instancji przepisy u.o.r.p. nie rozwiązują wszystkich zagadnień prawno-procesowych związanych z charakterem prawnym uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego i jej kontrolą odwoławczą, sprawowaną przez Ministra Sprawiedliwości; brak jest regulacji dotyczącej rozstrzygnięć wydawanych przez Ministra Sprawiedliwości w następstwie wpłynięcia do niego wspomnianego odwołania. Zdaniem Sądu nie ma jednak podstaw prawnych dla podzielenia stanowiska - zawartego w powołanym wyżej piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. - że zakres kontroli odwoławczej w omawianych kategorii spraw jest ograniczony wyłącznie do oceny odwołania pod względem formalno-prawnym.
Według WSA uchwała komisji egzaminacyjnej w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego ma walor rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.. Stwierdzono, iż kwestia egzaminu radcowskiego została uregulowana w u.o.r.p. przepisami o charakterze prawno-administracyjnym. Szczegółowe regulacje w tej mierze zawarto w przepisach art. 331-10 omawianej ustawy. Podkreślono, że pozytywne złożenie egzaminu radcowskiego jest istotną przesłanką dla ubiegania się przez zdającego o wpisanie go na listę radców prawnych (art. 24 ust. 1 pkt 6 u.o.r.p.).
W ocenie Sądu I instancji, w świetle przepisu art. 331 ust. 2 u.o.r.p., komisja egzaminacyjna jest traktowana tak jak organ administracji publicznej pierwszej instancji, zaś w myśl tego przepisu Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej. Toteż w powyższej materii, jak wywodzono, w sprawach nieuregulowanych w ustawie o radcach prawnych, powinny mieć odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a.
W rezultacie WSA przyjął, że odwołanie, o którym wyżej mowa, podlega ocenie przepisów art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. Nie ma bowiem przepisów szczególnych, które omawianą materię regulowałyby w sposób odmienny. Zatem, co do zasady, wspomniany organ powinien rozpoznać odwołanie w drodze decyzji (art. 138 k.p.a.), nie zaś pismem, jak to uczyniono w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, cytowane wyżej pismo zawierało wszystkie istotne elementy pozwalające uznać go za decyzję, w rozumieniu art. 107 k.p.a.
Sąd I instancji wskazał, że podobnie jak każda sprawa z zakresu administracji publicznej (art. 1 § 1 k.p.a.) także i postępowanie w sprawie egzaminu radcowskiego podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu (art. 78 Konstytucji RP i art. 15 k.p.a.), raz - przez komisję egzaminacyjną i drugi raz - przez Ministra Sprawiedliwości, jako organ wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej (art. 369 ust. 2 u.o.r.p.), w następstwie wniesienia odwołania,.
Z tych względów w następstwie odwołania od uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie wyniku egzaminu radcowskiego Minister Sprawiedliwości nie może uchylić się od merytorycznego zbadania zasadności zarzutów odwołania w przedmiocie zaniżenia wyniku egzaminu. Brak zatem uzasadnienia dla odmowy zbadania przez Ministra Sprawiedliwości zasadności zarzutów odwołania, kwestionujących wynik egzaminu przed komisją egzaminacyjną, jeżeli przedmiotem postępowania odwoławczego jest wynik pracy pisemnej, a więc zawierający pisemne stanowisko osoby sprawdzającej daną pracę pisemną. Minister Sprawiedliwości ma bowiem możliwość i obowiązek odnieść się merytorycznie do zasadności zarzutów odwołania. Jeżeli osoba odwołująca się wykazałaby zasadność zarzutów Minister Sprawiedliwości, w ramach kompetencji, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie tylko może, ale powinien, uchylić zaskarżoną uchwałę komisji egzaminacyjnej i w tej części orzec co do istoty sprawy, a więc w rezultacie ustalić inny wynik egzaminu. Decyzję swoją organ ten powinien uzasadnić zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., a więc w stopniu pozwalającym na jej kontrolę przez sąd administracyjny.
Konkludując Sąd stwierdził, że odwołanie od uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego, wniesione do Ministra Sprawiedliwości na podstawie przepisu art. 369 ust. 2 u.o.r.p., podlega rozpoznaniu pod względem merytorycznym, co do istoty sprawy, a nie tylko pod względem formalno-prawnym, przy czym rozstrzygnięcie w tej sprawie następuje w drodze decyzji (art. 138 k.p.a.).
