Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 maja 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 689/15 oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:
I
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE, organ) w dniu [...] sierpnia 2012 r. opublikował ogłoszenie o przetargu na pięć rezerwacji częstotliwości na obszarze całego kraju przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej (dalej: przetarg).
W dniu [...] lutego 2013 r. Prezes UKE ogłosił wyniki przetargu.
Następnie pismem z dnia [...] marca 2013 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka P.) zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o unieważnienie przetargu.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka P.) zwróciła się do organu z wnioskiem o ograniczenie osobom trzecim wglądu do materiału dowodowego obejmującego oferty złożone przez skarżącą w ramach przetargu, w tym m.in. w odniesieniu do oferty nr 2 skarżąca wniosła o ograniczenie podmiotom trzecim wglądu także do części 1 pkt 3 oraz pkt 5 lit. b.
Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. ograniczył stronom postępowania w sprawie unieważnia przetargu, prawo wglądu do materiału dowodowego obejmującego informacje zawarte w Ofercie przetargowej nr 1 oraz Ofercie przetargowej nr 2 (dalej łącznie: "Zastrzeżone oferty") złożonej przez skarżącą w dniu [...] października 2012 r. w ramach przetargu w zakresie informacji i danych przedstawionych w zastrzeżonych ofertach w części 3 pkt 3, w części 4 pkt 2–9 oraz pkt 11–16. Organ pouczył skarżącą, iż zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. od owego postanowienia nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..
Skarżąca zaskarżyła postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części, tj. w zakresie pkt II, w którym organ odmówił ograniczenia stronom postępowania wglądu do odpowiednich części materiału sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. odrzucił skargę, ponieważ została wniesiona na akt w stosunku do którego nie został wyczerpany administracyjny tok instancji.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł zarówno Prezes UKE oraz spółka P..
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2369/14, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Podzielił wywody zawarte w uzasadnieniach obu skarg kasacyjnych co do tego, że Sąd I instancji odrzucił skargę z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej jako P.t.), ponieważ warunkiem wniesienia skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. nie jest wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. Nie było więc podstaw do odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżąca spółka P. nie wyczerpała środków zaskarżenia, ani też z tego powodu, że nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z treścią rozstrzygnięcia NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny – będąc związany oceną prawną wyrażoną przez Sąd II instancji – rozpoznał merytorycznie sprawę wywołaną skargą P. sp. z o.o. z siedzibą w W..
W ocenie Sądu I instancji skarga spółki P. nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem postanowienie w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt II, w którym organ odmówił ograniczenia stronom postępowania wglądu do odpowiednich części materiału sprawy - informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012 r. w ramach przetargu, tj. zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć oraz zobowiązania dotyczącego uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości – nie narusza przepisów prawa.
Rozpoznawana sprawa dotyczy, wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 P.t., postanowienia Prezesa UKE ograniczającego uczestnikom postępowania prawa wglądu do części materiału dowodowego w określonej tym postanowieniem materii zaś w pozostałej części nastąpiła odmowa ograniczenia dostępu.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 207 ust. 1 P.t., Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Wskazany przepis art. 207 ust. 1 Pt. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania.
Zdaniem Sądu, Prezes UKE zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 207 ust. 1 P.t. w odniesieniu do całości materiałów sprawy.
Organ wskazał, że udostępnienie stronom postępowania zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez spółkę P. w dniu [...] października 2012 r. odnośnie zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć jest powtórzeniem informacji z Oferty nr 1 gdzie mowa jest o budowie określonej liczby stacji bazowych. Informacje zawarte w Ofercie nr 2 dotyczące tej materii nie posiadają zatem same w sobie wartości gospodarczej.
Sąd I instancji stwierdził, że organ regulacyjny prawidłowo uznał, że informacje zawarte w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012 r. odnośnie zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć jest powtórzeniem informacji z Oferty nr 1 gdzie mowa jest o budowie określonej liczby stacji bazowych. Informacje zawarte w Ofercie nr 2 dotyczące tej materii nie posiadają zatem same w sobie wartości gospodarczej.
