Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/GI 244/15 oddalił skargę R.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.
Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:
W dniu 17 września 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku otrzymanego w dniu 30 lipca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], odmówił R.K. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek na Ubezpieczenia Społeczne, Ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za okresy przypadające między 11/2010 a 02/2013, w kwocie 26.315,83 zł.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej: u.s.u.s.) uzasadniających uznanie, iż zobowiązania z tytułu składek, które R.K. (dalej: płatnik, zobowiązany) posiada są całkowicie nieściągalne, co jest warunkiem koniecznym do ich ewentualnego umorzenia. Ponadto uznano, że płatnik nie wykazał, iż z uwagi na sytuację materialną oraz rodzinną uregulowanie należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą wpłatami własnymi lub w ramach układu ratalnego wiązałoby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny wnioskodawcy.
Pismem z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia ww. wniosku zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez sąd zgłoszonego przez płatnika wniosku o ogłoszenie upadłości. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 11 lipca 2014 r.
Zawiadomieniem z dnia 25 lipca 2014 r. poinformowano pełnomocnika strony o możliwości dostarczenia dokumentów mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia omawianej kwestii. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, w dniu 5 sierpnia 2014 r. dostarczono pismo przewodnie oraz postanowienie Sądu Rejonowego [...] o oddaleniu wniosku żony płatnika o ogłoszenie upadłości.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] września 2013 r. organ I instancji prawidłowo uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4 i 4a u.s.u.s. oraz przesłanka wymieniona w pkt 3, ponieważ płatnik nadal figuruje jako przedsiębiorca i posiada składnik majątkowy w postaci wynagrodzenia za pracę, wobec którego może być prowadzone skuteczne postępowanie egzekucyjne. Nie wystąpiła przesłanka wymieniona w pkt 5, ponieważ naczelnik urzędu skarbowego, ani komornik sądowy nie stwierdzili jak dotąd braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Nie wystąpiła również przesłanka wymieniona w pkt 6, ponieważ nie jest wykluczone, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwoty przekraczające wydatki egzekucyjne.
ZUS stwierdził dalej, że Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. oddalił wniosek płatnika o ogłoszenie upadłości, jednak na dzień wydania decyzji przez organ I instancji brak było ww. orzeczenia sądu.
Z uwagi na przytoczone fakty ZUS uznał, że wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s., jednak pomimo to należało odmówić umorzenia należności z tytułu składek, ponieważ płatnik nadal figuruje jako przedsiębiorca i posiada składnik majątkowy w postaci wynagrodzenia za pracę, wobec którego może być prowadzone skuteczne postępowanie egzekucyjne.
ZUS zaakcentował, że zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., należności z tytułu składek ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być także umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli przemawia za tym ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacenia. Zasady umarzania należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. U, nr 141, poz. 1365).
Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny Prezes ZUS stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż płatnik nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną i zdrowotną, spłata należności w dłuższym lub późniejszym okresie czasu, wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych płatnika. Organ stwierdził nadto, iż płatnik nie przedstawił nowych oraz innych okoliczności niż wynikające z wniosku z dnia 30 lipca 2013 r., które przemawiałyby za pozytywnym załatwieniem sprawy. Podkreślił, że płatnik nie udokumentował, że korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. i jednocześnie nie wykazał, że brak umorzenia należności z tytułu składek może zagrozić jego egzystencji i spowodować konieczność sięgnięcia do środków z pomocy społecznej. Wskazał, że z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę płatnik uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 2.700,00 zł brutto, a więc w kwocie przewyższającej minimalne wynagrodzenie. Organ wziął pod uwagę fakt, iż płatnik reguluje należności cywilnoprawne w postaci rat kredytu,
W skardze z dnia 30 stycznia 2015 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji ZUS oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. przede wszystkim podkreślił, że przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. jest oparty na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi, który w razie stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tej ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Jednocześnie w przypadku stwierdzenia braku całkowitej nieściągalności ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy, pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek.
