Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3254/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 407/15 oddalił skargę T.H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [..] C. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:

W dniu 11 lipca 2014 r. (a nie 1 lipca 2014 r., jak omyłkowo wskazano w zaskarżonym wyroku), na drodze wojewódzkiej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton, zatrzymano do kontroli zespół pojazdów przewożący z [...] ładunek podzielny (owoce w kartonach, umieszczone na paletach). Zespół pojazdów składał się z dwuosiowego ciągnika wraz z trzyosiową przyczepą. Pojazdem kierował zatrudniony przez przedsiębiorcę L.R., przejazd był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego przedsiębiorcy. Pojazd zważono na zalegalizowanym stanowisku ważenia, dwiema wagami SAW 10C, stwierdzono przekroczenie o 1,6 t nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu (pomiar rzeczywisty 9800 kg, ostatecznie - po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonym do 0,1 t w górę - przyjęto 9,6 t). W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia kategorii I na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z 11 lipca 2014 r.

Powyższe ustalenia stanowiły podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1500 złotych za brak zezwolenia kategorii I (v. decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od powyższej decyzji, decyzją z [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1,2, 64 c, art. 140aa ust. 1,3 pkt 1,4; art.140ab ust. 1 pkt 1, ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. – dalej udp), - utrzymał w mocy ww. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD). Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Według GITD, z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia kategorii I-II (pomiary nie wykazały przekroczenia żadnego z parametrów przewidzianych dla zezwolenia kategorii I).

Organ opisał sposób ustalenia kategorii zezwolenia oraz podkreślił, że miejsce ważenia jest przystosowane do wykonywania pomiarów. Pojazd został zważony za pomocą dwóch przenośnych wag nieautomatycznych SAW 10 C. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli aktualnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w K. z terminami ważności do 31 lipca 2015 r. oraz (druga waga) do 28 lutego 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów a także o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, gdyż kierowca nie wnosił o powtórne ważenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD stwierdził, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 140aa ust. 4 prd. Według organu, skarżący nie dostarczył również takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności w oparciu o powyższą regulację. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego, że odpowiedzialność w sprawie niniejszej ponosi jedynie kierowca, GITD wyjaśnił, że odpowiedzialność pracodawcy za swych pracowników wynika z istoty przepisów prawa pracy. Pracownik wykonuje pracę na rzecz swego pracodawcy, więc to pracodawca jest odpowiedzialny za dobór pracowników i obciążony ewentualnymi skutkami niewłaściwego ich doboru.

Nie można zatem przyjąć, jak chce tego strona, iż za popełnione naruszenia ma odpowiadać administracyjnie osoba kierująca pojazdem, a nie przedsiębiorca. GITD stwierdził, że kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140 aa ust. 4 pkt 1 prd. Organ wskazał, że podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować przedsiębiorca powinien był podjąć kroki, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny na całej trasie przejazdu.

GITD wskazał, że sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Ładunki podzielne powinny być przewożone pojazdem normatywnym, a w przeciwnym razie podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę T.H. na powyższą decyzję. WSA stwierdził, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa w toku, której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, wagi miały świadectwo legalizacji. Nie ulega też wątpliwości, zdaniem Sądu I instancji, że podmiot dokonujący przewozu pojazdem nienormatywnym nie miał stosownego zezwolenia.

WSA podkreślił, że kierowca był obecny przy ważeniu pojazdu, będąc zapoznany z procedurą kontroli i dokumentami dotyczącymi stanowiska ważenia i wag użytych w czasie kontroli. Podpisał także protokół kontroli nie zgłaszając uwag. Sąd podzielił stanowisko organu, że strona niezasadnie usiłuje zakwestionować swoją odpowiedzialność uważając, że wyłączną odpowiedzialność powinni ponosić kierowca i załadowca. Kierowca będąc pracownikiem przewoźnika wykonywał jedynie czynności techniczne prowadzenia pojazdu a odpowiedzialność załadowcy jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności przewoźnika.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.H., reprezentowany przez radcę prawnego.

Wyrokowi temu zarzucił:

1. I. Naruszenie przepisów postępowania, w sposób, mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
2. 1) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nie wydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadzie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także poprzez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony;
3. 2) art. 7 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokonania wyczerpujących ustaleń dotyczących kwestii wag użytych do pomiaru nacisku na oś oraz w zakresie braku wykazania podstawy prawnej podjętej decyzji w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami;
4. 3) art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie orzeczenia w oparciu o analizę tylko części materiału dowodowego;
5. 4) art. 75 § 1 kpa poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiarów nacisków osi niezgodnie ze wskazaniami producenta;
6. 5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci sprawdzenia wymiarów kontrolowanego pojazdu oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu oraz porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.
7. II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
8. 1) art. 140aa ust. 1-3 oraz art. 1400ab ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącego karą w wysokości 1.500 zł za brak zezwolenia kategorii I i II oraz przyjęcie, iż pojazd skarżącego spełniał warunki pozwalające na zakwalifikowanie go, jako pojazd nienormatywny - mimo że okoliczności sprawy i dowody nie wskazują na fakt naruszenia przez skarżącego przepisów w sposób uzasadniający przyjęcie zaistnienia naruszenia i zastosowania kary pieniężnej;
9. 2) art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, iż skarżący powinien posiadać zezwolenie kategorii I i II;
10. 3) art. 2 pkt 35a ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, iż pojazd spełniał warunki uznania go za pojazd nienormatywny, skoro w postępowaniu nie zostało to udowodnione.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazał, że kwestia obowiązujących procedur oraz zasadności stosowania urządzeń typu SAW10C była przedmiotem wielu dyskusji i opracowań, jak również orzeczeń wojewódzkich- sądów administracyjnych, gdzie wskazano na wadliwość pomiarów tego typu wag. Strona akcentuje, że wyrok wydany przez Sąd I instancji został wydany również w oparciu o fakt, iż organ wydający decyzję w sprawie skarżącego nie ustalił rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, określając jedynie sumaryczną masę całkowitą. Według skarżącego kasacyjnie, rzeczywistą masę całkowitą wyznacza się bowiem na wadze stacjonarnej, na którą należy najechać wszystkimi kołami jednocześnie.

Natomiast sumaryczną masę całkowitą wyznacza się mierząc po kolei nacisk poszczególnych osi i dodając uzyskane wyniki. Zdaniem skarżącego, pomiędzy tymi wielkościami zawsze będą istnieć różnice wynikające chociażby z nierówności terenu. Użyte w czasie kontroli wagi SAW10C pozwalają na wyznaczenie jedynie sumarycznej masy całkowitej, tym samym nie można stwierdzić, czy kontrolowany pojazd miał parametry umożliwiające wydanie konkretnego zezwolenia danej kategorii. Ponadto wartość pomiaru nacisku osi ustalona została w niniejszej sprawie nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia, ale również przy zastosowaniu współczynnika korygującego podanego w zarządzeniu GITD nr 50/2011, co nie powinno mieć miejsca wobec nieumocowania wewnętrznego zarządzenia w obowiązujących przepisach prawa.

Tym samym, według skarżącego kasacyjnie, organy przy pomocy dostępnych dowodów, nie wykazały, aby pojazd skarżącego spełnił definicję przewidzianą dla pojazdu nienormatywnego określoną w art. 2 ust.35 a) ustawy prawo o ruchu drogowym. Skarżący podkreślił również, że w trakcie kontroli kierowca nie otrzymał: świadectwa homologacji wag, instrukcji obsługi producenta wag oraz świadectwa legalizacji Urzędu Miar.

Wskazując na powyższe, T.H. zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a w terminie, o jakim mowa w art. 182 § 2 p.p.s.a. zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, radca prawny reprezentujący organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podkreślenia wymaga również, że związanie sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to nie tylko konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, ale także uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Konieczność przywołania zasad rządzących postępowaniem ze skargi kasacyjnej wynika ze sposobu sformułowania zarzutów w sprawie niniejszej, o czym będzie mowa dalej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna T.H. oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady, w pierwszej kolejności odnosi się do podnoszonych w niej zarzutów naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej do naruszeń prawa materialnego. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest podyktowana tym, że poprawna ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy jest między stronami niesporny albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Jeśli chodzi o zarzuty naruszeń proceduralnych, to w niniejszej skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. bez powiązania jednak tych naruszeń przepisów procedury administracyjnej z przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Tymczasem sąd wojewódzki nie mógł naruszyć wymienionych przepisów procedury administracyjnej, ponieważ ich nie stosował. Przepisy te stosowały natomiast organy administracji. Sąd administracyjny przy orzekaniu stosuje przepisy procedury sądowoadministracyjnej, które może oczywiście naruszyć np. niewłaściwie prowadząc kontrolę postępowania administracyjnego. Wówczas jednak zarzut skargi kasacyjnej powinien być postawiony przez wskazanie przepisu p.p.s.a. dotyczącego wad kontroli sądowej, czy też wad uzasadnienia w powiązaniu z przepisami procedury administracyjnej.

Brak powiązania naruszeń przepisów k.p.a. z przepisami procedury sądowoadministracyjnej stanowi niewątpliwie wadę wniesionego środka zaskarżenia, jednakże ze względu na wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że uchybienia Sądu I instancji tym przepisom polegają na zaakceptowaniu ich naruszenia przez organ orzekający, możliwe stało się merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej za pomocą zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych kwestionuje zarówno część postępowania dowodowego w ramach, którego organ gromadzi dowody, jak i prawidłowość oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie uznał, że w rozpoznanej sprawie, nie doszło do naruszenia tych przepisów.

Omawiane zarzuty odnoszą się zasadniczo do trzech kwestii.

Po pierwsze, według autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że skontrolowany pojazd został zważony przy pomocy wag SAW 10C, które pozwalają na wyznaczenie jedynie sumarycznej masy całkowitej, a nie masy rzeczywistej tym samym, zdaniem strony, nie można stwierdzić czy pojazd ten miał parametry umożliwiające wydanie konkretnego zezwolenia danej kategorii. Po drugie, decyzje organów obu instancji zostały oparte o pomiary (nacisku osi) skorygowane na podstawie wewnętrznych przepisów inspekcji transportu drogowego, niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Po trzecie, w trakcie kontroli kierowca nie otrzymał świadectwa homologacji wag, instrukcji obsługi wag oraz świadectwa legalizacji wag.

Odnosząc się do powyższych zagadnień w kolejności, w jakiej je przedstawiono, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanej sprawie organ stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku pojedynczej osi napędowej oraz kategorii drogi, na której zatrzymano pojazd a także przy uwzględnieniu rodzaju przewożonego ładunku (ładunek podzielny). Nie jest sporne w tej sprawie, że droga, po której poruszał się kontrolowany pojazd pozwalała na przejazd pojazdów, których nacisk pojedynczej osi napędowej nie przekraczał 8 ton. Przekraczając tę wielkość pojazd skarżącego stał się pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d., gdyż zgodnie z tym przepisem pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Rozważania autora skargi kasacyjnej dotyczące użytych wag ogniskują się wokół kwestii związanych z możliwością dokonywania za pomocą tych urządzeń pomiarów rzeczywistej masy całkowitej pojazdów a w efekcie niemożnością uzyskania konkretnego zezwolenia określonej kategorii. Tymczasem w tej sprawie skarżący w toku postępowania administracyjnego dobitnie akcentował, że rzeczywista masa całkowita pojazdu poddanego kontroli nie była większa od dopuszczalnej, co zostało potwierdzone przez organ przy dokonywaniu klasyfikacji kategorii zezwolenia. Tym samym, podnoszone dopiero w skardze kasacyjnej zarzuty odnośnie do poczynionych ustaleń na podstawie pomiarów wagami SAW 10C nie podważają trafności oceny Sądu I instancji, że organ na gruncie tej sprawy prawidłowo sklasyfikował kategorię zezwolenia. Podkreślić bowiem należy, że nie został przekroczony żaden z parametrów przewidzianych dla zezwolenia kategorii I, a przewożony ładunek był podzielny.

Odpierając, jako niezasadny, zarzut niezgodnego z prawem pomniejszenia pomiaru nacisku osi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza na wstępie, że skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu tego zarzutu błędnie podaje, że pomiar został skorygowany w oparciu o Zarządzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 50/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Powyższe Zarządzenie w dacie kontroli drogowej (11 lipca 2014 r.) nie było bowiem aktualne (utraciło moc). Natomiast inspektorzy inspekcji transportu drogowego skorygowali pomiary na podstawie § 27 Zarządzenia GITD z 16 czerwca 2014 r. Nr 16/2014 w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Tym niemniej, nie ulega wątpliwości, iż w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym ściśle w art. 87 ust.1 i 2 Konstytucji RP nie ma zarządzeń organów władzy publicznej.

Nie oznacza to jednak, że norm zawartych w aktach mieszczących się poza powyższym katalogiem nie można użyć na korzyść kontrolowanych podmiotów, zwłaszcza, gdy są one wykorzystywane w ramach procedury technicznej (ważenia) od wyników, której zależy odpowiedzialność danego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny nie postrzega, jako niedopuszczalnej praktyki pomniejszenia przez inspektorów ITD wyników uzyskanego pomiaru nacisku osi, jeżeli w jej efekcie zmniejszeniu ulegają wskazania wagi, od których może zależeć odpowiedzialność za delikt administracyjny.

Sąd kasacyjny zauważa, że omawiana problematyka była już rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach dotyczących kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia (przykładowo w wyrokach: z 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2881/14, z 17 maja 2017r. sygn. akt II GSK 2327/15). Stanowisko zaprezentowane w przytoczonych judykatach odnośnie do omawianej kwestii podziela skład orzekający w sprawie niniejszej.

Zupełnie nietrafny jest również zarzut pozbawienia kierowcy możliwości zapoznania się z dokumentami dotyczącymi szeroko rzecz ujmując wag użytych podczas kontroli. Przeczy temu treść protokołu kontroli, do którego kierujący pojazdem nie zgłosił żadnych uwag. Natomiast znajdujące się w aktach sprawy dokumenty takie jak: protokół kontroli, protokół pomiaru pochylenia terenu, świadectwa legalizacji ponownej wag użytych do pomiarów potwierdzają informacje zawarte w decyzjach obu instancji, że wagi te posiadały aktualne świadectwa legalizacji a ważenie przeprowadzono w sposób prawidłowy, na stanowisku zatwierdzonym do tego rodzaju pomiarów. Uwzględniając powyższe, omówiony zarzut kasacyjny nie podważył skutecznie słusznej oceny Sądu I instancji, że ustalenia w zakresie przekroczenia dopuszczalnych nacisków wynikają z prawidłowo przeprowadzonej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego.

W świetle tego, co już powiedziano, wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego kasacyjnie, na gruncie tej sprawy prawidłowo ustalono, że pojazd poddany kontroli był pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35 a) p.r.d., a kara pieniężna w wysokości 1500 zł słusznie została nałożona przez organ na podstawie art. 140 aa ust.1 p.r.d. w zw. z art. 140 ab ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, gdyż te przepisy miały w sprawie zastosowanie. Tym samym należy uznać, że Sąd I instancji zasadnie uczynił akceptując prawidłowe stanowisko organu w zakresie możliwości zastosowania wobec skarżącego ww. przepisów a w efekcie nałożenie na stronę przedmiotowej kary pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).