Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3953/15, oddalił skargę J. L. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).
J. L. zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) merytoryczne rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. w zakresie prawa materialnego:
- 1) naruszenie art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.L 141 s.18, dalej: rozporządzenie nr 796/2004) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania dla gruntów rolnych skarżącego za rok 2005, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżący dział w dobrej wierze, a okres między datą płatności pomocy ONW a datą pierwszego powiadomienia skarżącego przez właściwy organ o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż cztery lata, co oznacza, iż w tej sytuacji obowiązek zwrotu płatności ONW na podstawie przepisu nie ma zastosowania;
- 2) naruszenie art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 poprzez jego nie zastosowanie tj. ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania dla gruntów rolnych skarżącego za rok 2005 r., w sytuacji gdy płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu a błąd ten nie mógł zostać przez skarżącego wykryty co oznacza, iż w tej sytuacji należało zastosować ww. przepis i uznać, iż obowiązek zwrotu płatności ONW nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.
- II. w zakresie przepisów postępowania:
- 1) naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. tj. zasady sądowej kontroli sądów polegającej na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez brak poprawnego zweryfikowania przez WSA, iż organ ten naruszył prawo materialne tj. art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;
- 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w wyniku poinformowania skarżącego po niemal 9 latach o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych kwot oraz błędnego ustalenia, iż skarżący działał w złej wierze, co skutkowało naruszeniem przez organ zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarga z uwagi na naruszenie prawa materialnego art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 przez organ pierwszej instancji orzekający w sprawie, powinna zostać uwzględniona;
- 4) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 193 p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy zauważyć, że skarżący nie zakwestionował stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia, co oznacza, że jest on wiążący dla oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżący po raz pierwszy złożył wniosek o przyznanie płatności ONW w roku 2005 i zadeklarował wówczas działki rolne o powierzchni 65, 98 ha. Składając wspomniany wniosek skarżący zobowiązał się do prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni nie mniejszej od tej, za którą otrzymał w pierwszym roku płatność z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez okres 5 lat od dnia otrzymania tej pomocy. W roku następnym tj. 2006 J. L. początkowo zadeklarował do płatności ONW działki rolne o powierzchni 54,67 ha, a po złożonych korektach ostatecznie wyniosła ona 50,42 ha.
Kontrola na miejscu przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego wykazała, że w 2006 r. użytkował on obszar ONW o powierzchni 19,56 ha. Z protokołu kontroli wynika, że część działek rolnych nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. (nieużytek na powierzchni 38,36 ha - kod DR 10), co skutkowało trwałym wykluczeniem tych działek z płatności. W czasie kontroli ustalono także, że J. L. w 2006 r. nie prowadził działalności rolniczej na powierzchni wynoszącej 46,42 ha gruntów objętych zobowiązaniem ONW.
W myśl § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm., dalej: rozporządzenie ONW), w przypadku zaniechania działalności rolniczej na działkach rolnych położonych na obszarze ONW w okresie objętym zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 albo § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a), producent rolny zwraca część płatności ONW, która została przyznana do powierzchni tych działek rolnych, na których nastąpiło to zaniechanie, za cały okres jej pobierania, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych, na których nadal jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. Z powołanego przepisu wynika, że zaniechanie działalności rolniczej na działkach objętych zobowiązaniem ONW uzasadnia dochodzenie od producenta rolnego, który podjął zobowiązanie, zwrotu płatności ONW przyznanej do tych działek.
W rozpoznawanej sprawie zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek rolnych objętych zobowiązaniem ONW nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zakwestionował także ustaleń odnośnie do trwałego wykluczenia z pomocy działek rolnych o powierzchni 38,36 ha. Wobec tego płatności ONW przyznane w roku 2005 do wymienionych powierzchni obszaru ONW podlegały zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od żądania od skarżącego zwrotu przyznanych płatności ONW, o których mowa w art. 73 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 796/2004.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004, w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3 (według którego odsetki naliczane są za okres między powiadomieniem rolnika o konieczności zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem).
W myśl art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. Z powołanego przepisu wynika zatem, że zasadą jest dziesięcioletni okres przedawnienia dla zwrotu nienależnie pobranych płatności, liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, wyjątkiem jest zaś sytuacja gdy beneficjent działał w dobrej wierze.
