Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 181/16 odrzucił skargę Powiatu Lubińskiego na czynność Wojewody Dolnośląskiego-Komisji do oceny wniosków o dofinansowanie zadań realizowanych w ramach programu wieloletniego z dnia 30 listopada 2015 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie zadania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że powiat Lubiński (dalej: "skarżący") złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Przebudowa dróg powiatowych w miejscowościach Parszowice – Zabrów".
Pismem z 30 listopada 2015 r. powołana przez Wojewodę Dolnośląskiego Wojewódzka Komisja do spraw oceny wniosków o dofinansowanie odrzuciła wniosek, gdyż nie spełniał on warunków formalnych. Zdaniem Komisji wnioskodawca powinien był dołączyć wymagane prawem zezwolenia w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane uprawniające go do realizacji inwestycji drogowej, o dofinansowanie której się ubiega. Wskazano dalej, że uprawnionym do realizacji tej konkretnej inwestycji może być wyłącznie zarządca drogi wnioskujący o jej dofinansowanie w ramach Programu. Tymczasem z dokumentów załączonych do wniosku, w tym z decyzji administracyjnych oraz dokumentacji projektowej wynika, że podmiotem uprawnionym do realizacji inwestycji jest Gmina Ścinawa.
Tym samym stwierdzenie, iż "Powiat Lubiński dla zadania pn. posiada niezbędną dokumentację projektową oraz wymagane prawem decyzje i uzgodnienia pozwalające na wykonanie zaplanowanej inwestycji" jest niezgodne ze stanem faktycznym.
Pismem z 4 grudnia 2015 r. skarżąca wezwała Komisję do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie czynności odrzucenia i poddanie wniosku ocenie merytorycznej. Na to wezwanie udzielono stronie odpowiedzi, którą doręczono wnioskodawcy w dniu 18 grudnia 2015 r.
Pismem z 11 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na pismo odrzucające jej wniosek.
Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę n podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30s sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej ppsa) wskazał na brak wyczerpania środków odwoławczych określonych w ustawie z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm. – dalej "u.z.p.p.r.").
W ocenie Sądu odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych należy zakwalifikować, jako negatywną ocenę, o której mowa w art. 30b ust. 2 pkt 1 uzppr Organ rozpatrywał wniosek strony skarżącej między innymi w oparciu o Regulamin Działania Komisji Powołanej do oceny wniosków o dofinansowanie zadań w ramach programu wieloletniego pod nazwą "Program Rozwoju Gminnej i Powiatowej Infrastruktury Drogowej na lata 2016-2019". Z Regulaminu tego wprost wynika, że ocena projektu następuje zarówno pod kątem formalnym, jak i merytorycznym. Ocena pod kątem formalnym stanowi wobec tego pierwszy etap kwalifikowania wniosku do dofinansowania. Przejście do kolejnego etapu oceny, czyli oceny merytorycznej, uzależnione było od pozytywnego przejścia oceny formalnej (spełnienie kryteriów formalnych). Wniosek strony skarżącej został negatywnie zaopiniowany przez Komisję i dlatego nie dokonano jego oceny na kolejnym etapie, czyli na etapie merytorycznym. Sytuację taką należy zakwalifikować, jako negatywną ocenę projektu.
Definiując pojęcie negatywnej oceny w art. 30b ust. 2 pkt 1 uzppr ustawodawca wskazał, że ma ona miejsce między innymi w przypadku nie spełnienia kryteriów wyboru projektu i z tego powodu nie może być skierowana do kolejnego etapu oceny. Z przepisu tego nie wynika przy tym, że brak spełnienia kryteriów ograniczony jest jedynie do kryteriów merytorycznych i tylko z tych powodów wniosek nie zostaje poddany ocenie na kolejnych etapach.
Należy podkreślić, że zakres normowania tego przepisu obejmuje klasę wszystkich sytuacji, w których dany projekt nie został zakwalifikowany do dofinansowania albo nie został skierowany do następnego etapu oceny ze względu na reguły (kryteria) oceny zawarte w danym systemie realizacji. Obejmuje on zatem wszystkie przypadki oceny "merytorycznej" lub oceny "formalnej", powodujące wskazane w tym przepisie
Organ powinien był zatem rozpoznać złożone w dniu 4 grudnia 2015 r. pismo, jako protest. Wówczas wyczerpana zostałaby procedura odwoławcza przewidziana w art. 30b uzppr i tym samym zostałaby otwarta możliwość wniesienia skargi do sądu, zgodnie z trybem przewidzianym w art. 30c uzppr Z tego ostatniego przepisu wyraźnie bowiem wynika, że skarga może zostać wniesiona dopiero po wyczerpaniu postępowania odwoławczego.
W skardze kasacyjnej działająca w imieniu Wojewody Dolnośląskiego Komisja do oceny wniosków o dofinansowanie zadań realizowanych w ramach programu wieloletniego pn. Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019" zarzuciła Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie: prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 uzppr polegającą na braku rozróżnienia, a tym samym utożsamianiu programów rozwoju z programami operacyjnymi i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 30b ust. 1 ustawy poprzez uznanie przez Sad pierwszej instancji, że określony w art. 30b ust.1 ustawy protest jako środek odwoławczy przysługiwał stronie skarżącej w postępowaniu wniosku o dofinansowanie zadania pn "Przebudowa dróg powiatowych w miejscowościach Parszowice – Zaborów" a pismo strony skarżącej z 4 grudnia 2015 r. należało uznać za protest w rozumieniu art. 30b ust.1 ustawy, podczas gdy protest jako środek odwoławczy obowiązuje jedynie w odniesieniu do programów operacyjnych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w związku z art. 30c ust.1 uzppr poprzez odrzucenie skargi Powiaty Lubińskiego z powodu niewyczerpania przez skarżącą postępowania odwoławczego określonego w art. 30b ustawy jako określonego w rat. 30c ust 1 ustawy warunku wniesienia skargi do WSA w sprawie, w której warunek ten nie miał zastosowania;
- - art. 58 § 1pkt 1 ppsa w związku z art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 5 ppsa poprzez nieodrzucenie skargi skarżącej z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia sprawy będącej przedmiotem skargi jak i braku zdolności sądowej strony przeciwnej –tj. Komisji.
Mając powyższe na uwadze w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej lecz z innym uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie zarówno co do treści rozstrzygnięcia jak i motywów go uzasadniających jest prawidłowe. Podobnie wykładnia zaskarżonych przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotnie ustawodawca mówiąc w art. 30b ust.2 pkt 1ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju o negatywnej ocenie podał, że ma ona miejsce między innymi w przypadku niespełnienia kryteriów wyboru projektu i który z tego powodu nie może być skierowany do kolejnego etapu oceny. Jednakże z powyższej regulacji nie wynika, że niespełnienie kryteriów projektu jest ograniczone wyłącznie do przyczyn natury merytorycznej i że tylko z tych powodów projekt zostaje wyeliminowany od rozpoznania na kolejnych etapach. Zakres unormowania tego przepisu, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji obejmuje wszystkie sytuacje, w których dany projekt nie został skierowany do kolejnego etapu oceny, czyli zarówno przypadki oceny merytorycznej jak i oceny formalnej.
Wobec tego odrzucenie wniosku z powodu braków formalnych oznacza w świetle tego co wyżej powiedziano jego negatywną ocenę i związane z nią skutki przewidziane w ustawie. Skutkiem tym jest możliwość uruchomienia przez wnioskodawcę procedury odwoławczej, o której mowa w art. 30b uzppr.
W niniejszej sprawie strona nie wyczerpała wspomnianego trybu odwoławczego, toteż skargę należało w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.