Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. oddalił skargę P. A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie płatności OB na rok 2011.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
w dniu 16 maja 2011 r. R. M. złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 obejmujący powierzchnie 114,00 ha (działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (gm. W., obręb I. i M.). Następnie w dniu 4 lipca 2011 r. do organu wpłynął wniosek spółki J. A. sp. z o.o. (poprzednika prawnego spółki P. A.) o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego. Do wniosku dołączono umowę w sprawie przeniesienia posiadania nieruchomości rolnych zawartą w dniu 31 maja 2011 r. pomiędzy R. M. i spółką J. A..
W dniu 24 lutego 2012 r. Kierownik ARiMR w B. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 spółce J. A. sp. z o.o. uznając, że w związku z anulowaniem R. M., przekazującej gospodarstwo, numeru identyfikacji producenta nie było możliwe przejęcie prawa do płatności przez spółkę J. A. od osoby, która nie spełniała warunku przyznania tej płatności.
Dyrektor ARiMR w W. w wyniku wniesionego odwołania, uznając kwestię nadania numeru identyfikacji producenta dla R. M. za zagadnieniem wstępne w sprawie dotyczącej przyznania płatności dla podmiotu, który przejął gospodarstwo zawiesił postępowanie w sprawie – postanowienia: Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2012 r. i Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2012 r. Wyrokiem z 11 marca 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1283/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił oba wymienione postanowienia, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1202/13, w którym uznano, że postępowanie w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego dla zbywcy gospodarstwa (działek rolnych) nie może być zagadnieniem wstępnym, skoro warunkiem przyznania płatności jest spełnienie prawem przewidzianych wymogów przez nabywcę.
Uwzględniając prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W., po podjęciu postępowania, objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób nieuzasadniony przyjął, że R. M. nie była uprawniona do przyznania płatności ze względu na anulowanie jej numeru identyfikacji producenta, a tym samym nieuzasadnione było stanowisko, że przejmująca spółka J. A., z tego powodu nie posiada prawa do uzyskania płatności.
Ponadto, zdaniem Dyrektora, organ I instancji nie dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zastosowania art. 30 rozporządzenia Rady WE nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE nr L 2009.30.16), zasadności jego zastosowania, zarówno wobec R. M. (przekazującej), jak i spółki J. A. sp. z o.o. (przejmującego). Zwrócił również uwagę na okoliczność znaczenia dla oceny, czy w sprawie mogło dojść do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności poprzez fakt przejęcia spółki J. A. sp. z o.o. przez P. A. sp. z o.o., której wspólnikami według KRS stan na rok 2014 byli P. M., D. M., M. P., M. M..
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że organ I instancji rozpatrując sprawę wniosku o przyznanie płatności, nie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem zastosowania zarówno wobec Renaty Markiewicz (przekazującej), jak i spółki J. A. (przejmującego) art. 30 rozporządzenia Rady WE nr 73/2009.
Sąd podzielił również stanowisko Dyrektora, że nie bez znaczenia dla oceny, czy w niniejszej sprawie mogło dojść do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności może być także fakt przejęcia spółki J. A. sp. z o.o. przez P. A. sp. z o.o., której wspólnikami byli P. M., D. M., M. P., M. M. (KRS stan na rok 2014). Okoliczność taka (tworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności) została ujawniona w innych postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez organy ARiMR. Zauważył, co wynikało z informacji podanych przez organ w odpowiedzi na skargę, że na moment wydawania poprzedniej decyzji organy Agencji nie były jeszcze w stanie ustalić mechanizmu sztucznego podziału jednego gospodarstwa rolnego na kilkadziesiąt odrębnych podmiotów. Stwierdzenie sztucznego podziału gospodarstwa prowadzonego przez P. M. i osób z nim związanych możliwe będzie dopiero po analizie dokumentacji wszystkich spółek utworzonych przez P. M. w latach 2006-2013, w tym analizy przekazywania poszczególnych działek rolnych pomiędzy spółkami P. M., wykonywania prac na zlecenie spółek przez podmioty powołane przez P. M., analizy numerów kont, zgłaszanych działek rolnych w poszczególnych latach, analizy adresów siedzib wszystkich spółek, a także tożsamości osób zawiązujących te spółki.
