Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 8 marca 2016 r., V SA/Wa 1608/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Ministra Finansów z [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych – uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z [...] maja 2010 r. Minister Finansów udzielił Spółce A (dalej także: "spółka", "strona", "skarżąca") zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, na okres sześciu lat. Wnioskiem z 30 lipca 2014 r. (data wpływu do ministerstwa: 31 lipca 2014 r.) Spółka zwróciła się o dokonanie zmiany ww. decyzji w pkt III ppkt 100, poprzez wpisanie w miejsce dotychczasowego punktu przyjmowania zakładów wzajemnych znajdującego się pod adresem [...] Z., ul. [...], punktu w S., ul. [...]. Następnie, pismem z 9 października 2014 r. spółka zmodyfikowała wniosek z 30 lipca 2014 r., wnosząc o zamianę punktu w Z. na punkt w K., [...] lokal nr [...]. Z akt sprawy wynika, że umowa agencyjna o udostępnieniu ww. lokalu w Z. i świadczeniu usług została spółce wypowiedziana i ostatecznie rozwiązania, za porozumieniem stron, 31 lipca 2014 r.
Minister Finansów decyzją z [...] listopada 2014 r. odmówił zmiany ww. decyzji własnej z [...] maja 2010 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych poprzez zmianę adresu punktu przyjmowania zakładów wzajemnych. Rozpoznając odwołanie spółki, ww. decyzją z [...] stycznia 2015 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.; dalej: "O.p.") oraz art. 3, art. 8 i art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.; dalej: "u.g.h.") Minister Finansów utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Warunkiem urządzania zakładów wzajemnych jest uzyskanie zezwolenia Ministra Finansów, o czym stanowi art. 32 ust. 2 u.g.h. W myśl art. 36 u.g.h., wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych powinien zawierać m. in. zgodę władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu). Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 4 u.g.h. zezwolenie obejmuje miejsce urządzania zakładów.
Minister Finansów ocenił, że spółka posiadała prawo do lokalu położonego w Z., ul. [...] - do dnia 31 lipca 2014 r., zaś z chwilą utraty tego tytułu prawnego utraciła również prawo do urządzania w nim zakładów wzajemnych. Jednocześnie uznał, że w takich okolicznościach strona nie mogła ubiegać się o zmianę lokalizacji punktu przyjmowania zakładów wzajemnych, ponieważ zarówno w dacie zgłoszenia żądania w tym zakresie tj. wniosku z 9 października 2014 r., będącego modyfikacją wniosku z lipca 2014 r. jak i w terminie rozstrzygnięcia sprawy, spółka nie posiadała uprawnień do przyjmowania zakładów wzajemnych w tym punkcie.
Opisanym na wstępie wyrokiem z 8 marca 2016 r., V SA/Wa 1608/15, WSA w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z [...] stycznia 2015 r. Sąd podzielił stanowisko skarżącej spółki, że żaden z przepisów prawa nie wymaga, aby w chwili orzekania przez organ administracji wnioskodawca posiadał tytuł prawny do lokalu wnioskowanego do zamiany - na inny. Sąd ocenił, że przyjęcie takiej interpretacji jest całkowicie nielogiczne i nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa.
Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Wskazał, że spółka zwróciła się o dokonanie zmiany ww. decyzji w pkt III ppkt 100, poprzez wpisanie w miejsce dotychczasowego punktu przyjmowania zakładów wzajemnych znajdującego się pod adresem [...] Z., ul. [...], innego punktu. W dacie występowania z wnioskiem o zmianę decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności, decyzja ta, w części dotyczącej punktu przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionego pkt III ppkt 100 - była w obrocie prawnym. Taki sam stan faktyczny istniał również w dacie wydawania zaskarżonej do Sądu decyzji, albowiem w dalszym ciągu decyzja zezwalająca spółce na prowadzenie działalności była (i nadal jest w dacie orzekania przez Sąd) w obrocie prawnym. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika strony skarżącej adres punktu przyjmowania zakładów wzajemnych określonego w punkcie III ppkt 100, tj. [...] Z., ul. [...] nadal widnieje w decyzji, która w zakresie punktu III ppkt 100 była już zmieniana.
