Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1633/15, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "strona", "spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "DIC", "organ II instancji") z [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych, uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1 sentencji wyroku), oraz zasądził od DIC na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 24 września 2014 r. spółka złożyła zgłoszenie włączenia do eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych Hot Spot Platin nr [...]. Do zgłoszenia dołączyła wykaz automatów, szkic sytuacyjny, wniosek o rejestrację automatu, zgłoszenie przemieszczenia automatu, opinię techniczną z 16 marca 2009 r., nr [...] z badania poprzedzającego rejestrację oraz opinię techniczną z 8 marca 2012 r. nr [...] do ważnej opinii technicznej.
W dniu 1 października 2014 r. przeprowadzono w punkcie gier urzędowe sprawdzenie, w wyniku którego stwierdzono, że zgodnie z opinią jednostki badającej automat posiada grę DOUBLE UP, której teoretyczna wypłacalność jest ustawiona programowo na poziomie 50%, natomiast w załączonej opinii technicznej do ważnej opinii technicznej jednostka stwierdziła, że DOUBLE UP jest funkcją, która nie stanowi odrębnie działającej gry na automacie, nie wyjaśniając na czym polega różnica pomiędzy grą a funkcją gry.
Naczelnik Urzędu Celnego w C. (dalej: "NUC", "organ I instancji") postanowieniem z [...] października 2014 r. wyznaczył termin do spełnienia warunków określonych w art. 33 i art. 34 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm., dalej: "ustawa o Służbie Celnej"). Z kolei pismem z 31 października 2014 r. organ I instancji wezwał spółkę do stawienia się jej inspektora w miejscu lokalizacji przedmiotowego automatu 17 listopada 2014 r. celem umożliwienia czynności powtórnego urzędowego sprawdzenia.
W dniu 17 listopada 2014 r. w wyniku powtórnego urzędowego sprawdzenia stwierdzono brak nowych dowodów oraz nie spełnienie warunków i środków określonych w art. 33 i art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.
NUC postanowieniem z [...] listopada 2014 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych pomocniczych dotyczących punktu gier na automatach o niskich wygranych [...].
Na skutek zażalenia DIC postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu DIC wskazał, że instytucję urzędowego sprawdzenia reguluje art. 64 ustawy o Służbie Cywilnej, a także przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 14 grudnia 2009 r. w sprawie urzędowego sprawdzenia (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 417 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2009 r. w sprawie urzędowego sprawdzenia"). Organ wskazał, że w myśl § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia do zgłoszenia, w przypadku punktów gier na automatach o niskich wygranych, dołącza się opinie techniczne z badań poprzedzających rejestrację automatów.
Ustawą z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 134, poz. 779, dalej: "ustawa zmieniająca") wprowadzony został art. 18 ust. 3 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: "u.g.h."), zgodnie z którym w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Dostosowanie eksploatowanych automatów do gier oraz automatów o niskich wygranych do tego wymogu – zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej – powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia jej w życie. Podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązane były do dostosowania eksploatowanych automatów do 14 stycznia 2012 r. Sposób udokumentowania tego obowiązku uregulowany został w § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r., poz. 312, dalej: "rozporządzenie z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów").
Zgodnie z brzmieniem tego przepisu dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., wymaga potwierdzenia jednostki badającej. Według dyspozycji § 15 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia potwierdzenie wyraża się w uzupełnieniu do opinii, w terminie nieprzekraczalnym 40 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia, to jest do 21 maja 2012 r.
Przedłożona do zgłoszenia opinia techniczna z 8 marca 2012 r. do ważnej opinii technicznej [...], jak podał organ II instancji, nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, jakie powinna zawierać stosownie do § 1 ust. 3 oraz § 16 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów, to jest m.in.: daty i miejsca wykonania badania technicznego, numeru fabrycznego automatu poddanego badaniu, wskazania miejsc założenia plomb zabezpieczających oraz ich numeru, oznaczenia i wskazania liczników określających kwoty przychodów i podstawy opodatkowania podatkiem od gier, a także zapisu o tym, iż konstrukcja automatu uniemożliwia przekraczanie wartości maksymalnej stawki, o której mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h., w wyniku kontynuacji gry za uzyskane wygrane.