Reasumując, Sąd I instancji za zasadne uznał uchylenie decyzji z 24 lutego 2012 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w związku z brakiem przeprowadzenia weryfikacji uprawnienia do płatności, czy podmiot występujący z wnioskiem o przyznanie płatności jest uprawniony do przyznania wnioskowanych płatności pod kątem analizy stworzenia sztucznych warunków. Sąd wskazał w tym zakresie, że zgodnie z art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 29887/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 1995.312.1), działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Zgodnie również z art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) nr 73/2009 nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.
Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt: VIII SA/Wa 1283/14, z którego skarżąca wywodzi ten zarzut w ogóle nie dotyczył rozstrzygnięcia odnośnie przysługiwania bądź nieprzysługiwania skarżącej spółce wnioskowanych płatności. Odnosił się on do kwestii nadania numeru identyfikacji producenta dla R. M. jako zagadnienia wstępnego, które warunkuje rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 p.p.s.a.
P. A. Sp. z o.o. w B. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów postępowania:
- a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 k.p.a. poprzez jego nieuprawnione niezastosowanie i brak uchylenia skarżonych aktów administracyjnych w sytuacji zasadności podniesionych w skardze i pismach procesowych zarzutów;
- b. art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji zasadności podniesionych w skardze i pismach zarzutów;
- c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że zaszły nowe okoliczności faktyczne po dacie wydania decyzji instancyjnych oraz po dacie prawomocnych wyroków WSA w W. wydanych w sprawach;
- d. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ocena prawna i zobowiązania co do dalszego prowadzenia sprawy wyrażone w wydanych uprzednio prawomocnych wyrokach w sprawie nie wiąże Sądu w zaskarżonych niniejszą skargą kasacyjną wyrokach;
- e. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 1 pkt 40 ustawy o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 9 kwietnia 2015 r., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ocena prawna i zobowiązania co do dalszego prowadzenia sprawy wyrażone w wydanych uprzednio prawomocnych wyrokach w sprawie nie wiążą Sądu w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku, w sytuacji w obowiązującym w dacie orzekania stanie prawnym jedyną przesłanką utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań wyroku jest zamian stanu prawnego;
- f. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie poprzez akceptację zastosowania omawianej normy przez organ w sytuacji gdy ze wskazań do dalszego prowadzenia sprawy w wydanych w sprawie wyrokach wynikał priorytet zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 k.p.a.;
- g. art. 133 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez orzekanie na podstawie niezgromadzonych w aktach niniejszej sprawy dowodów ujawnionych w innych, bliżej nieokreślonych postępowaniach, a ponadto brak odniesienia się do zarzutów zawartych w znajdującym się w aktach sprawy zarzutów dot. załącznika do protokołu rozprawy z dnia 17 marca 2016 r.;
- h. art. 134 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz brak odniesienia się do stanowiska i zarzutów postawionych przez skarżącą w załączniku do protokołu rozprawy oraz zawartego w skardze zarzutu przekroczenia granicy zaskarżenia, pomimo tego że Sąd był do tego zobligowany istotą tychże zarzutów, a także obowiązkiem rozpoznania sprawy w całych jej granicach;
- i. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu wszystkich zarzutów skargi i odniesienia się do wszystkich zarzutów, braku odzwierciedlenia w uzasadnieniu sposobu analizy i rozumowania Sądu w odniesieniu się do pominiętych zarzutów – niespełnienia informowania strony o jej sytuacji procesowej oraz uniemożliwienia kontroli poprawności wyroku w tym zakresie;
- 2. prawa materialnego:
- a. art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 19 stycznia 2009 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, poprzez nie zważenie na brak przepisów "modulacyjnych" w roku 2011 w sferze płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;
- b. art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi w trybie art. 188 i uchylenie zaskarżonych aktów instancji odwoławczej albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze treść wywiedzionej w sprawie skargi kasacyjne, jej zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, w pierwszej kolejności odnieść się należy do pierwszej z wymienionych kategorii zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które z uwagi na sposób ich sformułowania oraz ich motywację należy połączyć w podgrupy zmierzające do wytknięcia błędów proceduralnych, jakich zdaniem autora skargi kasacyjnej dopuścił się Sąd I instancji.
Na wstępie odnieść się leży do grupy zarzutów sformułowanych w punkcie 1 lit. c), d), e) i f), które zmierzają do wykazania, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a., który to przepis stanowi o związaniu organów jak i sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu wydanym w sprawie.
