Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 3446/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. (sygn. akt I SA/Sz 642/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę S. W. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] marca 2015 r. (nr [...]), która utrzymała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznaniu skarżącemu kontynuacyjnej (trzeciej) płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. za realizację pakietu Rolnictwo ekologiczne oraz o odmowie wsparcia do gruntów zadeklarowanych w pakiecie 4, wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków.

W uzasadnieniu wspomnianego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał w szczególności, że skarżący we wniosku o przyznanie trzeciej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. dla działek rolnych I, J oraz G (objętych od 2012 r. 5-letnim zobowiązaniem do realizacji wariantu 2.3) zadeklarował realizację wariantu 4.1, przy czym deklaracji takiej rolnik dokonał po raz drugi, albowiem we wniosku z 2013 r. o drugą płatność rolnośrodowiskową - podobnie jak uczynił to w 2014 r. - przypisał działkom wariant 4.1.

S. W. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji. Zaskarżył to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że pismo z dnia 20 czerwca 2013 r. informujące skarżącego o dopuszczalności realizacji wariantu 4.1 na działkach uprzednio deklarowanych do wariantu 2.3 nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy,
3. b) art. 9 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo udowodnienia przez skarżącego naruszenia przez organy postępowania administracyjnego obowiązku informacyjnego,
4. c) art. 19 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wydania decyzji w drugiej instancji przez niewłaściwy organ;
5. 2) naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zadeklarowane w trzecim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego wariantu 4.1. - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na działkach, na których w pierwszym roku realizacji zobowiązania zadeklarowano wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) stanowi niedozwoloną przepisami zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego.

W piśmie z dnia 12 października 2016 r. pełnomocnik S. W. wniósł o zawieszenie postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie "do czasu wniesienia drugiej skargi kasacyjnej z uwagi na fakt, iż materia sprawy zawisłej przed tutejszym Sądem jest pochodną decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014, natomiast przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jest skarga w sprawie płatności rolnośrodowiskowej za okres wcześniejszy tj. rok 2013 (I SA/Gd 669/16), od której wniesiona zostanie skarga kasacyjna". Pełnomocnik strony stwierdził, że wyrok WSA w Gdańsku we wspomnianej sprawie został wydany 17 sierpnia 2016 r. i doręczony wraz z uzasadnieniem w dniu 6 października 2016 r. W związku z tym zawieszenie postępowania jest racjonalne, aby uniknąć rozbieżności w orzecznictwie Sądów Administracyjnych w analogicznej sytuacji i między tymi samymi podmiotami, w ramach tego samego programu rolnośrodowiskowego. Pełnomocnik dodał, że łączne rozpoznanie obu spraw jest optymalne z punktu widzenia ekonomiki procesowej i zachowania jednolitości orzecznictwa NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Formułując przedmiotowy wniosek, pełnomocnik strony skarżącej jako podstawę prawną żądania wskazał art. 125 § 1 p.p.s.a. Wskazana jednostka redakcyjna art. 125 p.p.s.a. dzieli się na cztery punkty, określające zupełnie inne przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Autor wniosku stwierdził, że zawieszenie postępowania miałoby trwać do czasu wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2016 r. (sygn. akt I SA/Gd 669/16). Tymczasem żadna z przesłanek zawieszenia postępowania określonych w art. 125 § 1 p.p.s.a. nie wskazuje okoliczności złożenia skargi kasacyjnej w innej sprawie jako powodu zawieszenia postępowania kasacyjnego. Trudno również przyjąć, że w istocie intencją autora wniosku o zawieszenie postępowania było spowodowanie, aby Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zawiesił postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który to przepis określa, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy o wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, że rozstrzygnięcie niniejszego postępowania kasacyjnego zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się aktualnie w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 669/16 zawisłej przed WSA w Gdańsku. Również Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza, aby rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej wniosku skarżącego o przyznanie kontynuacyjnej (drugiej) płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. stanowiło kwestę prejudycjalną z punktu widzenia niniejszego postępowania kasacyjnego.

W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że okoliczność wskazana przez pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną nie stanowi żadnej z przesłanek zawieszenia postępowania, o jakich mowa w art. 125 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy nie wynika również, aby wystąpiły zdarzenia uzasadniające zawieszenie postępowania z urzędu - zarówno obligatoryjne (art. 124 § 1 p.p.s.a.), jak i fakultatywne (art. 125 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym należało odmówić zawieszenia postępowania kasacyjnego w tej sprawie.

Na marginesie zauważyć należy, że w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik strony wyraźnie postuluje, aby doszło do łącznego rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie oraz skargi kasacyjnej, jaką zamierza złożyć od wspomnianego wyżej wyroku WSA w Gdańsku, gdyż sprawy te dotyczą analogicznej sytuacji. Postulat ten może zostać zrealizowany bez potrzeby zawieszania postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie, o ile po wniesieniu skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku strona złoży do Prezesa Izby Gospodarczej NSA wniosek o rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu (zob. § 49 ust. 2 Regulaminu wewnętrznego urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiącego załącznik do uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego - M.P. Nr 86, poz. 1007 ze zm.), tj. na tym samym posiedzeniu co sprawa niniejsza oraz o ile wniosek taki zostanie uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) postanowił jak w sentencji.

PG