Mając na względzie okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd I instancji podzielił stanowisko Prezesa ZUS co do oceny istnienia przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. Zdaniem Sądu I instancji organ zasadnie wskazał, że skarżący pobiera wynagrodzenie za pracę, a więc możliwe jest przynajmniej częściowe odzyskanie należnych ZUS składek. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która także otrzymuje wynagrodzenie za pracę. Razem małżonkowie uzyskują dochody w łącznej kwocie 2782 zł. po potrąceniach z tytułu różnego rodzaju obciążeń, w tym z tytułu prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Małżonkowie mają na utrzymaniu dwójkę nieletnich dzieci, przy czym na jednego członka rodziny miesięcznie przypada kwota 993,95 zł.
Ponadto zarówno skarżący jak i jego żona wystąpili do sądu powszechnego o ogłoszenie tzw. upadłości konsumenckiej, jednakże wnioski te zostały oddalone, z powodu braku majątku na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Zarówno z oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym i majątkowym z dnia 30 lipca 2013 r., jak i postanowień Sądu z dnia [...] i z dnia [...] wynika, że skarżący wraz z żoną zaciągali liczne zobowiązania, w tym kredytowe, których nie spłacali i które zostały przez banki wypowiedziane. Nie bez jest również fakt, że skarżący jest osobą młodą (35 letnią) i że zobowiązania prywatne nie mogą mieć pierwszeństwa w zaspokojeniu przed zobowiązaniami publicznymi.
Mając powyższe na względzie Sąd I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. WSA wskazał, że organ zgromadził kompletny materiał dowodowy niezbędny do analizy sytuacji materialnej wnioskodawcy, a zebrany materiał dowodowy ocenił w sposób wyczerpujący. Na tej podstawie organ, w ramach przysługującego mu uznania doszedł do przekonania, że jakkolwiek spełniona została przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. to jednak nie uniemożliwia ona spłaty zobowiązań, dodatkowo WSA zauważył, że w rozpoznawanej sprawie nie mógł mieć zastosowania § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r.
R.K. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie w wyniku uznania, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła całkowita nieściągalność należności skarżącego - podczas, gdy materiał dowodowy potwierdza bezsprzecznie istnienie przesłanki wskazanej w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s.;
- 2. naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. - poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie, w wyniku błędnego ustalenia, że skarżący nie zaprzestał definitywnie prowadzenia działalności gospodarczej pomimo, iż od dnia 31 maja 2013 r. działalność gospodarcza pozostawała w zawieszeniu i nie została podjęta, mimo upływu od tej daty w dniu wydania zaskarżonego wyroku już ponad 24 miesięcy, co zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 584) spowodowało wykreślenie przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej;
- 3. naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż zapłata zaległych składek ZUS nie wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny - podczas gdy skarżący w sposób należyty wykazał, iż taka sytuacja miałaby miejsce;
- 4. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji;
- 5. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo istnienia podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie przez Prezesa ZUS przepisów prawa dotyczących umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 j.t.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Kontrola kasacyjna dotyczy zaskarżonego wyroku i dokonuje się wyłącznie w obrębie zarzutów postawionych w ramach wybranych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. ustalona została zasada, zgodnie z którą należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem postanowień ust. 3a.
Wyjątek od zasady z ust. 2 został sformułowany w ust. 3a u.s.u.s. Przepis ust. 3a dotyczy wyłączne należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia i stanowi, że należności te mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.
Sytuacje całkowitej nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. zostały wyliczone w art. 28 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:
- 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
- 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, 978, 1166, 1259 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615);
- 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
- 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
- 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
- 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
Podkreślić należy, że wyliczenie zawarte w przepisie art. 28 ust. 3 ustawy jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których organ orzekający w przedmiocie umorzenia składek uznaje, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek.
Z tak ustalonej zasady wynika, że ZUS przystępując do oceny możliwości umorzenia na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. zadłużenia z tytułu składek, w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy w stosunku do wnioskującego o umorzenie występuje jedna z wymienionych w ust. 3 okoliczności całkowitej nieściągalności. Dopiero stwierdzenie wystąpienia takiej przesłanki pozwala Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przejść do rozważania dalszych okoliczności, które będą uzasadniały umorzenie zadłużenia lub odmowę jego umorzenia.