Strona skarżąca kasacyjnie w ramach omawianej grupy zarzutów wywodzi, na co wskazuje treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok nie wziął pod rozwagę oceny i wskazań, o których mowa w powołanym przepisie, wyrażonych w wyrokach wydanych w sprawach o sygnaturach akt VIII SA/Wa 35613 i VIII SA/Wa 437/14. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że w toku prowadzonego przez organy postępowania, w związku z jego zawieszeniem, sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnymi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 1283/14) uchylił postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Podkreślenia wymaga, że było to jedyne wydane w sprawie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., orzeczenie co do którego istniał ścisły obowiązek zastosowania się tak przez organy jak i sąd do zawartych w nim wskazań i oceny prawnej. W świetle zaś podniesionego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutu (grupy zarzutów) naruszenia art. 153 p.p.s.a., podkreślenia wymaga, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że wydane uprzednio orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2015 r., nie dotyczyło rozstrzygnięcie odnośnie przysługiwania lub nieprzysługiwania stronie skarżącej wnioskowanych płatności. Przedmiotem tego wyroku, a więc i kontroli sądowoadministracyjnej były postanowienia organów w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten odnosił się do zagadnienia nadania numeru identyfikacji producenta rolnego R. M. jako zagadnienia wstępnego warunkującego rozstrzygniecie merytoryczne sprawy.
Trafnym było wobec tego stwierdzenie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie został wydany prawomocny wyrok wyrażający stanowczą ocenę prawną, co do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy w rozumieniu art. 153 p.p.s.a.
Powyższe, w aspekcie powołanych w motywach skargi kasacyjnej spraw sądowoadministracyjnych, które na co również należy zwrócić uwagę, dotyczyły innej spółki (D. A.), czyni bezzasadnym ogólny zarzut zgrupowany w punkcie 1 lit. c) – f), jako nie znajdujący odzwierciedlenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w którym jak już wskazano, wiążącym było wyłącznie jedno orzeczenie sądu administracyjnego, nie zaś jak starał się błędnie argumentować autor skargi kasacyjnej, dwa inne orzeczenia nie mające związku podmiotowego z niniejszą sprawą administracyjną i sądowoadministracyjną.
Za kolejną grupę, z uwagi na spójność zarzutów naruszenia, jakie stara się wykazać skarga kasacyjna względem orzeczenia Sąd I instancji, uznać należy zarzuty sformułowane w punkcie 1 lit. g) – i), które zmierzają do wytknięcia, podczas przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR, naruszenia w postaci wyjścia poza granice sprawy, orzeczenie na podstawie dowodów niezgromadzonych w aktach sprawy oraz nieodniesienie się do wszystkich sformułowanych przez stronę zarzutów, co znalazło swoje odzwierciedlenie w naruszającym art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku.
Mając na uwadze treść motywów zakwestionowanego wyroku, tak jego części opisującej dotychczasowe postępowanie jak i jego części merytorycznej, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby Sąd I instancji wydał wyroku w oparciu o materiał dowodowy niezgromadzony przez organy w sprawie, a tym samym, aby dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie powołał się, bowiem w jakimkolwiek fragmencie swoich wywodów na okoliczności czy dowody nieznajdujące się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. Nie wskazywał również, co jasno wynika z treści uzasadnienia, na wyniki innych postępowań sądowych lub administracyjnych poza związanym ze sprawą wyrokiem WSA z dnia 11 marca 2015 r. Swoją ocenę decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. oparł zaś wyłącznie, w rozumieniu rozstrzygania w granicy sprawy, o ustalenia i motywy zawarte w rozstrzygnięciach organów przede wszystkim wymienionej decyzji uchylającej w całości rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białobrzegach z dnia[...] lutego 2012 r. Wskazać w tym zakresie należy, że Sąd I instancji wyłącznie podzielił stanowisko organu odnośnie konieczności uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania stwierdzając za zasadną konieczność przeprowadzenia weryfikacji uprawnienia do płatności pod kątem analizy stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności.
Stwierdzenie to znajdowało swoje oparcie wyłącznie na ustaleniach organu odwoławczego, który wskazywał na braki postępowania dowodowego organu I instancji w zakresie nierozważenia – wzięcia pod uwagę możliwości stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności wobec okoliczności przejęcia spółki J. A. przez spółkę P. A., której wspólnikiem był między innymi P. M., a która to okoliczność tworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności przez spółki, w których wspólnikiem był wymieniony P. M. została ujawniona w toku innych prowadzonych przez organy Agencji postępowaniach. Takiego stanu, a więc zaaprobowania jako prawidłowego stanowiska organu administracji publicznej nie można mylić, co zdaje się czynić autor skargi kasacyjnej z oparciem wyroku (orzeczenia) o materiał dowodowy niemający związku z rozpoznawaną sprawą i niewynikający ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego.
Nie można również podzielić tej części omawianych zarzutów, w której podnosi się nieodniesienie się w sposób szczegółowy przez Sąd I instancji do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów sformułowanych w skardze i piśmie z dnia 17 marca 2016 r. – załącznika do protokołu. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że art. 134 § 1 p.p.s.a. określa, że sąd rozstrzygając daną sprawę nie jest związany tak zarzutami, wnioskami jak i powołaną w skardze podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd rozpoznając sprawę zainicjowaną skargą ma prawo, a także obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Oznacza to, że sąd nie jest bezwzględnie zobowiązany, jak sugeruje autor skargi kasacyjnej, do szczegółowego odniesienia się do każdego z podniesionych w skardze zarzutów czy pism procesowych związanych ściśle ze skargą.
Istotą jest aby motywy orzeczenia sądu, w sposób klarowny i nie pozostawiający wątpliwości wskazywała na przyczyny uwzględnienia bądź nieuwzględnienia skargi jak również stwierdzenia zgodności bądź niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa działalności organu administracji – wydanych przez niego szeroko rozumianych aktów administracji publicznej.
W przedmiotowej sprawie brak "szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów" przez Sąd I instancji nie stanowi, jak wskazuje skarga kasacyjna, naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na analizę motywów jakimi kierował się Sąd oddalając skargę strony, uznając za prawidłowe zakwestionowane rozstrzygnięcie organu, a które to motywy pozwalają na przeprowadzenie instancyjnej kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie również w aspekcie treści pisma strony – załącznika do protokołu, którego argumentacja, co wynika z uzasadnienia wyroku, nie miała wpływu na ocenę prawidłowości decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR.
Powyższe czyni również niezasadnym, sformułowany pod lit. i) punktu 1 skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., także z uwagi na okoliczność, iż wniesiona przez skarżącą spółkę skarga zawierała wyłącznie jeden zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., do którego to zarzutu Sąd I instancji doniósł się w sposób wyczerpujący.
Nie są również zasadne zarzuty sformułowane w punkcie 1 lit a) i b) petitum skargi kasacyjnej, które podnosząc naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a., sprowadzają się do stwierdzenia przez kasatora, iż WSA w W. w objętym skargą kasacyjną wyroku, odpowiednio "niewłaściwie zastosował" i w sposób "nieuprawniony niezastosował" przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których skutkiem było oddalenie skargi strony pomimo, w ocenie autora skargi kasacyjnej, zasadności podniesionych w skardze i pismach procesowych zarzutów. Zarzuty te w swej istocie stanowią subiektywny wyraz niezadowolenia strony skarżącej z kierunku orzeczenia Sądu I instancji oddalającego skargę strony wobec braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego jak i braku stwierdzenia uchybień procesowych objętej skargą decyzji.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w punkcie 2 lit. a) i b) skargi kasacyjnej, także i te zarzuty uznać należy za niezasadne.
Zauważyć należy, że w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, autor skargi kasacyjnej w samym zarzucie oraz uzasadnieniu nie sprecyzował, w jaki sposób w jego ocenie doszło do naruszenia tego przepisu, przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, co uniemożliwia odniesienie się tego zarzutu i przeprowadzenie kontroli wyroku Sądu I instancji w jego granicach - ramach.
Zarzut naruszenia art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji również nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował, jak podniósł autor skargi kasacyjnej, tego przepisu a jedynie przywołał jego treść w aspekcie stwierdzonej prawidłowości decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji z uwagi na braki w analizie zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem możliwości zastosowania w sprawie powołanej regulacji, w sytuacji ustalenia stworzenia przez beneficjenta sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, co w konsekwencji skutkować może odmową dokonania płatności.
Na marginesie zauważyć należy, iż na tym etapie sprawy Sąd I instancji nie miał możliwości zastosowania powołanego przepisu gdyż regulacja ta, co do zasady nie stanowiła podstawy materialno - prawnej rozstrzygnięć wydanych w sprawie. Organ odwoławczy wskazał zaś na obowiązek zbadania możliwości wystąpienia sytuacji opisanej w powołanym art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, który nie został przez organ I instancji dopełniony, czego skutkiem było uchylenie jego decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.