Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1675/15 oddalił w całości skargę A Sp. j. w S. (dalej: Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. GITD, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1-2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.; dalej: u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305), utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., nakładającą na Spółkę karę pieniężną 5000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Jak wyjaśnił GITD, w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 27 maja 2014 r. na drodze krajowej nr 10 ustalono, że pojazd członowy, składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego wraz z dwuosiową przyczepą, którym w imieniu i na rzecz Spółki kierowca przewoził ładunek podzielny (elektronikę na dwóch paletach oraz dwa bloki granitowe) z Norwegii i Szwecji do Polski, przekraczał dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą o 0,9 t (masa całkowita zespołu pojazdów wyniosła 40,9 t – po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę).
Pojazd zważono jednokrotnie (kierowca nie wnioskował o ponowne ważenie) przy pomocy dwóch przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II, posiadających ważne świadectwa zgodności. Wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zsumowane w efekcie czego otrzymano naciski na osiach, osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu, zgodnie z instrukcją producenta wag. Kontrolę utrwalono protokołem; kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Strona nie posiadała ww. zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. GITD stwierdził, że przy dokonywaniu kwalifikacji zezwolenia bez znaczenia była okoliczność podzielności ładunku, gdyż w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 p.r.d.). Powyższe ustalenia skutkowały nałożeniem kary pieniężnej, natomiast strona nie przedstawiła dowodów, iż dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i wskazał, że procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych tj. wag SAW 10C/II, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Wagi w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w Poznaniu 7 listopada 2011 r. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 22 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo szczegółowo opisał procedurę ważenia odnosząc się do zarzutów strony.
W ocenie Sądu, a wbrew stanowisku skarżącej, dopuszczalność dokonywania pomiarów masy całkowitej kontrolowanych pojazdów, jak również pomiaru nacisku osi wynika nie tylko z instrukcji obsługi wag, ale także z orzecznictwa. Odwołując się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. o sygn. akt II GSK 2280/11 oraz II GSK 2281/11 (dostępne w CBOSA), WSA podzielił stanowisko w nich zawarte i stwierdził, że wagi SAW 10C/II mogły służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i do pomiaru nacisku osi, zaś zsumowanie wyników poszczególnych pomiarów, przy uwzględnieniu pomniejszeń, było działaniem prawidłowym.
Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do warunków wykonania pomiaru masy całkowitej określonych w świadectwie legalizacji przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C, pomimo że organ administracyjny I instancji, jak i II instancji nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a nadto Sąd I instancji nawet na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie dokonał jego wszechstronnej oceny w celu stwierdzenia czy naruszono przepisy prawa przez organy administracji i czy miało ono wpływ na wynik sprawy;
- 2) prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35a w związku z art. 64 ust. 1, art. 64c), d) i f) w zw. z art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym i wadliwym przyjęciu, że w toku kontroli udowodniono w sposób bezsporny fakt przekroczenia dopuszczalnej rzeczywistej całkowitej masy oraz pominięto w rozstrzygnięciu argument niekonstytucyjności ww. przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym;
- 3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie polegające na bezpodstawnym (niemającym oparcia w przepisach prawa) przyjęciu sposobu interpretacji wyników pomiaru nacisku osi i masy całkowitej pojazdu i w konsekwencji błędne określenie dokładności wag użytych do pomiaru masy i nacisków osi w toku kontroli drogowej i niewłaściwe zastosowanie wartości błędów pomiarowych do ustalonego stanu faktycznego.