Należy równocześnie podkreślić, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ma obowiązku umorzenia zadłużenia z tytułu składek, bowiem przepis art. 28 ust. 1 u.s.u.s. wyraźnie określa, że należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części.
Z uzasadnienia pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest zarzutu naruszenia art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie wynika, że skarżący z brzmienia tego przepisu błędnie wywodzi, iż sam fakt wystąpienia przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. uzasadniającej stwierdzenie wystąpienia całkowitej nieściągalności obliguje organ do umorzenia zadłużenia zobowiązanego.
Jak wyżej wskazano taki pogląd nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, bowiem stwierdzenie wystąpienia przesłanki całkowitej nieściągalności jest pierwszym i niezbędnym etapem do wydania decyzji o umorzeniu lub odmowie umorzenia zadłużenia, który otwiera organowi drogę do podjęcia decyzji w przedmiocie umorzenia zadłużenia, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Nie jest również uprawniony zarzut, iż organ uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności określona w art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s. Organ II instancji na stronie 3 uzasadnienia decyzji stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 2, co również zauważył i zaakceptował Sąd I instancji.
Stwierdzenie wystąpienia przesłanki nie obligowało organu do umorzenia zadłużenia.
Nie jest uzasadniony również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie. Do stwierdzenia całkowitej nieściągalności zadłużenia w oparciu o ten przepis niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: zaprzestanie prowadzenia działalności oraz brak majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Wobec powyższego w sytuacji, gdy skarżący posiada majątek w postaci wynagrodzenia za pracę, z którego nie tylko można, ale są egzekwowane należności, nie ma możliwości stwierdzenia, że wystąpił przypadek całkowitej nieściągalności określony w ww. przepisie, a rozważania czy doszło do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w wyniku jej zawieszenia pozostają bez wpływu na to ustalenie.
Nie może zostać uwzględniony również trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż zapłata zaległych składek ZUS nie wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny - podczas gdy skarżący podnosi, że w sposób należyty wykazał, iż taka sytuacja miałaby miejsce.
Zarzut ten jest w istocie polemiką z dokonaną przez ZUS oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. ZUS uznał, że sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącego, w szczególności uzyskiwanie dochodów na podstawie umowy o pracę, nie wykazanie, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia mu podjęcie dodatkowego zatrudnienia oraz fakt regulowania rat kredytu, nie uzasadniają przyjęcia, że spłata zadłużenia w dłuższym lub późniejszym okresie czasu wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy.
WSA stwierdził, że łączne dochody małżonków jakkolwiek skromne (po dokonanych potrąceniach) dają możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb rodziny. WSA stwierdził również, że ustalona przez organ okoliczność trudnej sytuacji finansowej wnioskodawcy, zważywszy na uznaniowy charakter zaskarżonej decyzji nie obligowała organu do uwzględnienia wniosku strony. Stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe, decyzje dotyczące umorzenia zadłużenia z tytułu składek mają charakter uznaniowy, a skarżący kasacyjnie nie wskazał jako przepisy naruszył WSA akceptując ocenę stanu faktycznego dokonaną przez ZUS.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Sąd nie stosuje przepisów k.p.a. nie mógł więc ich niewłaściwe zastosować. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w tej sprawie do naruszenia przepisu ustrojowego wymienionego w skardze kasacyjnej, tj. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w myśl którego sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżona decyzja została skontrolowana pod względem zgodności z prawem.
Wobec stwierdzenia, że nieuzasadnione są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a w konsekwencji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., który w dacie orzekania przez Sąd I instancji stanowił, że w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.
Z wyżej wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. NSA odstąpił od zasądzenia od R.K. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że sytuacja materialna skarżącego kasacyjnie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem przewidzianym w tym przepisie, uzasadniającym takie rozstrzygnięcie.