Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 951/14 oddalił skargę T. N. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO) z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia.
W sprawie przyjęto następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa Łódzkiego przez wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, orzeczono o wykreśleniu [...] T. N. z siedzibą w [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. W decyzji wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. została przeprowadzona przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi Wydział ds. Agencji Zatrudnienia kontrola, w zakresie spełniania przez [...] T. N. z siedzibą w [...] warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej określonych w art. 19, art. 19e, art. 19f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.; dalej: upzi). W uzasadnieniu decyzji przedstawiono wyniki tej kontroli, zaznaczając że T. N. oświadczył podczas kontroli, iż z osobą kierowaną do pracy do przedsiębiorcy w Niemczech nie zawarł żadnej umowy, w tym w szczególności umowy pośrednictwa pracy, o której stanowi art. 85 ust. 2 upzi.
Nadto oświadczył, że gdy chodzi o rok bieżący, z osobami kierowanymi do pracy za granicą również nie zostały zawarte pisemne umowy, o których mowa w art. 85 ust. 2 ww. ustawy. Wskazane ustalenia zostały potwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r., który został podpisany przez właściciela firmy bez zastrzeżeń w dniu [...] maja 2014 r. Wojewódzki Urząd Pracy - działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - pismem z dnia 22 maja 2014 r. przekazał stosowną informację do Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi. W dniu 31 lipca 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi o nr [...] informujące o przeprowadzonej kontroli w agencji zatrudnienia [...] T. N. PIP ustaliła, że w 2013 r. strona postępowania skierowała do pracy za granicą 1 osobę (w dniu 13 lutego 2013 r. zawarto umowę pośrednictwa), przy czym z osobą tą (kierowaną do pracy w Niemczech) T. N. nie zawarł na piśmie umowy, o której mowa w art. 85 ust. 2 upzi.
Nadto z umowy zawartej pomiędzy agencją zatrudnienia, a pracodawcą niemieckim nie wynika okres zatrudnienia, warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne. Ponadto w umowie nie określono zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy. Nadto PIP ustaliła, że w 2014 r. agencja skarżącego również kierowała osoby do pracy w Niemczech. Przy czym z umowy pośrednictwa z dnia 3 lutego 2014 r. - zawartej pomiędzy agencją a pracodawcą niemieckim nie wynika okres zatrudnienia, warunki pracy zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne.
Ponadto w umowie nie określono zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu osoby i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy. Ustalono, że na podstawie ww. umowy do pracy w Niemczech zostały skierowane 4 osoby. Ustalono również, że ww. osobami T. N. nie zawierał na piśmie umów, o których mowa w art. 85 ust. 2 upzi. W 2014 r. agencja skarżącego zawarła również umowę pośrednictwa z dnia 22 kwietnia 2014 r., również i w tym przypadku z umowy zawartej przez agencję z pracodawcą niemieckim nie wynika okres zatrudnienia, warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne.
Ponadto w umowie nie określono zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy. Na podstawie tej ostatniej umowy pośrednictwa skierowano do pracy w Niemczech 2 osoby, z którymi zawarto pisemne umowy. Nie zawierają one jednak trybu dochodzenia roszczeń przez strony umowy oraz informacji o trybie i warunkach dopuszczenia cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy, zakresu odpowiedzialności cywilnej stron, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy.
Ponadto w trakcie kontroli inspektor pracy ustalił, że agencja zatrudnienia nie informowała osób kierowanych do pracy za granicą w formie pisemnej o przysługujących jej uprawnieniach o których mowa w art. 86 upzi. Zaznaczono też, iż w związku z nieprawidłowościami PIP skierowała do agencji wystąpienie wnosząc o przestrzeganie przepisów prawa - w szczególności w zakresie zawierania i treści umów podpisywanych z pracodawcami zagranicznymi oraz osobami kierowanymi do pracy u pracodawców zagranicznych. Ponadto w związku z tym, iż niezawieranie z osobami kierowanymi do pracy umów na piśmie jest wykroczeniem, o którym mowa w art. 121 ust. 6 cyt. ustawy, inspektor pracy wobec osoby podejrzanej o popełnienie ww. wykroczenia skierował wniosek o ukaranie do sądu.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
SKO orzekając na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy po uprzednim przytoczeniu przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie wskazał, że agencja zatrudnienia nie zawierała z osobami kierowanymi do pracy za granicą stosownych umów na piśmie, co stanowiło naruszenie art. 85 ust. 2 upzi.