Odnośnie zobowiązania dotyczącego uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości, organ prawidłowo uznał, że jej ujawnienie nie stanowi naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa, ponieważ informacja ta nie ma wartości gospodarczej. Informacja ta miała wartość gospodarczą lecz jedynie do czasu upływu terminu do składania ofert przetargowych. Po upływie tego terminu informacja ta nie mogła być użyta w walce konkurencyjnej, bowiem nie było już możliwe dokonanie zmian w złożonych ofertach.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że Prezes UKE, odmawiając ograniczenia dostępu do materiałów sprawy, tj. informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez spółkę P. w dniu [...] października 2012 r. w ramach przetargu, tj. zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć oraz zobowiązania dot. uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości - nie dopuścił się obrazy norm przewidzianych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.
II
P. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), tj.:
- 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. i w zw. z art. 123 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez błędne zastosowanie, polegające na nietrafnym przyjęciu, że zawarte w części 1. pkt 3 i 5 lit. b) Oferty nr 2 P. informacje o zadeklarowanej kwocie ponad minimalną jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości oraz o zadeklarowanej wielkości inwestycji w stacje bazowe, nie mają dla Skarżącej wartości gospodarczej i jako takie nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. (a w konsekwencji nie podlegają "utajnieniu" przez Prezesa UKE na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 Pt i w zw. z art. 123 k.p.a.), ze względu na to, że:
- a) w związku z upływem terminu składania ofert przetargowych, informacja o kwocie, którą P. był gotów przeznaczyć na uzyskanie rezerwacji częstotliwości "nie mogło być użyta w walce konkurencyjnej, bowiem nie było już możliwe dokonanie zmian w złożonych ofertach" oraz, że
- b) informacja dotycząca deklarowanej przez P. w ramach Oferty nr 2 inwestycji w stacje bazowe, "jest powtórzeniem informacji z Oferty nr 1", podczas gdy powyższe informacje mają dla P. wartość gospodarczą oraz zachowują poufny charakter, jako że niosą ze sobą m. in. informację o posiadanych przez P. zasobach finansowych oraz o strategii rynkowej tej spółki w zakresie uzyskiwania częstotliwości radiowych (a okoliczność "upływu terminu składania ofert" jest obojętna dla uznania takiego charakteru owych informacji), natomiast stwierdzenie rzekomej tożsamości zawartych w Ofercie nr 1 oraz Ofercie nr 2 informacji co do planowanych przez P. inwestycji w sieć byłoby możliwe wyłącznie na podstawie ujawnionych informacji, a zatem takowa teza sądu wykracza poza zakres apriorycznej oceny ziszczenia się przesłanek do kwalifikowania określonej informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa i tym samym nie może świadczyć o braku wartości gospodarczej przedmiotowych informacji;
- 2) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 i art. 9 ust. 1 - 3 P.t. oraz w zw. z art. 5 ust. 4 w zw. z motywem 13 i 14 preambuły dyrektywy ramowej oraz w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., poprzez błędne zastosowanie, polegające na wadliwym uznaniu przez sąd, iż "ujawnienie" części 1 pkt 3 i 5 lit. b) Oferty nr 2 P. w ramach postępowania w sprawie unieważnienia przetargu znajduje podstawy w art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., podczas gdy oferta ta została odrzucona w toku postępowania przetargowego, co oznacza, iż nie podlegała i nie mogła podlegać merytorycznej ocenie w ramach postępowania w sprawie unieważnienia Przetargu, a zatem "odtajnienie" przedmiotowych informacji zawartych w Ofercie nr 2 (tj. pominięcie zastrzeżenia P. w tym zakresie i zastosowanie wyjątku od zasady ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa} w ramach postępowania unieważnieniowego było niecelowe, nieadekwatne i w istocie pozbawione podstawy prawnej i uzasadnienia, co świadczy o naruszeniu wynikających z powyższych przepisów P.t. oraz dyrektywy ramowej standardów ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa w ramach postępowania przed Prezesem UKE.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie jedynie w części, natomiast w pozostałym zakresie pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, które stanowiły podstawę subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje zatem przyjęciem za ustalony stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Niezasadne są zarzuty wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. i w zw. z art. 123 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nietrafnym przyjęciu, że zawarte w części 1 pkt 3 Oferty nr 2 spółki P. informacje o zadeklarowanej wielkości inwestycji w stacje bazowe, nie mają dla skarżącej wartości gospodarczej i jako takie nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Ponadto, nieusprawiedliwione są również zarzuty zawarte w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 i art. 9 ust. 1 - 3 P.t. oraz w zw. z art. 5 ust. 4 w zw. z motywem 13) i 14) preambuły dyrektywy ramowej oraz w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu przez sąd, iż "ujawnienie" części 1 pkt 3 Oferty nr 2 P. w ramach postępowania w sprawie unieważnienia przetargu znajduje podstawy w art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k.
