Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 19 czerwca 2015 r., (sygn. akt III SA/Gl 709/15), oddalił skargę Powiatu C. na decyzję Zarządu Województwa [...] z [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007–2013.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Powiat C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa [...].
Powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), skarżący wyjaśnił, że na skutek wykonania decyzji Powiat C. byłby zmuszony do zwrotu 302.273 złotych wraz z odsetkami. Zapłata takiej kwoty stanowić będzie znaczące obciążenie budżetu Powiatu C. i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, których można uniknąć wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący nie poparł wniosku żadnymi dodatkowymi informacjami lub dokumentami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego i na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia żądania w ten sposób, by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, bądź wyłącznie wymienienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Zawarty w skardze kasacyjnej Powiatu C. wniosek o wstrzymanie wykonania był lakoniczny i nie został uprawdopodobniony. Skarżący podał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie dołączył do wniosku dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową, oraz potwierdzających ogólne stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącego ogólnikowe argumenty nie wykazały, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
W przypadku wniosku Powiatu C. brak jest podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki wskazane przez stronę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.