Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1255/06, oddalił skargę M. P. i D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji S Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r..
Sąd orzekał w następującym stanie sprawie:
M. P. i D. M. w dniu [...] stycznia 2005 r., złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], nakładającej na skarżących karę pieniężną w wysokości 23.760 zł z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu podali, że decyzja organu dotknięta jest kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a., polegającą na wskazaniu jako strony postępowania jednostki nie posiadającej osobowości prawnej. Według skarżących kwestionowana decyzja została skierowana do spółki cywilnej – "T.-D." - na co wskazuje między innymi podanie w decyzji numer REGON i NIP spółki. Tymczasem spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, jak również nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy prawo działalności gospodarczej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu wniosku skarżących, decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r..
W uzasadnieniu organ stwierdził, że oznaczenie w kwestionowanej decyzji jako adresata – "T. – D." s.c.– M. P. D. M. spełnia wymóg prawidłowego oznaczenia stron - osób fizycznych i firmy pod jaką osoby te prowadziły działalność gospodarczą.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli M. P. i D. M
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego trafnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zdaniem Sądu I instancji, organ nadzoru słusznie przyjął, że S. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego określając adresata decyzji posłużył się nazwą pod jaką D. M. i M. P. prowadzą działalność gospodarczą. W nazwie tej znajdują się nazwiska i pierwsze litery imion wspólników tej spółki i dlatego identyfikacja strony postępowania, którą byli wspólnicy spółki cywilnej "T.-D." nie stwarza trudności.
W związku z tym Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut strony skarżącej dotyczący skierowania decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do niewłaściwego podmiotu – spółki cywilnej "T.-D.". W ocenie WSA, organowi można zarzucić jedynie niedbalstwo przy określaniu stron postępowania, które powinny być oznaczane nie tylko przez podanie nazwiska, ale także pełnego imienia.
Skarżący zaskarżyli w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przez zachowanie w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a.;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przez zachowanie w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a.
Zdaniem skarżących decyzja S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie była kierowana do osób fizycznych, lecz do podmiotu nie będącego stroną w sprawie – spółki cywilnej. Poprzestanie na oznaczeniu strony przez wskazanie firmy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia pełnego imienia i nazwiska tej osoby, prowadzić musi do wniosku, że doszło do bezwzględnego naruszenia wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, to jest wymogu oznaczenia strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 p.p.s.a., musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przy czym oba te elementy muszą ze sobą ściśle korespondować. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej M. P. i D. M. zwalczali zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji odmowy stwierdzenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe uchybienie polegało, według skarżących, na zachowaniu w obrocie prawnym decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., mimo wydania jej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a.. Uzasadnienie tak sformułowanych zarzutów dotyczyło natomiast kwalifikowanej wady decyzji S. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r.
W tym miejscu wypada przypomnieć, że jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia określonej w art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego.
Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.
W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia sformułowanych w niej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej skoncentrował się na wykazaniu trafności (słuszności) zarzutów dotyczących kwalifikowanej wady decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., które w rozpoznawanej sprawie nie zostały postawione. Brak jest natomiast jakichkolwiek argumentów, które odnosiłyby się do tych zarzutów, które w skardze kasacyjnej zostały sformułowane. W szczególności nie wykazano, by zaskarżona decyzja została dotknięta wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że samo wskazanie przepisu prawa, który miał zostać naruszony zaskarżonym wyrokiem, bez podania w tym zakresie uzasadnienia i odniesienie całej argumentacji do kwestii dotyczącej naruszeń zaistniałych przy wydaniu decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, czyni skargę kasacyjną pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.