Minister Sprawiedliwości wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. ewentualnie oddalenia skargi. Wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów1 postępowania w sposób mający istotny wpływ na przebieg sprawy, tj.:
- 1. art. 369 ust. 2, art. 369 ust. 1, art. 365 ust. 1, art. 365 ust. 2, art. 335 ust. 1, art. 335 ust. 2, art. 331 ust. 1, art. 331 ust. 2 ustawy o radcach prawnych (u.o.r.p.), poprzez wadliwe przyjęcie, że ustawodawca przewidział w tej ustawie formę rozstrzygnięcia odwołania, o którym mowa w art. 369 ust. 2 u.o.r.p., w taki sposób, że organ odwoławczy rozpatruje to odwołanie pod kątem merytorycznej oceny wyniku egzaminu;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - poprzez wadliwe przyjęcie, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, co spowodowało jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że podstawowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest prawidłowa interpretacja przepisów u.o.r.p., w zakresie sposobu przeprowadzania egzaminu radcowskiego, a także w kwestii ustalenia charakteru postępowania w tej sprawie.
Zdaniem Ministra Sprawiedliwości z analizy przepisów u.o.r.p., a także z charakteru sprawy do jakiej się odnoszą - ustalenie indywidualnego wyniku z egzaminu, który jest jedną z koniecznych przesłanek ubiegania się kandydata o wpis na listę radców prawnych - słusznie wnioskował WSA, że postępowanie egzaminacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, do którego znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Jednakże - zdaniem Ministra Sprawiedliwości - z zastosowaniem określonych wyjątków, wynikających właśnie z specyficznego charakteru tego postępowania. Podniesiono, iż gdyby ustawodawca miał w zamyśle stworzenie w omawianym zakresie procedury stricte administracyjnej, to w przepisach dotyczących egzaminu określiłby niezbędne elementy, do których zaliczyć można choćby termin wniesienia odwołania, formę jego rozpatrzenia itp.
W ocenie autora skargi kasacyjnej z treści przywołanych przepisów wynika, iż zdającemu przysługuje odwołanie, dotyczące wyniku jego egzaminu, czyli w przypadku części pisemnej egzaminu, odwołanie przysługuje zdającemu od sumy ocen wystawionych przez członków komisji za poszczególne tematy, a w przypadku zdających, którzy otrzymali pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu i przystąpili do części ustnej egzaminu, odwołanie przysługuje od sumy ocen - punktów, uzyskanych za część pisemną i ustną. Z wykładni art. 369 ust. 2 u.r.o.p, dokonywanej w powiązaniu z przepisami dotyczącymi ustalenia wyniku egzaminu przez komisję, a także sposobu oceniania kandydata, Minister Sprawiedliwości wywodził, iż zakres służącego zdającemu odwołania dotyczącego wyniku jego egzaminu, ogranicza się do kontroli prawidłowości ustalenia wyniku egzaminu, na co składają się dwa elementy: ustalenie sumy uzyskanych ocen - punktów oraz prawidłowość postępowania w sprawie ustalenia wyników (między innymi sposób powołania komisji, jej skład, postępowanie).
Celem kontroli jest sprawdzenie przez organ rozpatrujący odwołanie, czy zostały spełnione wszystkie wymogi, wynikające z przepisów u.o.r.p. i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005r. - w sprawie powoływania komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej i odwoływania jej członków oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164 z późn. zm.), dotyczące ustalenia wyniku egzaminu, powołania członków komisji, trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu radcowskiego, w tym m. in. składu i sposobu działania komisji oraz sporządzenia protokołu z przebiegu egzaminu i podpisania go przez członków komisji i uczestniczących w egzaminie.
Minister Sprawiedliwości twierdził, że nie może dokonywać ponownie ustaleń faktycznych, w ramach kontroli odwoławczej nie ma bowiem przysługujących wyłącznie komisji egzaminacyjnej uprawnień do merytorycznej kontroli wyników egzaminu, nie bada zatem wyników egzaminu lecz sposób ich ustalenia. Za logiczne i racjonalne uznano, iż Minister nie ma uprawnień do tego, aby samodzielnie oceniać pracę kandydata, skoro praca ta podlegała wcześniej ocenie organu kolegialnego, jakim jest komisja egzaminacyjna; kłóciłoby się to z ideą egzaminu radcowskiego. "Merytoryczna" kontrola wymuszałaby ponowne przeprowadzenie egzaminu, co jest niedopuszczalne. Minister Sprawiedliwości może badać jedynie, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygnięcie nie było dowolne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w skrócie jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Według autora skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego - tj. wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej przepisów ustawy o radcach prawnych - polega na wadliwy przyjęciu przez Sąd I instancji, że Minister Sprawiedliwości uprawiony jest do rozpatrzenia odwołanie od uchwały komisji ustalającej wynik egzaminu radcowskiego pod kątem merytorycznej oceny wyniku egzaminu.