W skardze do WSA, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, spółka zarzuciła: a) naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, przez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która został uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji; b) rażące naruszenie § 14 rozporządzenia z 2009 r. w sprawie urzędowego sprawdzenia, przez odmowę zatwierdzenia zmian w aktach weryfikacyjnych bez jakiegokolwiek powodu; c) błąd w ustaleniach faktycznych przez kuriozalne uznanie, że opinia uzupełniająca nie odnosi się do przedmiotowego automatu oraz że z opinii nie wynika jednoznacznie, że powyższy automat spełnia wymogi § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów; d) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego postanowienia przez uznanie, iż strona nie zapewniła warunków i środków, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej.
DIC w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1633/15, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a"), uwzględnił skargę.
Sąd I instancji wskazał, że podstawą wydania na podstawie art. 64 ust. 6 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej postanowienia o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych powinno być stwierdzenie, że nie jest możliwe przeprowadzenie urzędowego sprawdzenia, czy istnieją możliwości zapewnienia właściwej kontroli przestrzegania przepisów prawa podatkowego na skutek nie spełnienia przez kontrolowane podmioty warunków i środków określonych w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Organ powinien więc wskazać, który z warunków określonych w art. 33 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej nie został spełniony.
DIC w zaskarżonym postanowieniu powołał się jedynie na art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym podmiot urządzający i prowadzący gry lub zakłady wzajemne jest obowiązany zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w tym zgłaszać niezwłocznie przypadki zdarzeń związanych z działaniem lub stanem urządzeń do gier objętych kontrolą mogących mieć wpływ na urządzanie gier. W uzasadnieniu decyzji powołał się też na § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2009 r. w sprawie urzędowego sprawdzenia, zgodnie z którym do zgłoszenia, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej załącza się opinie techniczne z badań przeprowadzających rejestrację automatów lub urządzeń do gier, które będą eksploatowane w punkcie gry na automatach o niskich wygranych. W oparciu o takie podstawy organ II instancji uzasadnia istotę swoich zastrzeżeń, to jest że złożona przez stronę opinia techniczna z 16 marca 2009 r. i opinia techniczna uzupełniająca w zakresie art. 18 ust. 3 oraz art. 23 ust. 1a u.g.h. z 8 marca 2012 r. nie odpowiada wymogom prawa, w szczególności art. 18 ust. 3 u.g.h. i przepisom rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów.
Organ II instancji, jak podniósł WSA, zdaje się nie zważać, że obie opinie zostały sporządzone przed dniem wejścia w życie, a nawet przed dniem wydania powoływanego rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów. Pomija także w swoich rozważaniach przepisy przejściowe ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w szczególności jej art. 129 ust. 1 oraz art. 143. Z kolei – jak dalej stwierdził sąd I instancji – ustawa zmieniająca stanowiła, że podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach są obowiązane dostosować eksploatowane w dniu wejścia w życie tej ustawy automaty do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h. w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 16 tejże ustawy dotychczasowe przepisy wykonawcze, w tym wydane na podstawie art. 16 pkt 2 i 3 ustawy 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie m.in. art. 23d u.g.h.
Tak więc przedmiotowe opinie techniczne – w ocenie WSA – były wydane w innych warunkach prawnych, niż stanowiące dla DIC nieobowiązujące w dacie ich wydania przepisy. Wydane zostały w warunkach rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 102, poz. 946, dalej: "rozporządzenie z 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier") i to na gruncie tych przepisów, przy uwzględnieniu przepisów przejściowy ustawy o grach hazardowych i ustawy zmieniającej, organ powinien rozważać treść załączonych opinii technicznych.
Zaskarżone postanowienie zdaniem WSA zawiera także uchybienia w zakresie naruszenia przepisów dotyczących formalnych wymogów postanowienia: nie wskazuje wyczerpująco podstawy prawnej (art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), a jego uzasadnienie nie odpowiada wymogom art. 210 § 4 w zw. z zasadą przekonywania zawartą w art. 124 Ordynacji podatkowej. Rozpoczęte na końcu strony 5 decyzji zdanie (rozpoczynające się od słów: "W związku z tym, że przedłożona do zgłoszenia......)", pomimo że jego początek wskazuje, że ma ono stanowić konkluzję uzasadnienia nie jest zakończone wnioskiem, jakiego można by oczekiwać z brzmienia początku zdania.