Sąd I instancji ocenił, że zmiana decyzji jest możliwa tak długo jak długo decyzja, która ma być zmieniona, pozostaje w obrocie prawnym. To samo odnosi się do zmiany części decyzji. Jeżeli jakaś część decyzji została wyeliminowana, nie jest możliwe dokonanie jej zmiany, bowiem dokonywanie zmiany takiej decyzji poprzez określenie innej lokalizacji punktu, jest bezprzedmiotowe, brak jest bowiem przedmiotu - tej części decyzji - której zmiany można dokonać. Sąd podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Minister Finansów odmówił bowiem zmiany decyzji własnej z [...] maja 2010 r. poprzez zmianę adresu punktu przyjmowania zakładów wzajemnych określonego w punkcie III ppkt 100, zatem rozstrzygnął sprawę merytorycznie.
Sąd I instancji ocenił jako wadliwe stanowisko Ministra Finansów, że spółka nie mogła ubiegać się o zmianę lokalizacji punktu przyjmowania zakładów wzajemnych, bowiem zarówno w dacie zgłoszenia żądania w tym zakresie (13 października 2014r.), jak i w terminie rozstrzygnięcia sprawy, spółka nie posiadała uprawnień do przyjmowania zakładów wzajemnych w tym punkcie. Sąd wskazał, że po pierwsze - skarżąca uzyskała prawo do prowadzenia legalnej działalności w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych położonym w Z. ul. [...] na mocy ww. decyzji Ministra Finansów z [...] maja 2010 r. i z nadesłanych przez organ akt sprawy nie wynika, iż została tego prawa pozbawiona.
Po drugie - okoliczności wynikające z cywilnoprawnych relacji pomiędzy spółką a wynajmującym lokal nie mogą być uznane za skutkujące pozbawieniem skarżącej uprawnień do przyjmowania zakładów wzajemnych w punkcie w Z., do momentu wykreślenia (usunięcia) lub zmiany lokalizacji ww. punktu w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Fakt, iż skarżąca w trakcie prowadzonej działalności może stracić zgodę (takim pojęciem operuje ustawa w art. 36 pkt 6 u.g.h.) do korzystania z lokalu wskazanego w decyzji zezwalającej jako punkt przyjmowania zakładów, wbrew stanowisku organu administracji nie skutkuje – zdaniem Sądu I instancji tym, iż traci ona automatycznie uprawnienie przyznane jej decyzją Ministra Finansów.
Dalej Sąd I instancji podkreślił, że u.g.h. wskazując przesłanki do utraty uprawnień przyjmowania zakładów wzajemnych w konkretnym miejscu przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie zakładów wzajemnych na podstawie zezwolenia, nigdzie nie statuuje, iż przesłanką utraty takich uprawnień są okoliczności wynikające z cywilnoprawnych stosunków handlowych pomiędzy podmiotami prywatnymi tj. wypowiedzenia zgody o udostępnieniu lokalu pomiędzy wyrażającym taką zgodę a spółką prowadzącą działalności w zakresie zakładów wzajemnych.
Odnosząc się do oceny Ministra Finansów, że ostateczny wniosek spółki o zamianę punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w Z. na punkt w K. – zawarty w piśmie z dnia 9 października 2014 r., wpłynął do organu już po upływie terminu obowiązywania umowy najmu lokalu w Z. tj. po 31 lipca 2014 r., gdyż z uwagi na konieczność zachowania zasad określonych w przepisach O.p. przeprowadzenie postępowania zainicjowanego przez spółkę wnioskiem z 30 lipca 2014 r. nie byłoby możliwe, bowiem organ musiałby zakończyć postępowanie w tym samym dniu, w którym wniosek ten wpłynął, czyli w dniu 31 lipca 2014 r. – Sąd I instancji zauważył, że organ administracji nie wskazał na jakikolwiek przepis prawa, w tym na przepis O.p. na którą się powołuje, i na żadne okoliczności faktyczne i prawne, które uniemożliwiałyby rozpoznanie wniosku w jeden dzień (np. obieg dokumentów w Ministerstwie Finansów, znaczną liczba spraw prowadzonych w tym samym czasie w organie, okres urlopowy) formułując swoje stanowisko o braku możliwości przeprowadzenia postępowania w tym samym dniu, w którym wpłynął wniosek.
