Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r., wydanym w sprawie sygnatura akt VI SA/Wa 1005/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. numer [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu.
Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane po dokonaniu następujących ustaleń faktycznych.
Skarżący, M.S., reprezentowany przez radcę prawnego K.M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. numer [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu.
Wpis sądowy od wniesionej skargi jest wpisem stałym i wpis ten nie został uiszczony.
W dniu 4 lipca 2006 r. pełnomocnik M.S., radca prawny K.M., wniosła na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006 r. skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie w tej dacie strona składająca skargę kasacyjną i wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego opłaciła wpis stały od skargi na decyzję organu administracji publicznej.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r., wydanym w sprawie sygnatura akt VI SA/Wa 1005/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. numer [...].
W skardze kasacyjnej strona skarżąca, powołując się na przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uniemożliwiające skarżącemu skorzystanie z przewidzianych prawem środków ochrony jego interesu prawnego.
W konkluzji strona składająca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania poprzez naruszenie normy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest zarzutem chybionym.
Powołany wyżej przepis prawa stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Poza sporem pozostają trzy okoliczności faktyczne. Po pierwsze, skarga została wniesiona 20 kwietnia 2006 r. Po drugie, zgodnie z treścią § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga podlega opłacie stałej. Po trzecie, w dacie wniesienia skargi (przez pełnomocnika strony skarżącej – radcę prawnego) wpis stały nie został opłacony.
Ponadto należy podkreślić, że istotne znaczenie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy miała treść przepisu art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a., który to przepis wprowadził obowiązek uiszczania opłaty sądowej w dacie wniesienia do sądu pisma podlegającego takiej opłacie oraz określił sposoby uiszczania opłaty sądowej.
Jednocześnie wskazać należy, że przepis art. 221 p.p.s.a. ustanowił zasadę, że w zakresie wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokata lub radcę prawnego pism podlegających opłacie stałej istnieje obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia, bez konieczności wzywania do uiszczenia opłaty stałej. Należy podkreślić, że wskazana wyżej zasada znalazła zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo wcześniejszych kontrowersji wywołanych treścią § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie uznał Sąd I instancji, iż zasada z art. 219 § 1 p.p.s.a. miała zastosowanie w niniejszej sprawie, a to z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. – sygnatura akt SK 11/05. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował, iż z dniem 7 marca 2006 r. przepis § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia utracił moc.
Oznacza to, że w dacie wnoszenia skargi brak było podstaw do stosowania normy § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi podlegającej opłacie stałej przez radcę prawnego bez jednoczesnego uiszczenia tej opłaty skutkowało odrzuceniem skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 182 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.