WSA podał, że ocena istotnych w sprawie dokumentów dokonana na gruncie przepisów nie mających do nich zastosowania, bez uwzględnienia przepisów przejściowych dwóch ustaw, stanowiła istotne naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Również wskazane uchybienia w zakresie naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie – w powołaniu na art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. – zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
- 1) § 1 ust. 3, § 15 ust. 1 i ust. 2 oraz § 16 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów, polegające na błędnym uznaniu, że nie mają one zastosowania do oceny dokumentów załączonych do zgłoszenia zmian akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych z 23 września 2014 r.,
- 2) art. 64 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej i art. 18 ust. 3 u.g.h. w powiązaniu z art. 129 ust. 1 i art. 143 u.g.h. oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z przepisów przejściowych do ustawy o grach hazardowych wynika obowiązek stosowania przepisów wykonawczych obowiązujących w dniu sporządzenia opinii uzupełniającej, podczas gdy z wyraźnego brzmienia art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej podmiot prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na postawie art. 129 ust. 1 u.g.h. był zobowiązany dostosować automaty eksploatowane w dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h. w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o zmianie, a także przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przez niezasadne przyjęcie, że organ wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 4 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej ze względu na uznanie, że postanowienie nie wskazywało wyczerpująco podstawy prawnej oraz zostało wadliwie uzasadnione, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia postanowienia organu pomimo, że do takich naruszeń nie doszło,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., przez niezasadne przyjęcie, że ocena istotnych w sprawie dokumentów została dokonana na gruncie przepisów nie mających zastosowania, bez uwzględnienia przepisów przejściowych, a w konsekwencji błędnym uznaniu, że w sprawie nie miały zastosowania § 1 ust. 3, § 15 ust. 1 i ust. 2 oraz § 16 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier,
- 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. – z uwagi na niedokonanie przez sąd prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia i wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności przez nie zawarcie w nim pełnej i prawidłowej analizy oraz oceny stanu faktycznego, w tym pominięcie daty złożenia wniosku w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez sąd, że organ naruszył przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, to jest art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej.
Skarżący kasacyjnie organ wniósł jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanym przypadku nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, z przyczyn przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się zatem do oceny czy podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, są usprawiedliwione, w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku – wobec częściowo zasadnych zarzutów - zasługiwał na uwzględnienie.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji - orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - stwierdził naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p. przez brak wskazania wyczerpującej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uznał nadto, że organ dokonał oceny dokumentów przedłożonych przez spółkę wraz z wnioskiem o weryfikacje akt na gruncie przepisów nie mających zastosowania w sprawie.
Wobec powyższego stanowiska Sądu I instancji oraz w świetle podstaw - na których skargę kasacyjną oparto - trzeba wskazać, że zgodnie z powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej (art. 210 § 1 pkt 4) a uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera m.in. wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4). W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania - inne niż przewidziane w pkt 1 lit.b - jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdzając naruszenie przytoczonych przepisów Ordynacji podatkowej nie wykazał, by ewentualny brak wskazania "wyczerpująco podstawy prawnej" i uzasadnienie postanowienia nieodpowiadające "wymogom art. 210 § 4 w związku z zasadą przekonywania zawartą w art. 124 O.p." mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza zaskarżonego postanowienia oraz jego uzasadnienia prowadzi natomiast do wniosku, że organ wskazał przepisy, na których oparł swe rozstrzygnięcie. Stawiany organom zarzut braku "wyczerpującego" powołania i wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia nie mógł zatem uznany za uzasadniony. Zasadności zastosowania przepisów powołanych w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia i trafność wydanego na ich podstawie rozstrzygnięcia jest zaś kwestią odrębną.
Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pakt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pakt 4, § 4 oraz art. 124 O.p. uznać należało za trafny.
Odnosząc się do pozostałych podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. trzeba wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych mają charakter przepisów ustrojowych. W konsekwencji to czy ocena legalności zaskarżonego aktu - w myśl art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tych przepisów. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdyby sąd uchylał się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Taka sytuacja w rozpoznawanym przypadku nie miała miejsca. Okoliczność, że strona nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza natomiast naruszenia omawianej regulacji (por. np. wyroki NSA z dnia 10 listopada 2016 r. II GSK 912/15, z dnia 12 grudnia 2017 r. II GSK 943/16).
Niezrozumiały i tym samym nietrafny jest zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Brak bowiem podstaw by twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia kompetencji sądu administracyjnego do kontroli działalności administracji obejmującej orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Usprawiedliwienia nie znajduje też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - określającego wymogi uzasadnienia wyroku. Podzielić bowiem należy pogląd, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r. II FSK 1702/16). Zarzutu naruszenia tego typu nie postawiono. Uchybieniem tego przepisu nie można zaś skutecznie podważać oceny stanu faktycznego - do czego w istocie sprowadza się zarzut sformułowany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej.
Pomijając powyższe zasady ogólne odnośnie skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. trzeba przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji - jak wynika z pisemnych motywów wyroku - nie oceniał stanu faktycznego sprawy. Jak już zauważano, WSA orzekając stwierdził brak wyczerpującego powołania i wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz wskazał na dokonanie przez organ oceny przedłożonych w sprawie dokumentów na gruncie przepisów niemających zastosowania w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji przyjął błędne założenie, że skarżący kasacyjnie organ powinien dokonać weryfikacji przedłożonej w sprawie opinii technicznej w oparciu o regulacje rozporządzenia z 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier, zamiast rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów, jak uczynił to w zaskarżonym do sądu postanowieniu. Sąd I instancji w swych rozważaniach całkowicie pominął bowiem § 15 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów, zgodnie z którym dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., w terminie określonym w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, wymaga potwierdzenia przez jednostkę badającą (ust. 1). Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, wyraża się w uzupełnieniu do opinii, w terminie nieprzekraczającym 40 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 2).
Z regulacji tych nie tylko zatem wynika obowiązek potwierdzenia przez jednostkę badającą realizacji wymogu z art. 18 ust. 3 u.g.h., lecz ponadto forma tego potwierdzenia, jaką powinno być uzupełnienie do opinii. W konsekwencji to właśnie § 15 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów powinien stanowić punkt wyjścia dla oceny, czy skarżąca spółka należycie udokumentowała dostosowanie automatu do wymogu z art. 18 ust. 3 u.g.h., zwłaszcza jeżeli zważy się, że zawisła przez Sądem I instancji sprawa dotyczy okresu, w którym termin sporządzenia stosownego uzupełnienia do opinii z § 15 ust. 2 rozporządzenia z 2012r. w sprawie rejestracji automatów już dawno upłynął.
Do wniosku przeciwnego, wbrew zapatrywaniom Sądu I instancji, nie mogą prowadzić przywołane przez ten Sąd przepisy przejściowe, w tym w szczególności art. 129 ust. 1 i art. 143 u.g.h. Sąd I instancji powołując się na te przepisy, jak również na art. 16 ustawy zmieniającej, nie dostrzegł bowiem, że stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów stosuje się odpowiednio do eksploatacji automatów i automatów o niskich wygranych przez podmioty prowadzące na podstawie art. 129 ust. 1 u.g.h., do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia, działalność w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach oraz w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Zasadne wobec tego okazały się oparte na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisom art. 129 ust. 1 i art. 143 u.g.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie (nie jak podaje organ: błędną wykładnię), a także przepisom § 15 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów, przez jego niezastosowanie, co prowadzi jednocześnie do konieczności uznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., przez jego zastosowanie w sprawie. Na tym etapie - z uwagi na brak w tym względzie jakiejkolwiek oceny ze strony Sądu I instancji - przedwczesne jest jednak odniesienie się do pozostałych zarzutów dotyczących prawidłowości udokumentowania przez skarżącą spółkę wymogu z art. 18 ust. 3 u.g.h., w tym zwłaszcza zarzutu naruszenia § 1 ust. 3 i § 16 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie rejestracji automatów.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie 203 pkt 2 p.p.s.a.
Sz.Widłak M.Korycińska K.A.Stec