Niewątpliwie pojęcie "dobrej wiary" nie zostało w zdefiniowane. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał zaś, że wyrażenie to wiąże się z tzw. klauzulami generalnymi w prawie, istotą których jest możliwość uwzględnienia w ocenie stanu faktycznego różnych okoliczności faktycznych, które w oderwaniu od konkretnej sprawy nie mogą być ocenione raz na zawsze i w jednakowy sposób według schematu o walorze bezwzględnym. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo czyli, że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego.
W dobrej wierze jest ten, kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny mniemając, że on istnieje, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. Podnoszone jest też, że ocena okoliczności konkretnej sytuacji - co do uznania błędu za usprawiedliwiony - i zasadności postępowania z ogólnie przyjętymi normami postępowania powinna być poddana bardzo surowym i ostrym kryteriom (por. np. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1209/11).
W świetle tego, co zostało wyżej przedstawione, ocena czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia z beneficjentem działającym w dobrej wierze jest jednak nie tyle kwestią wykładni omawianego zwrotu, co należy do sfery stosowania prawa.
Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na działanie skarżącego w dobrej wierze, gdyż J. L. zgłaszając w 2005 r. do płatności ONW nieuprawnione grunty działał w sprzeczności z prawem. Ponadto mimo podjętego zobowiązania nie prowadził działalności rolniczej na wszystkich zadeklarowanych do tej płatności działkach i nie poinformował organu o zmianie mogącej mieć wpływ na przyznane płatności.
W sprawie nie jest kwestionowane, że pomiędzy datą płatności a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze płatności nie upłynęło dziesięć lat. Wobec tego należało ocenić, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skarżący nie działał w dobrej wierze.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności ONW w roku 2005 działał w dobrej wierze. W szczególności nie sposób uznać, że o działaniu w dobrej wierze świadczy to, że skarżący na dzień 30 czerwca 2003 r. nie był właścicielem gruntów objętych wnioskiem o płatność ONW i w związku z tym nie miał żadnego wpływu na stan tych gruntów, w tym także na utrzymywanie ich w dobrej kulturze rolnej.
W związku z tym należy zwrócić uwagę na ustalenia kontroli na miejscu, z których wynika, że działki rolne o powierzchni 38,36 ha był tak zaniedbane w roku 2006, że ich stan uzasadniał przyjęcie zaniechania prowadzenia na nich działalności rolniczej już na dzień 30 czerwca 2003 r. Wobec tego nie można przyjąć, że wspomniane działki w roku 2005 spełniały warunki wymagane do przyznania płatności ONW określone w § 2 i 3 rozporządzenia ONW. Skarżący zgłaszając działki rolne, na których nie prowadził działalności rolniczej nie działał zatem w dobrej wierze. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że jego przekonanie o możliwości uzyskania płatności do działek rolnych, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza, chociaż błędne, było obiektywnie usprawiedliwione. Przyjmując, że skarżącemu nie był znany stan działek rolnych na dzień 30 czerwca 2003 r., to stwierdzić należy, że niewątpliwie powinien on mieć rozeznanie co do ich kwalifikowalności do płatności ONW w roku 2005.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1955/13 rozważając kwestię dobrej wiary beneficjenta ubiegającego się o płatność ONW stwierdził, że "(...) przyznanie wsparcia ONW nie jest dobrodziejstwem związanym jedynie z faktem posiadania gruntów rolnych. Wsparcie tego rodzaju należy sięga realizację określonych celów, stawianych przez prawodawcę unijnego i polskiego, przy zachowaniu wymagań łączących się z danym wsparciem. Inaczej więc mówiąc, pomoc ONW to nie jest wsparcie należne każdemu producentowi rolnemu, który posiada grunty rolne, a takiemu, który zobowiąże się do prowadzenia określonej polityki rolnej i podporządkuje się wymaganiom również tym formalnym (np. informacyjnym), które nałożył na niego prawodawca." Naczelny Sad Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku i zauważa, że skarżący w chwili podjęcia zobowiązanie ONW objął nim działki rolne, do których wsparcie nie mogło być udzielone z uwagi na niespełnienie wymagań przewidzianych dla uzyskania tego rodzaju pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004. Powołany przepis stanowi, że obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu i jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie poinformowano zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Dla zastosowania art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 konieczne jest zatem w pierwszej kolejności wykazanie, że płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy i jednocześnie błąd ten nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Pod pojęciem "pomyłki organu" użytym w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności.
Nie ulega zatem wątpliwości, że możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga co do zasady spełnienia łącznie dwóch wymienionych w nim przesłanek. Po pierwsze: płatność dokonana musi być na skutek błędu organu, po drugie: błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Dokonanie ustaleń, czy nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. art. 73 ust. 4 rozporządzenia jest zatem elementem stanu faktycznego, którego ustalenie stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jest obowiązkiem organów. Organy rozpoznające sprawę, dokonując oceny przesłanek wyłączających zwrot nienależnej pobranej płatności uznały, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 73 ust 4 rozporządzenia nr 796/2004, przyjmując, że przyczyną dokonania płatności nie była pomyłka organu. Powyższe ustalenie zaakceptował Sąd pierwszej instancji.
Ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Tym samym nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości (wyrok NSA z 10 stycznia 2012, I FSK 319/11). Ustalenia dotyczące stanu faktycznego nie mogą być podważane w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a winny być wywodzone poprzez zgłoszenie obrazy stosowanych przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2012, II GSK 258/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013, GSK 2391/11).
Podkreślenia przy tym wymaga, że w treści art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 prawodawca unijny posłużył się w nim zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też błędu, który "nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Taka konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie, że jego zastosowanie możliwe jest jedynie przez subsumcję, a zatem przez wypełnienie treści pojęć niedookreślonych konkretnymi elementami stanu faktycznego. Jak podnosi się w judykaturze pomyłka organu może zaś zaistnieć wówczas, gdy np. na podstawie niespornych okoliczności faktycznych wyliczył on kwotę płatności przy zastosowaniu błędnych stawek lub z powodu błędów rachunkowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono także pogląd, że: "Pod pojęciem "pomyłki organu" zawartym w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności." (tak w wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 584/14).
Sposób sformułowania ocenianego zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz jego uzasadnienie wskazuje na to, że autor skargi kasacyjnej odnosi się w istocie do elementów stanu faktycznego. Jak już wspomniano skarżący nie postawił Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, kwestionującego ustalenia dotyczące braku błędu organu, to należy przyjąć, że ustalony w sprawie stan faktyczny, przyjęty przez WSA jako prawidłowy, wiąże w sprawie. Tym samym twierdzenie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosował (nie zastosował) art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, w sytuacji niezakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia nie jest zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione także zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, a nie procesowym, bowiem stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia wymienionego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie, a tego skarga kasacyjna nie zarzuca. Także przepis art. 3 § 2 p.p.s.a, określający właściwość sądów administracyjnych nie został naruszony, albowiem Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w sposób opisany w tym zarzucie.
Zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004 organy mogą dochodzić zwrotu nienależnie pobranych płatności w okresie 10 lat od wypłaty środków. W związku z tym zawiadomienie skarżącego o nieuzasadnionym charakterze płatności po upływie prawie 9 lat od wypłaty środków nie stanowi naruszenia przepisów prawa, w tym zasad wyrażonych w art. 8 i art. 9 k.p.a. Dodać trzeba, że wszczęcie postępowania w sprawie określenia kwoty nienależnych płatności ONW nastąpiło po zakończeniu postępowania w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2006 r., w ramach którego przeprowadzona została kontrola na miejscu, a jej wyniki miały istotne znaczenie przy określaniu kwoty nienależnych płatności ONW.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organu, że skarżący działał w złej wierze. Ustalenia organu, które podzielił WSA odnosiły się do możliwości uznania, że skarżący działał w dobrej wierze, co z przyczyn już podanych zostało wykluczone.
Mając na uwadze, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego oraz powołanych wyżej przepisów postępowania chybione okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 151 p.p.s.a. W sprawie nie było podstaw do uwzględnienia skargi, a wobec tego jej oddalenie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., było prawidłowe.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit b) w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika organu, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.