Rozważenie przedstawionego zarzutu poprzedzić należy poniższymi uwagami.
Uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu radcowskiego jest niewątpliwie jednym z wymogów koniecznych wpisu osoby zainteresowanej na listę radców prawnych (art. 24 ust.1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o radcach prawnych). Przepisy regulujące egzamin radcowski stanowią przy tym, że egzamin radcowski przeprowadzają komisje (art. 361 ust. 1). Organem wyższego stopnia w stosunku do komisji jest Minister Sprawiedliwości (art. 331 ust. 2 w zw. z art. 361 ust. 1). Egzamin składa się z części pisemnej i ustnej (art. 361 ust. 4). W części pisemnej egzaminu radcowskiego zdający opracowuje cztery tematy z zakresu różnych dziedzin prawa (art. 364 ust.1). Oceny tematów opracowanych przez zdającego w części pisemnej egzaminu radcowskiego dokonują niezależnie od siebie dwaj członkowie komisji. Każdy z nich wystawia na piśmie łączną ocenę zawierającą liczbę punktów wraz z uzasadnieniem i przekazuje ją niezwłocznie przewodniczącemu komisji.
Liczba punktów, które otrzymuje zdający z egzaminu pisemnego, jest sumą średnich ocen wystawionych przez członków komisji za poszczególne tematy (art. 365 ust. 2). Zdający, który uzyskał pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu radcowskiego, przystępuje do części ustnej egzaminu (art. 366 ust.1). Pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego otrzymuje zdający, który uzyskał łącznie za część pisemną i ustną egzaminu co najmniej 130 punktów. (art. 367). Z przebiegu egzaminu radcowskiego sporządza się niezwłocznie protokół /.../(art. 368 ust.1). W końcu - według art. 369 ustawy - po przeprowadzeniu egzaminu radcowskiego komisja ustala wynik zdającego w drodze uchwały. Komisja ogłasza wynik egzaminu radcowskiego (ust.1). Od uchwały komisji służy zdającemu odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości (ust. 2).
Z treści przywołanych uregulowań wynika, że niewątpliwie to komisja egzaminacyjna jest organem uprawnionym do przeprowadzenia, oceny i ustalenia wyników egzaminu - w drodze uchwały.
Wprawdzie przepisy nie określają wprost, do jakiej kategorii aktów kwalifikują się podejmowane uchwał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno jednak budzić wątpliwości, że komisja przez podjęcie uchwały rozstrzyga konkretną sprawę indywidualnego podmiotu, biorącego udział w postępowaniu egzaminacyjnym w zakresie przyznanym ustawą, w granicach przyznanych jej kompetencji administracyjnych. Powyższe wskazuje, że uchwała - konkretyzując prawa indywidualnej jednostki - przybiera formę decyzji administracyjnej.
Istotnego argumentu dla poparcie powyższego dostarcza też unormowanie zawarte w art. 331 ust. 2 ustawy. Skoro Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej to już z tego względu przyjąć należy, że wolą ustawodawcy było przypisanie komisji egzaminacyjnej charakteru organu administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym.
Z przytoczonych wyżej regulacji wywieść należy zatem, że postępowanie egzaminacyjne jest nie tylko etapem poprzedzającym postępowanie o wpis na listę radców prawnych, ale jest też odrębnym postępowaniem administracyjnym.
Pogląd ten w rozpatrywanym przypadku nie był zresztą przez autora skargi kasacyjnej kwestionowany.
Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnienie omawianego zarzutu wskazuje wprost, że strona nie kwestionuje dokonanej przez Sąd I instancji wykładni w zakresie, w jakim prowadzi ona do wniosku, iż postępowanie egzaminacyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wpisu na listę radów prawnych.