Jako nieuprawnione ocenił także stanowisko organu, iż skarżąca "winna również mieć świadomość, że w związku z koniecznością przeprowadzenia prawem przewidzianych czynności, nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie, w którym spółka posiadała jeszcze prawo do tego lokalu". Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby Minister Finansów stwierdził, iż spółka nie dołączyła stosownych dokumentów do wniosku z 30 lipca 2014 r. niezbędnych do wydania decyzji o zmianie miejsca punktu. Sąd I instancji zgodził się ze się ze spółką, że przez okres dwóch miesięcy nie było żadnych działań organu w zakresie postępowania wywołanych wnioskiem spółki. Dopiero pismem z 2 października 2014 r. organ I instancji poinformował spółkę o przedłużeniu postępowania do 7 listopada 2014 r. i możliwości zapoznania z materiałem dowodowym.
Sąd I instancji ocenił, że w sprawie wystąpiły przesłanki, które mogłyby podważyć zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.): fakt, iż poza ogólnikowym odwołaniem się do przepisów O.p. i konieczności przeprowadzenia prawem przewidzianych czynności, nie przytoczono w zaskarżonej decyzji żadnych konkretnych argumentów uzasadniających stanowisko organu, iż nie było możliwe załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki zgodnie z art. 139 O.p.
Sąd I instancji zauważył, że w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o grach hazardowych zgłoszonego dnia 12 listopada 2009 r. (druk nr 2481) wskazane zostało, iż "w celu stworzenia jednoznacznej podstawy prawnej dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz dyrektorów izb celnych w zakresie możliwości dokonywania zmian w decyzjach udzielających koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie objętym przepisami ustawy - proponuje się w niniejszym projekcie wprowadzenie przepisu, który pozwoli na dokonywanie ewentualnych zmian w wydanych decyzjach bez konieczności posiłkowania się w tym względzie przepisami Ordynacji podatkowej. Powyższe wynika z faktu, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazał na brak możliwości dokonywania zmiany decyzji ostatecznej w dotychczasowym trybie art. 155 K.p.a. w zakresie wskazanych w niej elementów koniecznych, np. miejsca urządzania gier lub zakładów wzajemnych.
Proponuje się enumeratywne wymienienie w ustawie elementów składowych zezwoleń, które mogą być przedmiotem zmiany". WSA ocenił, że z powyższego wynika, że celem projektodawcy było wyjście naprzeciw problemom związanych ze zmianą w decyzjach udzielających koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie objętym przepisami ustawy, i jednoznacznie uregulowanie tej kwestii poprzez wprowadzenie przepisów materialnych w ustawie umożliwiających zmianę decyzji, np. w zakresie miejsca urządzania zakładów.
Sąd I instancji podkreślił, że obowiązujące przepisy u.g.h. stanowią, iż organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. Zmiana, o której mowa powyżej, może dotyczyć, w przypadku zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych, miejsca urządzania zakładów z tym, że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych (art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.g.h.). Podzielił stanowisko Ministra Finansów, że wskazane uprawnienie przysługuje podmiotom, które posiadają prawo do prowadzenia działalności w konkretnym punkcie, przy czym nie jest możliwe wskazanie w zezwoleniu miejsca przyjmowania zakładów wzajemnych, co do którego podmiot nie dysponuje tytułem prawnym, tak więc zezwolenie na prowadzenie działalności w przedmiocie przyjmowania zakładów wzajemnych, upoważnia ten podmiot do jej prowadzenia tylko w tych punktach, na które zezwolenie zostało udzielone.
Sąd I instancji podkreślił, że punkt III ppkt 100 nadal widnieje w decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, możliwe jest zatem merytoryczne rozpoznanie wniosku o zmianę miejsca urządzania zakładów wzajemnych. Hipotetycznie wskazał, że stanowisko organu byłoby uprawnione gdyby skarżąca nie przedstawiła zgody władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu), w którym miałaby dopiero prowadzić działalność po zmianie zezwolenia.
Skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Finansów, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że decyzją z [...] stycznia 2015 r. Minister Finansów bezpodstawnie utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2014 r., którą odmówiono spółce zmiany zezwolenia z [...] maja 2010 r. w pkt III ppkt 100,
- 2. przepisów prawa materialnego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i 2 p.p.s.a w związku z art. 51 ust. 2 pkt i lit. a i art. 36 pkt 6 u.g.h., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że na podstawie ww. przepisów u.g.h. nie jest dopuszczalna odmowa zmiany zezwolenia w zakresie punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w sytuacji, gdy została rozwiązana umowa najmu lokalu, przez co spółka utraciła prawo do korzystania z tego lokalu i prowadzenia w nim działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.
Uzasadniając skargę pełnomocnik organu ocenił, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich przepisów prawa materialnego. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 4 u.g.h. zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych obejmuje miejsce urządzania zakładów. Miejsce to jest tożsame z adresem lokalu, na korzystanie z którego, zgodnie z art. 36 pkt 6 tej ustawy podmiot ubiegający się o zezwolenie posiada zgodę władającego tym lokalem. Art. 5 1 ust. 2 ww. ustawy wskazuje elementy zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych, które na wniosek podmiotu mogą zostać zmienione. Takim elementem może być między innymi miejsce urządzania zakładów wzajemnych.
Mając na uwadze powyższe Minister Finansów ocenił, że w zakresie zmiany zezwolenia dotyczącej miejsca urządzania zakładów wzajemnych, art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.g.h. jest ściśle powiązany z art. 36 pkt 6 tej ustawy, zaś z treści ww. przepisów prawa materialnego należy wywieść tezę o konieczności posiadania przez podmiot - w momencie składania wniosku o zmianę adresu punktu przyjmowania zakładów wzajemnych - nie tylko prawa do lokalu, o który podmiot występuje, ale również prawa do lokalu, w którym prowadził działalność w momencie składania wniosku. Przyjęcie stanowiska Sądu I instancji prowadziłoby do sytuacji, w której do czasu formalnego wykreślenia lub zmiany lokalizacji punktu przyjmowania zakładów wzajemnych, skarżąca mogłaby prowadzić działalność w tym punkcie pomimo rozwiązania umowy najmu i utraty prawa do dysponowania tym lokalem. W ocenie Ministra Finansów byłoby to działanie niezgodne z prawem, tj. z art. 36 pkt 6 u.g.h.
Nadto skarżący kasacyjnie zaznaczył, że spółka wystąpiła pismem z 9 września 2015 r. do Ministra Finansów o przedłużenie, na okres 6 lat, zezwolenia z [...] maja 2010 r. na prowadzenie działalności w zakresie urządzania zakładów wzajemnych. Po dokonaniu przez spółkę modyfikacji wniosku, nie obejmował on punktu przyjmowania zakładów wzajemnych zlokalizowanego w Z., ul. [...]. Minister Finansów napisał, że przedłużył przedmiotowe zezwolenie, które nie przewiduje prowadzenia działalności w ww. lokalizacji. W świetle powyższego ocenił, że wniosek spółki z 9 października 2014 r. w zakresie zmiany zezwolenia z dnia [...] maja 2010 r. w pkt III ppkt 100 uznać należy za bezprzedmiotowy. W przypadku, gdyby był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji z [...] listopada 2014 r., nie będzie miał podstaw do wydania decyzji zgodnej z żądaniem spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego generalnie można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025).
Należy jednak podkreślić, że w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania [polegającego na tym, że zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA wydał nieprawidłowe orzeczenie (tj. uchylające zaskarżoną decyzję)] - stanowi procesową konsekwencję dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisu prawa materialnego. Ten sposób wykładni zakwestionowany został przez autora skargi kasacyjnej, a więc jest odzwierciedleniem procesowym koncepcji materialnej przedstawionej przez stronę skarżącą kasacyjnie. Z tego powodu w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., I OSK 536/17; CBOSA).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wskazał, że zmiana decyzji jest możliwa tak długo, jak długo decyzja (cała bądź jej część), która ma zostać zmieniona, pozostaje w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie stosunek administracyjnoprawny został nawiązany na podstawie decyzji z [...] maja 2010 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych i istniał w dacie wystąpienia z wnioskiem o zmianę decyzji, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji. WSA stwierdził, że gdyby jakaś część decyzji – aktu konkretyzującego normę – została wyeliminowana, nie byłoby możliwe dokonanie zmiany decyzji; dokonywanie takiej zmiany decyzji poprzez określenie innej lokalizacji punktu, stałoby się bezprzedmiotowe, brakowałoby przedmiotu - tej części decyzji - której zmiany można dokonać.
