Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 września 2011 r. akt VI SA/Wa 1017/11, oddalił skargę M. Ł. (dalej: skarżący) na decyzje Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] grudnia 2010 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Powyższą karę nałożono za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek (8.000 zł), a także wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5.000 zł).
M. Ł. zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd I instancji uznał, iż skarga podlegała oddaleniu.
24 listopada 2011 r. pełnomocnik M. Ł. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, iż orzeczenie jak i poprzedzające je decyzje obarczone są istotnymi wadami, a jednocześnie posiadają rygor natychmiastowej wykonalności, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia decyzją Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności (...) jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać na konkretne okoliczności, uzasadniające twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji, której wniosek o wstrzymanie dotyczy. Nie jest w tym zakresie wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do określonych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie podjął nawet próby wykazania, że zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został krótko uzasadniony, poprzez wskazanie, że wykonanie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej decyzji skutkowałoby wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Nadto wskazano, iż szkodą może być niezasadne wyegzekwowanie kary pieniężnej w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego w ocenie skarżącego nie zachodzą podstawy do nałożenia kary pieniężnej.
NSA zauważa, iż wykonanie decyzji nakładającej na stronę skarżącą obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem NSA wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien wiedzieć o konieczności jego szczegółowego uzasadnienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w powołanym wyżej przepisie warunkującym uwzględnienie wniosku. Skarżąca nie wskazała w szczególności żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji.
Ponadto zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji postanowienia