Istotną i wymagającą rozstrzygnięcia kwestią jest natomiast to czy i w jakim zakresie w postępowaniu tym - a w szczególności w postępowaniu odwoławczym, zainicjowanym wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 369 ust. 2 ustawy - stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na aprobatę pogląd, wyrażony w skardze kasacyjnej, że odmienność i swoistość postępowania egzaminacyjnego prowadzi do wniosku, iż odwołanie - dotyczące wyniku egzaminu - i zakres jego rozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości ogranicza się do kontroli przez ten organ prawidłowości ustalenia sumy uzyskanych ocen (punktów) oraz prawidłowości postępowania w sprawie ustalenia wyników (w tym prawidłowości powołania członków komisji, prawidłowości jej składu, kontroli sposobu działania komisji, sporządzenia protokołu z przebiegu egzaminu, podpisania protokołu)
Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w ustawie o radcach prawnych brak jest unormowań szczególnych, regulujących odmiennie od przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wymogi odwołań i zasady ich rozpoznawania. Zatem odwołanie, przewidziane w art. 369 ust. 2 ustawy, jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i § 2 k.p.a., Minister Sprawiedliwości zaś - jako organ II instancji w stosunku do komisji egzaminacyjnej - powinien ponownie rozstrzygnąć sprawę drodze decyzji, katalog których zawiera art. 138 k.p.a.
W świetle zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a), przy braku odmiennych ustawowych uregulowań spornej kwestii całkowicie nieuzasadnione są wywody autora skargi, że Minister Sprawiedliwości nie może dokonywać ponownie ustaleń faktycznych, bo byłoby to wykonywanie uprawnień przysługujących wyłącznie komisji egzaminacyjnej.
Wprawdzie istotnie to komisja egzaminacyjna - jak już stwierdzono - ustala wynik egzaminu, jednakże oczywiste wydaje się, że skoro ustalenie wyników następuje w oparciu o oceny dokonane przez członków komisji to ocena egzaminu mieści się w zakresie ustaleń stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji (przez podjęcie uchwały).
Tym samym Minister Sprawiedliwości rozpatrując odwołanie - jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn.akt II GSK 276/07 - powinien spełnić wszystkie wymogi przewidziane w rozdziale 10 k.p.a. ("Odwołania") i stosować, w myśl art. 140 k.p.a., przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji, w tym art. 7 k.p.a. - nakładający obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a. - obligujący organ do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uprawnienie i obowiązek merytorycznego odniesienia się do oceny egzaminu nie oznacza - wbrew twierdzeniom Ministra Sprawiedliwości - ponownego przeprowadzenia egzaminu. Wiąże się natomiast z koniecznością oceny pytań, gdyż od ich prawidłowości i konkretności zależy odpowiedź i tym samym ocena tej odpowiedzi.
Przychylić należy się też do poglądu, że w zakresie, w jakim ocena z egzaminu opiera się na uznaniu administracyjnym, rzeczą organu odwoławczego będzie rozstrzygniecie czy granice tego uznania nie zostały przekroczone.
Z tych wszystkich względów zarzut błędnej wykładni przepisów wskazanych w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej i niewłaściwego ich zastosowania jest chybiony. Sąd I instancji uprawniony był do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a zatem zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za bezzasadny.
Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej utrata z dniem 31 grudnia 2006 r. mocy obowiązującej art. 369 ust. 2 ustawy o radcach prawnych - na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2006 r. sygn.akt K 30/06 - nie popiera prezentowanego przez Ministra Sprawiedliwości stanowiska, że w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. przy rozpoznawaniu odwołania od uchwały ustalającej wynik egzaminu radcowskiego nie posiadał on uprawnień do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, nie mógł dokonywać ustaleń faktycznych dotyczących oceny egzaminu. Uznanie art. 369 ust. 2 i 3 ustawy o radcach prawnych za niezgodny z art. 17 ust.1 Konstytucji RP - z uwagi na konieczność zagwarantowania organom samorządu zawodowego odpowiedniego wpływu m.in. na egzamin radcowski - przeczy takiej wykładni niekonstytucyjnego przepisu, zgodnie z którą kompetencje Ministra Sprawiedliwości, jako organu odwoławczego od uchwały ustalającej wynik egzaminu, były ograniczone i nie obejmowały możliwości merytorycznego wnikania w ocenę egzaminu.
Z tych wszystkich względów - działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji wyroku.