Pozostawanie w obrocie decyzji z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie udzielenia spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych na okres lat 6 (sześciu) oznacza, że nie ma przeszkód stawianych przez prawo publiczne, aby w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych położonym w Z. przy ul. [...] spółka przyjmowała takie zakłady, a także korzystała z innych uprawnień przewidzianych przepisami prawa. Przeszkodą normatywną byłoby m.in. pozbawienie spółki prawa do prowadzenia działalności w przedmiotowym lokalu w Z., czy też upływ okresu na który na podstawie tej decyzji strona uzyskała uprawnienie prowadzenia ww. działalności gospodarczej. Jednakże w analizowanej sprawie sytuacje te nie wystąpiły.
Nie budzi wątpliwości ocena Sądu I instancji, wywiedziona z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, że celem projektodawcy było wyjście naprzeciw problemom wynikającym ze zmiany w decyzjach udzielających koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie objętym przepisami ustawy i jednoznacznie uregulowanie tej kwestii poprzez wprowadzenie przepisów materialnych w ustawie umożliwiających zmianę decyzji m.in. w zakresie miejsca urządzania zakładów. Obowiązujące przepisy art. 51 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.g.h. stanowią, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. Zmiana ta może dotyczyć, między innymi, miejsca urządzania gier lub zakładów, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych.
Zatem podstawa prawna do zmiany zezwolenia nie budzi wątpliwości. Spółka skorzystała z normatywnej możliwości przewidzianej wprost przez ustawodawcę. Należy też wskazać, że na podstawie art. 51 ust. 3 u.g.h. do wniosku o zmianę koncesji lub zezwolenia, w zależności od wnioskowanej zmiany, załącza się odpowiednio dokumenty określone w przepisach dotyczących wniosku o ich udzielenie.
Na szczególną uwagę - w zakresie zarówno wniosku spółki, jak i zarzutów skargi kasacyjnej – zasługuje treść art. 36 pkt 6 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem jednym z załączników do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych jest odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będzie urządzana gra bingo pieniężne, a w przypadku punktu przyjmowania zakładów wzajemnych (a więc w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy) - zgodę władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu).
Strona postępowania przedłożyła wraz z wnioskiem o zmianę miejsca urządzania zakładów wzajemnych wyżej wymienione dokumenty. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się zgody władającego lokalem na korzystanie z lokalu, a dotyczące zarówno punktu położonego w S., przy ul. [...] (z dnia [...] czerwca 2014 r. - k. 3 akt administracyjnych), jak i położonego w K., [...] lokal nr [...] (z dnia [...] września 2014 r. - k. 14 akt administracyjnych). Tak więc normatywne wymogi formalne wniosku strony w przypadku obu ww. lokalizacji zostały przez stronę spełnione.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie przepis art. 36 pkt 6 u.g.h. jest ściśle powiązany z wyżej cytowanym art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. a u.g.h. - w zakresie zmiany zezwolenia w zakresie dotyczącym miejsca urządzania zakładów wzajemnych. Minister Finansów z treści obu tych przepisów wywodzi tezę o konieczności posiadania przez podmiot w momencie składania wniosku o zmianę adresu punktu przyjmowania zakładów wzajemnych, nie tylko prawa do lokalu, o który podmiot występuje, ale również prawa do lokalu, w którym prowadził działalność w momencie składania wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to pogląd błędny. Zaprezentowana w skardze kasacyjnej interpretacja stanowi dodatkową, pozanormatywną przesłankę zmiany zezwolenia w zakresie punktu przyjmowania zakładów wzajemnych.
Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez błędne zastosowanie – przyjął, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Istota tego zarzutu sprowadza się do zakwestionowania oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdzić należy, że interpretacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej – wobec powyższych argumentów przedstawionych przez NSA - nie znajduje podstaw normatywnych.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.