Odnosząc się do wskazanych zarzutów na wstępie przypomnieć należy, że - stosownie do art. 207 ust. 1 P.t. - Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 207 ust. 1 P.t., należy rozumieć tak, jak pojęcie to definiuje art. 11 ust. 4 u.z.n.k., a mianowicie, że tajemnicę tę stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie poufności informacji może być uznane za usprawiedliwione wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną warunki, o których mowa w tym przepisie, a mianowicie, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą - co w tym zakresie odwołuje się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa i oznacza, że chodzi o taką informację (o co najmniej minimalnej lub potencjalnej wartości), której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski – nie została ujawniona do wiadomości publicznej i podjęte zostały w stosunku do niej przez przedsiębiorcę działania zmierzające do zachowania jej poufności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne, gdyż zarówno Sąd I instancji, jak i organ właściwie zastosowały wskazane przepisy prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną dokonaną przez Prezesa UKE i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, że w odniesieniu do informacji zawartych w części I pkt 3 Oferty nr 2, tj. określenia liczby stacji bazowych, jakie spółka P. planuje wybudować lub zmodernizować, należy stwierdzić, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki warunkujące uznanie tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa.
Wprawdzie informacje co do deklarowanej przez spółkę P. inwestycji w stacje bazowe rodzajowo mieszczą się w pojęciu informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Są to bowiem informacje dotyczące planowanych przez spółkę P. rozmiarów inwestycji, które mogą odgrywać istotną rolę w grze rynkowej prowadzonej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Ponadto, jest bezsporne, że te informacje związane są z działalnością przedsiębiorstwa skarżącej.
Jednakże - co podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i co zaakceptował Sąd I instancji – spółka P. zadeklarowała w Ofercie nr 1 w części I pkt 3 maksymalną wysokość zobowiązania fakultatywnego wskazanego, tj. maksymalną liczbę stacji bazowych wskazanych w treści dokumentacji przetargowej. Jednocześnie spółka P. nie żądała w postępowaniu przed organem ograniczenia prawa wglądu do Oferty nr 1 w zakresie części I pkt 3, co oznaczało, że wszystkie strony postępowania mogą uzyskać informację, jaką liczbę stacji bazowych spółka P. planuje zbudować lub zmodernizować. Z zobowiązania zawartego w Ofercie nr 1 wynikało, że spółka P. zobowiązała się do budowy maksymalnej liczby 3200 stacji bazowych.
Ujawnienie zadeklarowanej w Ofercie nr 1 maksymalnej liczby stacji bazowych przy wskazanym wyżej założeniu zawartym w treści dokumentacji przetargowej, zgodnie z którym niezależnie od liczby rezerwacji, którą mógłby otrzymać uczestnik przetargu, liczba deklarowanych stacji bazowych, wskazanych w ofertach składanych przez uczestnika przetargu, nie będzie sumowana - oznacza, że informacja planach budowy lub modernizacji stacji bazowych, w odniesieniu do P. w swoim maksymalnym zakresie już została ujawniona. W związku z tym, treść zobowiązania podjętego w części I pkt 3 Oferty nr 2 nie może narazić spółki P. na straty lub też przynieść korzyści pozostałym operatorom telekomunikacyjnym, a w konsekwencji nie ma już wartości gospodarczej.
