Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3173/14 oddalił skargę "..." sp. z o.o. z siedzibą w W. Dużych na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:
W dniu [...] lutego 2014 r. w miejscowości G., na drodze krajowej nr [..] o dopuszczalnym nacisku osi napędowej do 10 t, zatrzymano do kontroli pojazd marki Volvo o nr rej. [..] wraz z naczepą marki Koegel o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z.S.. Pojazdem wykonywano międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy w postaci tektury ("coated board") z Holandii do Polski zgodnie z okazanym wypisem z licencji nr [...] oraz dokumentem przewozowym. Transport wykonywała spółka z o.o. A. Podczas kontroli stwierdzono brak zezwolenia kategorii VII w sytuacji, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.
Na wyznaczonym, legalizowanym miejscu do ważenia i mierzenia pojazdów w miejscowości Granowo dokonano ważenia zatrzymanego zespołu pojazdów wraz z ładunkiem za pomocą przenośnych legalizowanych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/ll o numerach fabrycznych 855524 i 856264. W toku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu o 1,75 t. W niniejszej sprawie nie zastosowano procedury odejmowania 2% i zaokrąglania wyniku ważenia o 0,1 t w górę, co spowodowałoby naliczanie kwoty kary administracyjnej wyższej od kwoty kary naliczanej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. Ustalono, że przewoźnik złamał zakaz przewożenia ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
Dokonane ustalenia utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...].
W trakcie toczącego się postępowania spółka w piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. wniosła o umorzenie postępowania. Stwierdziła, że dopełniła wszelkich starań w celu uniknięcia odnotowanego w protokole kontroli naruszenia.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, i nie więcej niż 20%. Wobec odnotowanego przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczalny nacisk wynosi do 10 t, o 1,75 t co stanowi przekroczenie o 17,5%, spółka realizując przewóz dopuściła do przejazdu pojazdem, który ewidentnie przekroczył dopuszczalne naciski osi na drogę.
Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
GITD stwierdził, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 30 września 2013 r., który został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerze fabrycznym 855524, która w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z przewidzianymi terminami ważności do dnia 31 marca 2014 r. oraz o numerze fabrycznym 856264, która w chwili kontroli legitymowała się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w P. w dniu [...] marca 2011 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do Ip. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 29 ze zm.). Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.
GITD podał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono nacisk 11,75 t pojedynczej osi napędowej, to jest przekroczenie o 1,75 t (przekroczenie o 17,5%). Wobec tego nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości w przedziale o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. W konsekwencji GITD podał, że kontrolowany pojazd odpowiadał parametrom, na które można wydać zezwolenie kategorii VII.
Organ odwoławczy ostatecznie stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 2.000 złotych z tytułu odnotowanego w trakcie kontroli drogowej naruszenia została nałożona na spółkę prawidłowo, zgodnie z treścią art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej: p.r.d.).
Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję GITD. Wniosła o uchylenie decyzji GITD oraz decyzji ją poprzedzającej. Do skargi załączono oświadczenie kierowcy, który wskazał między innymi, że w toku czynności kontrolnych nie pomierzono wysokości, szerokości i długości kontrolowanego pojazdu członowego, do kontroli nie rozpinał naczepy i ciągnika, jedna z wag zastosowanych do wyznaczenia nacisków osi pojazdu była w sposób ewidentny uszkodzona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżąca wskazała, odnosząc się do stwierdzonego przez organ naruszenia, że pojazd poddany kontroli nie wypełniał definicji pojazdu nienormatywnego. Tym sam, w ocenie skarżącej, ruch tego pojazdu po drodze publicznej nie wymagał uzyskania żadnego zezwolenia ani też nie miał do niego zastosowania zakaz przewozu ładunku innego niż niepodzielny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r. stwierdził, że w działaniu organów wydających decyzję nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie przepisów prawa.
Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie należało wyjaśnić czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy organ prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności skarżącej spółki.
Wskazał, że droga krajowa nr 32 po której poruszał się kontrolowany pojazd, została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 11,75 t i przekraczał dopuszczalną normę o 1,75 t, to jest o 17,5%, co skutkowało koniecznością posiadania zezwolenia kategorii VII, którego skarżąca nie przedstawiła. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do Ip. 7 załącznika nr 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej na pojazdy: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t;
Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 2000 zł - za brak zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.
Pojazdem poddanym kontroli przewożono ładunek tektury, a przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków osi pojazdów, wagi miały świadectwo legalizacji, a kierowca podpisał protokół kontroli bez wskazania zastrzeżeń.
WSA nie podzielił stanowiska skarżącej, z którego wynika, że aby być ukaranym za brak zezwolenia kategorii VII musi dojść do jednoczesnego naruszenia pkt. a i b odnoszących się do zezwolenia kategorii VII załącznika nr 1 ustawy prawo o ruchu drogowym mówiących o tym zezwoleniu. Do ukarania za brak zezwolenia kategorii VII wystarczy naruszenie dopuszczalnego nacisku na osie tj. pkt a.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie doszło również do naruszenia art. 7, 77 Kpa., gdyż organ w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy w niniejszej sprawie. WSA podkreślił, że to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego ułożenia i zamocowania towaru, aby nie doszło do przeciążenia osi.
A. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzuciła:
- - na podstawie art. 174 ust.2.p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie wskazując, że wagi SAW 10C mogły być użyte do pomiarów masy i nacisku osi kontrolowanego pojazdu. Skarżący wykazał w toku postępowania, że dokonane pomiary są wątpliwymi, wskazał regulacje prawne nfeuprawniające do ustalenia za pomocą tych wag rzeczywistej masy całkowitej,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie wskazując, iż wagi SAW 10C mogą wyznaczać prawidłowo nacisk osi bez połączenia ich ze sobą. Skarżący wykazał w toku postępowania, że dokonane pomiary budzą wątpliwości, ponieważ zostały dokonane niezgodnie z zaleceniami producenta wag, instrukcją użytkowania urządzeń pomiarowych, wagi te nie stanowiły "pomostu" wagowego,
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie polegających na przyjęciu, iż wagi SAW 10C mogą wyznaczać prawidłowo nacisk osi w przypadku większej szerokości mierzonych kół względem długości użytej do pomiaru wag,
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych kwalifikując wyniki pomiaru jako spełnienie wymagań posiadania na czas przewozu ładunku zezwolenia kat VII, podczas gdy skarżący w toku postępowania wykazał, że niewłaściwie określono kategorie zezwolenia przy jednoczesnym niewykonaniu podczas kontroli drogowej pomiarów wymiarów zespołu pojazdów. Takiej klasyfikacji dokonać nie można, ponieważ nie można wskazać obowiązku posiadania zezwolenia kategorii VII dla którego wymagalnym jest pozyskanie informacji dotyczącej wartości szerokości, długości i wysokości pojazdu.
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancj,i że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie poprzez przyjęcie, że sposób dokonywanego pomiaru nacisku osi pozwalał na uzyskanie wiarygodnych wyników pomiarowych, podczas gdy skarżący wykazał w toku postępowania, że dokonane pomiary budzą wątpliwości z uwagi na umieszczenie podczas kontroli wag we wnękach fundamentowych, co wyklucza możliwość pozyskania wiarygodnych wyników pomiarowych.
- 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.p.s.a. przejawiające się pominięciem przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą istotnych faktów oraz uchybień dokonanych przez organy związanych z niepodaniem przyczyny oddalenia wniosków strony skarżącej w przedmiocie przesłuchania kierowcy na okoliczność stwierdzonych naruszeń, co uniemożliwiło skarżącemu wykazanie braku wpływy z jego strony na powstanie naruszenia,
- 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 2, art. 135 p.p.p.s.a. przejawiające się pominięciem przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą okoliczności związanych z wydaniem decyzji z naruszeniem właściwości organu wydającego decyzję.
- 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.p.s.a. przejawiające się pominięciem przez Sąd I instancji podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą okoliczności związanych z udziałem kierowcy podczas kontroli drogowej i podnoszonego przez organy dowodu w postaci podpisu kierowcy na dokumentach pokontrolnych, podczas gdy skarżący podnosił w toku prowadzonego postępowania, że kierowca nie został zapoznany z dokumentacją pokontrolną i w żadnym stopniu nie reprezentował interesu strony podczas kontroli drogowej, przez co skarżący wykazał błędne postrzeganie przez organy udziału kierowcy w kontroli drogowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W rozpoznanej sprawie w skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pierwsze pięć zarzutów skargi kasacyjnej to zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy dokonały w toku postępowania administracyjnego prawidłowych ustaleń faktycznych co do wymienionych w tych zarzutach okoliczności.
Dokonując oceny ww. zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że są one nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika z kolei, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej kwestionuje możliwość ustalenia przy pomocy wag SAW 10C rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie kara została nałożona za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym, który przekroczył dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej o 17,5%. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów, w tym rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdu. Zatem kwestia poprawności zmierzenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, jako okoliczność nie mająca wpływu na rozstrzygnięcie nie była przedmiotem oceny Sądu I instancji, w konsekwencji czego zarzut pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w punktach 2, 3 i 5 skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia prawidłowości ustaleń dokonanych w trakcie kontroli drogowej, udokumentowanych protokołem kontroli drogowej.
Skarżąca kasacyjnie formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdza, że wykazała określone nieprawidłowości związane z ważeniem pojazdu. Twierdzenie skarżącej o wykazaniu rzekomych nieprawidłowości nie znajduje potwierdzenia w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym.
Trafnie wskazał Sąd I instancji, że protokół kontroli drogowej, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych należy uznać za dokument urzędowy, mający szczególną moc dowodową. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają przebieg tych czynności oraz poczynione w ich toku ustalenia faktyczne. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem, obecnego podczas kontroli Z.S.. Nie wniósł on zastrzeżeń do protokołu, ani nie odmówił jego podpisania. Należy zauważyć, że wagi posiadały świadectwa legalizacji ponownej, a miejsce ważenia legitymowało się, jak stwierdził WSA, dokumentem potwierdzającym spełnienie wszystkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków osi pojazdów.
Późniejsze próby zakwestionowania treści protokołu kontroli, oparte na twierdzeniach kierowcy o niesprawności wag czy niezapoznaniu się z przedstawionymi dokumentami nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Skarżący kasacyjnie nie podważył zatem prawidłowości protokołu kontroli drogowej.
Prawidłowości ustaleń faktycznych znajdujących odzwierciedlenie w protokole kontroli i zaakceptowanych przez Sąd I instancji nie może podważyć podniesione na etapie skargi do WSA zastrzeżenie strony, co do prawidłowości wykonanego ważenia poprzez dokonanie pomiarów niezgodnie z zaleceniami producenta wag, "większej szerokości mierzonych kół względem długości użytej do pomiaru wag", jak też umieszczenie wag we wnękach fundamentowych, co w ocenie skarżącego wyklucza pozyskanie wiarygodnych pomiarów. Formułując powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnych dowodów na ich poparcie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty takie jak: protokół kontroli, protokół pomiaru pochylenia terenu, świadectwa legalizacji ponownej wag użytych do pomiarów potwierdzają zawarte w decyzjach obu instancji informacje, że wagi posiadały aktualne świadectwa legalizacji, a ważenie przeprowadzono prawidłowo na stanowisku zatwierdzonym do tego rodzaju pomiarów.
Nie jest uzasadniony również zarzut z punktu 4 skargi kasacyjnej, prawidłowo bowiem Sąd I instancji stwierdził, że do ukarania za brak zezwolenia kategorii VII wystarczy naruszenie dopuszczalnego nacisku osi. Zatem, wbrew zarzutowi skarżącej, aby nałożyć na nią karę jak za brak zezwolenia kategorii VII, nie było konieczności pozyskania informacji dotyczącej wartości szerokości, długości i wysokości pojazdu.
Nie jest uzasadniony również (sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) zarzut dotyczący zbyt niskiego obniżenia przez kontrolujących odczytanych wartości pomiarowych. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że zmniejszenie wartości pomniejszenia odczytanych pomiarów skutkuje nałożeniem kary niższej, powoduje inną korzystniejszą dla skarżącej klasyfikację naruszenia. Skarżąca nie wskazuje jednak jakie w jej ocenie pomniejszenie wartości odczytanych powinno mieć miejsce i naruszeniem jakiego przepisu jest brak oczekiwanego obniżenia wartości odczytanych na wagach. Przypomnieć tu należy, że u skarżącej stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej o 1,75 t czyli o 17,5%.
Nie jest uzasadniony również zarzut (pkt 6) związany z niepodaniem przyczyny oddalenia przez organy wniosku dowodowego strony o przesłuchanie kierowcy. GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że kierowca nie wnosząc uwag do protokołu z kontroli i nie odmawiając jego podpisania pozbawił się możliwości dowodzenia tezy, jakoby przebieg kontroli był inny od opisanego w protokole. Oddalił również wniosek strony o przesłuchanie kierowcy na okoliczność dokonania załadunku, szeroko uzasadniając stanowisko w tym zakresie.
Podpisanie przez kierowcę bez zastrzeżeń protokołu, w którym znajduje się oświadczenie o dokumentach, z którymi uczestniczący w kontroli został zapoznany, nie czyni wiarygodnymi zarzutów, że z wymienionymi dokumentami się nie zapoznał. Nie budzi również wątpliwości, że kierowca w trakcie kontroli nie reprezentował skarżącej spółki, a protokół kontroli podpisał jako kierowca pojazdu obecny przy jego ważeniu, co czyni niezasadnym zarzut z punktu 8 skargi kasacyjnej.
NSA nie może odnieść się do zarzutu pominięcia przez Sąd okoliczności wydania decyzji z naruszeniem właściwości organu wydającego decyzję (pkt 7), wobec braku uzasadnienia tego zarzutu. Obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych (art. 176 p.p.s.a).
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).