Skarżąca kasacyjnie argumentowała przede wszystkim, że wagi SAW 10C/II nie zostały dopuszczone do pomiaru masy całkowitej pojazdu, co znalazło odzwierciedlenie w utrwalonym stanowisku judykatury sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym przeprowadzony w tej sprawie przez organ dowód w postaci wyniku ważenia całkowitej masy rzeczywistej pojazdu nie spełniał warunku określonego w art. 75 § 1 k.p.a., zatem nie mógł stanowić podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
GITD nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednak wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W dniu 12 października 2018 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radca prawny organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należało uwzględnić z uwagi na ogólną trafność postawionych zarzutów i prawidłowe zidentyfikowanie problemu prawnego tej sprawy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, natomiast dostrzeżone przez Naczelny Sąd Administracyjny wady konstrukcyjne zarzutów zawartych w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej nie dyskwalifikują wniesionego środka odwoławczego i przemawiają za ich łącznym rozpoznaniem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji to jest Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem objętym skargą kasacyjną uznał ją za zgodną z prawem, podzielając zasadnicze ustalenie faktyczne organów, że pojazd poddany kontroli w dniu 27 maja 2014 r. i zważony przy pomocy dwóch wag przenośnych typu SAW 10C/II przekraczał dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą o 0,9 t, skoro zaś strona skarżąca nie dysponowała zezwoleniem kategorii V na przejazd pojazdem nienormatywnym, to należało jej wymierzyć karę pieniężną 5000 zł. Sąd nie powziął wątpliwości tak co do prawidłowości czynności (procedury) ważenia, jak i co do kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe stanowisko Sądu nie jest prawidłowe, podobnie jak stanowisko wyrażone przez organy Inspekcji Transportu Drogowego w decyzjach obydwu instancji skierowanych do skarżącej Spółki, co musiało skutkować uchyleniem wyroku i decyzji administracyjnych wydanych w tej sprawie.
Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, korzystanie z dróg publicznych w Polsce regulowane jest przepisami przede wszystkim ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych, zaś zawarte w tych regulacjach normy jako zasadę przewidują poruszanie się po tych drogach wyłącznie pojazdów nienaruszających określonych dla nich nacisków osi, wymiarów lub masy całkowitej. Zgodnie z zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d. definicją pojazdu nienormatywnego, do której odsyła art. 4 pkt 25 u.d.p. jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Pojazdy naruszające przewidziane dla nich – również ze względu na rodzaj drogi – dopuszczalne wielkości tzw. pojazdy nienormatywne dopuszczone mogą zostać do ruchu jedynie na mocy odpowiedniego zezwolenia; jak stanowi art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych, niż ładunek niepodzielny z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.
Na podmiot wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.) lub niezgodnie z warunkami wydanego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, a decyzje w tej sprawie wydaje m.in. właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, co znajduje swoją podstawę prawną w art. 140aa ust. 1 i 2 p.r.d. Wysokość nałożonej kary pieniężnej określa art. 140ab, przy czym kara pieniężna za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kat. III-VI wynosi 5 tyś. zł. Należy podkreślić, że wskazane przepisy art. 140aa ust. 1 oraz art. 140ab ust. 1 p.r.d., przyznając prawo organu administracji publicznej do nałożenia sankcji administracyjnej, mają na celu kształtowanie pożądanego prawem zachowania przez wymuszenie respektowania określonych obowiązującymi przepisami obowiązków.
Zauważyć należy, iż obiektywny charakter sankcji administracyjnej polega na tym, że oderwany od konieczności stwierdzania winy, warunkowany jest jedynie wykazaniem dopuszczenia się określonego deliktu administracyjnego. Oznacza to, że nałożenie na określony podmiot sankcji administracyjnej – w przypadku naruszenia zakazu poruszania się po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym w postaci kary pieniężnej – może się dokonać w indywidualnej sprawie wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania, które w sposób niewątpliwy i nieobciążony dowolnością lub niepożądanym uproszczeniem wykaże naruszenie normy prawa materialnego sankcją zagrożonej, a więc wykaże istnienie stanu faktycznego tą sankcją zagrożonego (vide: H. Nowicki, Prawo administracyjne materialne, rozdz. XI Sankcja administracyjna [w:] System prawa administracyjnego, Tom 7, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, C.H.Beck, 2. wydanie, Warszawa 2017). Innymi słowy ustalony w sposób niewątpliwy przez organ stan faktyczny wypełniający hipotezę normy sankcjonowanej skutkuje zastosowaniem wobec podmiotu, który tę normę naruszył, sankcji.
Powyższe uwagi służą podkreśleniu doniosłości i wagi poczynionych w trakcie postępowania kontrolnego (kontrola drogowa) ustaleń w zakresie stanu faktycznego, przyjmowanego wszakże jako punkt wyjścia i warunkującego postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na podmiot kontrolowany kary pieniężnej na podstawie przepisów już wskazanych.