Co istotne, skarżąca nie zarzuciła w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji ustalenia faktyczne organu w zakresie nie żądania przez nią ograniczenia wglądu do informacji zawartych w Ofercie nr 1 w zakresie planowanej budowy maksymalnej liczby stacji bazowych przyjęte do wyrokowania przez Sąd I instancji nie zostały podważone. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje zatem przyjęciem za ustalony stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Natomiast za usprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie uznał zarzut sformułowany w pkt 1 lit. a) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na nietrafnym przyjęciu, że informacje o zadeklarowanej kwocie ponad minimalną jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości zawarte w części 1 pkt 5 lit. b) Oferty nr 2 spółki P. nie mają dla skarżącej wartości gospodarczej i jako takie nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k.
Istota sporu w tym zakresie sprowadza się do oceny, czy informacje o wysokości kwoty zadeklarowanej ponad minimalną jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości przez spółkę P. zawarte w części 1 pkt 5 lit. b) Oferty nr 2 mają wartość gospodarczą, a w konsekwencji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa – jak twierdzi skarżąca, czy nie posiadają wartości gospodarczej, jak stwierdził organ i co zaakceptował Sąd I instancji.
W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Informacje te ze względu na swój charakter nie powinny być udostępniane podmiotom konkurencyjnym, ponieważ mogą stanowić dla nich źródło informacji o charakterze biznesowym, a ich ujawnienie mogłoby narazić spółki na straty.
Nadto podkreślenia wymagało to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis, odnosił się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt I OSK 1872/14, CBOSA).
Podkreślenia wymaga, że organ stwierdził, że informacje przedstawione w pkt 5 lit. b części I Oferty nr 2 spełniają pierwsze dwie przesłanki określone w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tzn. spółka P. podjęła w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności i informacje te nie są znane ogółowi, co nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie. Natomiast nie można się zgodzić z tokiem rozumowania organu, które zaakceptował Sąd I instancji, że informacje te miały wartość gospodarczą, lecz jedynie do czasu upływu terminu do składania ofert przetargowych, zaś po upływie tego terminu informacje te nie mogły być użyte w walce konkurencyjnej, bowiem nie było już możliwe dokonanie zmian w złożonych ofertach, jak również że spółka P. godziła się na ewentualne przyszłe ujawnienie podjętych zobowiązań w przypadku uzyskania rezerwacji, tym bardziej zważywszy na odrzucenie ofert spółki P. przez komisję przetargową.
Z taką argumentacją organu, którą nieprawidłowo podzielił Sąd I instancji, nie można się zgodzić. Przyjmując bowiem tok rozumowania organu należałoby stwierdzić, że wszystkie informacje zawarte w ofercie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego mają wartość gospodarczą, jednakże tylko do chwili upływu terminu do składania ofert przetargowych, gdyż po upływie tego terminu, ponieważ nie można już dokonywać zmian w złożonych ofertach, informacje te nie posiadają już wartości gospodarczej, bowiem ich ujawnienie nie może narazić podmiotu na straty ani też przynieść korzyści pozostałym operatorom telekomunikacyjnym.
Wbrew stanowisku Sądu I instancji oraz organu należy uznać, że informacje o kwocie, którą spółka P. była gotowa przeznaczyć na rezerwację częstotliwości są ściśle związane z jej działalnością gospodarczą jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i mają wartość gospodarczą, gdyż wskazują na możliwości finansowe skarżącej, a zatem dotyczą jej kapitału oraz strategii rynkowej, pozwalają oszacować konkurentom, jakie środki może ona przeznaczyć na pozyskiwanie innych częstotliwości w ramach późniejszych przetargów lub aukcji, a w konsekwencji ujawnienie tych informacji może odgrywać istotną rolę w grze rynkowej prowadzonej przez konkurencyjnych operatorów telekomunikacyjnych.
W tym stanie rzeczy, uznając, że w tej sprawie doszło wyłącznie do naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a błędu dopuścił się zarówno Sąd I instancji, jak i organ administracji, tzn. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej oddalenia skargi w odniesieniu do pkt II ppkt 2 sentencji zaskarżonego postanowienia Prezesa UKE i w tej części uchylił zaskarżone postanowienie. W pozostałym zakresie oddaliłskargę kasacyjną.
Ze wskazanych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania.