Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z dnia 9 listopada 2015 r. wniósł skargę na powołane postanowienie SKO w W. z dnia [...] października 2015 r.
Przywołując treść art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że skoro postanowienie dotyczyło stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, to skarga na to rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie była dopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
A. H. skargą kasacyjną zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na zamknięciu skarżącemu drogi do sądowej kontroli poczynań administracji stołecznej w indywidualnej sprawie skarżącego;
- 2. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego zawężającą wykładnię;
- 3. art. 58 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w odrzuceniu skargi mimo, że w tej sprawie sąd powszechny także już wcześniej odrzucił skargę;
- 4. art. 170 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych dla tej samej sprawy wynikających z post. WSA z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1819/13 oraz podtrzymującego je postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3008/13.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zasadniczą dla kontroli i oceny prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji jest kwestia przedmiotu objętego skargą A. H. rozstrzygnięcia organu administracji publicznej – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..
Postanowienie wymienionego organu z dnia [...] października 2015 r. wydane został w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego. Utrzymywało ono w mocy, w całości postanowienie Burmistrza T. z dnia [...] listopada 2013 r., którym tenże organ uznał zarzuty dłużnika A. H. za nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Mając zatem na uwadze zakres kognicji sądów administracyjnych dotyczący rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego oraz przedmiot sprawy administracyjnej, którą skarżący kwestionuje, a więc stanowisko wierzyciela Burmistrza T., w sprawie zarzutów zobowiązanego A. H. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, za prawidłową uznać należy ocenę skargi jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzający, że jest ona niedopuszczalna. Skoro, bowiem powołany art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zawiera wyłącznie ściśle określonego rodzaju rozstrzygnięć administracyjnych spod kontroli sądów administracyjnych, to wywiedzenie skargi do sądu na taki akt jest niedopuszczalne, co trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę A. H. w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezasadne są wobec powyższego zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, albowiem Sąd I instancji w sposób niewadliwy zbadał możliwość zainicjowania kontroli sądowej postanowienia wydanego przez SKO w W., która określona została w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.
Nie jest tym samym możliwe przypisanie Sądowi I instancji dokonanie zawężające wykładni art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który to przepis odnosi się do spraw skarg na inne niż określone w punktach 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wobec przedmiotu sprawy administracyjne nie mógł mieć zastosowania i słusznie nie został zastosowany przez Sąd I instancji.
Nie doszło również do naruszenia konstytucyjnego prawa określonego w art. 45 Konstytucji RP i w konsekwencji pozbawienia skarżącego możliwości poddania kontroli sądu "poczynań administracji stołecznej". Zauważyć należy, że zgodnie z art. 176 ust. 2 Konstytucji RP, właściwość oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Jeśli zatem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w art. 3 określa kategorie spraw (dotyczące działalności administracji publicznej) podlegających kontroli sądowoadministracyjnej oraz rodzaje działań administracji publicznej podlegające wyłączeniu spod tejże kontroli, to wniesienie skargi na postanowienie, jak w niniejszej sprawie, wyłączonej spod kognicji sądów administracyjnych, nie może być uznane za ograniczenie czy wyłączenie konstytucyjnego prawa do sądu.
Niezrozumiały jest zarzut sformułowany w punkcie 3 skargi kasacyjnej, który strona opiera na okoliczności odrzucenia jej pozwu przez sąd powszechny – sąd cywilny. Istotnie przywołany jako naruszony art. 58 § 4 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie może odrzucić skargi z powodu o którym mowa w § 1 pkt 1 (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego) jeśli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Sąd Rejonowy dla W. Śródmieścia I Wydział Cywilny postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r., odrzucając pozew uznał, analizując jego treść, że A. H. domagał się rozstrzygnięcia kwestii dotyczących działania organu administracji samorządowej zaś sąd powszechny władny jest do rozpoznawania wyłącznie spraw cywilnych.
Zauważyć należy, że z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego wynika, że skarżący pozwem objął "orzeczenie wydane przez Zarząd Transportu Miejskiego m.st. W. w przedmiecie nałożenia sankcji w postaci opłaty dodatkowej z tytułu rzekomego parkowania przez skarżącego pojazdu w granicach strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w W.". Przedmiotowa sprawa, której dotyczy odrzucona przez WSA w W. skarga, dotyczy natomiast egzekucji należności wynikającej z mandatu karnego [...] wystawionego przez Straż Miejską T. i postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek Burmistrza T. (tytuł wykonawczy [...]). W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uznania, aby sąd powszechny wymienionym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. uznał się za niewłaściwy w sprawie, w rozumieniu art. 58 § 4 p.p.s.a., której dotyczyły tak zarzuty w postępowaniu egzekucyjnymi jak i skarga na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego.
Z tych samych powodów nie jest zasadny ostatni z podniesionych zarzutów, naruszenia art. 170 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie wytycznych dla tej samej sprawy zawartych w wyrokach WSA z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1819/13 i NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3008/13. Oba z przywołanych wyroków wydane zostały w sprawie skargi, a następnie skargi kasacyjnej A. H. przedmiotem, której było nieuwzględnienia odwołania w sprawie reklamacji dotyczącej obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Brak jest zatem tożsamości sprawy, w której orzekły wymienionymi wyrokami Sądy Administracyjne obu instancji ze sprawą przedmiotem, której była skarga wywiedziona i poddana ocenie Sądu I instancji w tej sprawie.
W takim stanie sprawy Naczelny Sąd administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 2 sentencji.
Wobec błędnego określenia w komparycji postanowienia Sądu I instancji objętego skargą aktu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r., gdzie podano, iż aktem tym była decyzja, podczas gdy faktycznie było to postanowienie SKO w W., należało sprostować tą oczywistą omyłkę, w oparciu o art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.