Dokonane w wyniku kontroli drogowej ustalenie, że pojazd, którym skarżąca Spółka wykonywała przejazd jest nienormatywny z uwagi na przekroczenie o 0,9 t dopuszczalnej masy całkowitej (dmc), legło u podstaw wszczęcia wobec skarżącej postępowania administracyjnego i ostatecznego nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 5 tys. zł za brak zezwolenia kat. V. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji niezasadnie nie zakwestionował legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy z powodu, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), z uwagi na nieprzestrzeganie zasad przeprowadzenia ważenia wagami SAW 10C/II.
Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie ważenie pojazdu wagami typu SAW 10C/II, w oparciu o które ustalono nienormatywność skontrolowanego pojazdu, przeprowadzone zostało wadliwie. Nieuzasadniony jest wniosek organów obu instancji, podzielony przez Sąd I instancji, że nawet przy użyciu jednej tylko pary wag SAW 10C/II ze sobą niepołączonych, możliwy jest pomiar masy całkowitej pojazdu.
Jak prawidłowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2018 r. o sygn. akt II GSK 2345/16 (dostępny w CBOSA) i co NSA w obecnym składzie orzekającym przyjmuje za własne, problem związany z ustaleniem nacisku osi i masy całkowitej pojazdu za pomocą wag nieautomatycznych SAW 10C/II nie polega na wykazaniu, do czego te wagi mogą być użyte, lecz w jaki sposób należy je użyć, aby wynik ważenia był prawdziwy (zgodny z rzeczywistością). Przepisy stanowiące, że wagi nieautomatyczne mogą służyć określaniu masy dla obliczenia opłaty, cła, podatku, premii, kary, itp. nie rozstrzygają kwestii dotyczących sposobu ich użycia w tych celach, nie dają podstaw do przyjęcia, że można je używać w jakikolwiek sposób, w szczególności ustalając masę całkowitą pojazdu przez sumowanie cząstkowych pomiarów tej masy uzyskanych w wyniku mierzenia nacisku poszczególnych osi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano już uwagę na to, że ze względu na ogólnodostępną wiedzę z zakresu fizyki dotyczącą tzw. masy addytywnej zachodzą poważne wątpliwości co do tego, czy suma wyników cząstkowych ważeń samochodu, a więc obiektu jednolitego, stanowi rzeczywistą masę tego obiektu (np. wyrok z dnia 21 marca 2017 r. o sygn. akt II GSK 1891/15; dostępny w CBOSA).
Decyzje podjęte w postępowaniu administracyjnym tych wątpliwości nie wyjaśniają. Organ nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że takie cząstkowe pomiary pozwalają w szczególności na ustalenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Wbrew stwierdzeniom organu, dostatecznym dowodem nie jest Instrukcja obsługi wag SAW 10C/II. Z dostępnej Sądowi Instrukcji obsługi wag SAW 10C Seria II wynika, że waga SAW służy do pomiaru obciążenia kół o wartości do 15.000 kg i że istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi (pkt 1.2).
Dalej w pkt 2.4. Instrukcji jest mowa o tym, że wagę SAW można eksploatować w następujących konfiguracjach: indywidualnie – przy pomiarach obciążenia jednego koła (nie dla obciążenia kół przy eksploatacji wymagającej homologacji), w konfiguracji dwóch wag – przy pomiarach obciążenia osi i w grupach od 4 do 6 wag – przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu- lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi. W pkt 2.5. Instrukcji przedstawiono zaś w sposób graficzny (obrazowy) ustawienia pomiaru dla różnych typów pojazdów, nawiązujące do reguł określonych w pkt 2.4. i 2.5. Nawet jeżeli pomiar obciążenia grupowego osi uznać za miarodajny dla ustalenia masy pojazdu, to z Instrukcji wyraźnie wynika, że taki pomiar wymaga jednoczesnego użycia czterech do sześciu wag i można w ten sposób ustalić wagę netto pojazdu dwu - lub trzyosiowego. Przytoczone postanowienia instrukcji nie dają zatem żadnych podstaw do stwierdzenia, że wagą przeznaczoną zasadniczo do pomiarów obciążenia jednego koła lub jednej osi (w konfiguracji dwóch wag) można, poprzez sumowanie tych pomiarów, ustalać masę całkowitą całego pojazdu.
Powyższe oznacza, że wagi SAW 10C/II użyte podczas kontroli drogowej w dniu 27 maja 2014 r. w konfiguracji dwóch wag do ustalenia rzeczywistej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu skarżącej Spółki, zostały użyte nieprawidłowo, ponieważ – jak wyżej powiedziano – nie mogły służyć do ustalenia rzeczywistej dmc skontrolowanego pojazdu. Stwierdzić zatem należy, że niezgodnie z prawem uzyskany wynik ważenia nie mógł stanowić dowodu nienormatywności pojazdu. W konsekwencji brak było podstawy faktycznej do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 5 tyś. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Zauważenia wymaga, że trafnie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w omówionym wyżej zakresie w połączeniu z zarzutami naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Zasadnie zakwestionowano również zastosowanie przepisów prawa materialnego – podstaw prawnych nałożenia kary pieniężnej, czyli art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. skoro pojazd nie wypełniał definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a p.r.d.
Natomiast co do zarzutów skargi kasacyjnej dot. niezgodności przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiących podstawę wymiaru kary z Konstytucją RP oraz ewentualnie innej kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia prawa (skarżąca w skardze kasacyjnej wiele miejsca poświęca kwestii, że podstawę jej odpowiedzialności, przy stwierdzonych parametrach pojazdu, powinien stanowić art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d. – kara 500 zł za brak zezwolenia kategorii VII gdy rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%) Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ich ocenę za przedwczesną na obecnym etapie sprawy; stan faktyczny nie został przez organy ustalony w takim stopniu, który dawałby wystarczającą podstawę do zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego.
Ponadto krytycznego odniesienia się wymaga jeszcze oparcie przez WSA w Warszawie kontrolowanego wyroku na dwóch orzeczeniach NSA z dnia 7 marca 2013 r. o sygn. akt II GSK 2280/11 oraz II GSK 2281/11. Pogląd w nich zaprezentowany był jednostkowy i nie zyskał aprobaty w późniejszym orzecznictwie sądu kasacyjnego (wyżej cytowanym), natomiast nawet jednolite stanowisko orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego w ściśle określonej kwestii prawnej nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego od samodzielnego rozpoznania skargi w indywidualnej sprawie.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni stanowisko wyrażone przez sąd kasacyjny w niniejszym wyroku oraz uwzględni, że funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego, posługując się podczas kontroli drogowych dopuszczonymi przez właściwe organy urządzeniami do dokonywania pomiarów specjalistycznych, mają pełną wiedzę co do właściwości tych urządzeń wynikających z obowiązujących przepisów, atestów, świadectw homologacji czy wreszcie instrukcji obsługi. Zatem przeprowadzane przez nich ważenie pojazdów powinno odbywać się w zgodzie z przewidzianymi dla danego rodzaju wag dyspozycjami i zaleceniami oraz z najwyższą starannością. Nie ulega również kwestii, iż podejmowane przez funkcjonariuszy poszczególnych wojewódzkich Inspekcji Transportu Drogowego kontrole drogowe muszą uwzględniać – już choćby ze względu na równe traktowanie podmiotów kontrolowanych – wytyczne GITD w zakresie procedur kontrolnych.
Nie mogą także kontestować odnoszących się do prawidłowości procedur kontrolnych, w tym procedur ważenia, ocen organów specjalistycznych np. Prezesa Głównego Urzędu Miar czy Najwyższej Izby Kontroli. Sądowi znane z urzędu jest stanowisko tych organów w zakresie ważenia wagami typu SAW 10C (oświadczenie/deklaracja Głównego Urzędu Miar z dnia 22 kwietnia 2011 r. nr WPRPWP/M31-076/354/11 oraz raport delegatury lubelskiej NIK z 2013 r. nr 154/2011/I10006-I11002-I110003-I11004-I11005/LLU).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a z racji tego, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.; obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), uwzględniając w kwocie zasądzonych kosztów w łącznej wysokości 1300 zł następujące kwoty: 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za uzasadnienie wyroku, 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, jak również 900 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego ustanowionego przez skarżącą, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.