Pismem z dnia [...] maja 2014 r. przesłano stronie wystąpienie pokontrolne, a następnie wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w dniu [...] maja 2014 r. zwrócił się do Okręgowego Inspektora Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi na podstawie art. 180 upzi o podjęcie stosownych działań. Po przeprowadzeniu kontroli Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi poinformowała organ I instancji o wynikach kontroli, którą przeprowadziła w agencji zatrudnienia oraz o uchybieniach w jej pracy.
SKO zwróciło uwagę, że strona bez żądnych wątpliwości naruszyła wynikające z przepisów upzi warunki prowadzenia agencji, co skutkuje wykreśleniem jej z rejestru. Kierowanie przez agencję osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywało się z naruszeniem art. 85 ust. 2 upzi. Fakt ten potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, a także potwierdza sama strona postępowania - podpisując znajdujące się w aktach protokoły oraz wskazując na ten fakt w odwołaniu od decyzji. Nie budziło wątpliwości SKO fakt, że strona kierując do pracy za granicą zobowiązana była uczynić zadość wytycznym, o których mowa w treści art. 85 ust. 2-5 upzi, a ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów bezspornie wynika, że obowiązki te nie zostały dopełnione, to z kolei przekłada się na naruszenie, o którym mowa w treści art. 18m pkt 5 w związku z art. 85 pkt 2-5 upzi. Kolegium zwróciło uwagę, że również ze znajdującego się w aktach sprawy pisma sporządzonego przez organ uprawniony do kontroli agencji w zakresie zawieranych umów tj. Państwową Inspekcję Pracy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że agencja naruszyła swoje obowiązki wynikające z treści art. 85 ust. 2-5 upzi, a co za tym idzie zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 18m pkt 5 upzi tj. należy wykreślić agencję z rejestru.
Agencja nie zawierała bowiem umów z osobami kierowanymi za jej pośrednictwem do pracy w Niemczech. Nadto z przedstawionych podczas kontroli umów pośrednictwa zawartych przez agencję z partnerami niemieckim (tj. zarówno z firmą W. [...] oraz firmą M. [...]) nie wynika okres zatrudnienia, warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne, nie określono też zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy.
Ponadto z akt sprawy wynika również (ustalenia PIP), że agencja zatrudnienia nie informowała osób kierowanych do pracy za granicą w formie pisemnej o przysługujących jej uprawnieniach o których mowa w art. 86 upzi. W ocenie SKO zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że miało miejsce naruszenie art. 85 ust. 2-3 upzi, a w konsekwencji zastosowanie musiał znaleźć przepis art. 18m pkt 5 upzi.
SKO zwróciło uwagę, że ustawodawca nie przewidział żadnych możliwości odstąpienia przez organ od tego obowiązku. Również fakt, iż uchybienia zdaniem strony były nieznaczne, ani to że zostały naprawione, ani to że agencja od niedawna działa na rynku - nie mają i nie mogą mieć żadnego znaczenia w niniejszym przypadku. Kolegium jest bowiem związane przepisami obowiązującego prawa, a te w sposób jasny określają konsekwencje zaistniałych w niniejszej sprawie uchybień. Równocześnie Kolegium zwraca uwagę na to, że mimo iż w odczuciu strony wykreślenie agencji z rejestru jest w istocie sprzeczne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności - tj. strona wskazuje, że kara jest nadmierna w stosunku do przewinienia - należy wyjaśnić iż organy administracji są związane przede wszystkim konstytucyjną zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji), a co za tym idzie mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Równocześnie SKO podkreśliło, że toczące się przed sądem postępowanie w sprawie o popełnienie wykroczenia nie ma i mieć nie może znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Na powyższą decyzję T. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Sąd I instancji oddalając skargę i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy upzi, a w szczególności art. 18m pkt 5, art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5.
Zdaniem WSA, z ustalonego stanu faktycznego wynika w sposób bezsporny, że skarżący naruszała warunki prowadzenia agencji zatrudnienia. Tymczasem specyfika prowadzonej przez agencję działalności nie może jej zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać, jeśli spełni szczególne warunki określone ustawą. W analizowanym przypadku wymagane było zawarcie pisemnej umowy przez agencję zatrudnienia z osobami kierowanymi, z uwzględnieniem elementów wymienionych w art. 85 ust. 2-3 upzi.
WSA wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że prowadzona przez skarżącego agencja zatrudnienia, pomimo ciążącego na niej obowiązku określonego w art. 85 ust. 2 - 5 ustawy, nie zawierała umów pisemnych odpowiadającym wymogom określonym w tych przepisach. Przedstawione okoliczności zostały stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi.
Sąd I instancji wskazał, że z redakcji art. 18m pkt 5 upzi wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję wymienionych w nim przepisów, decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Zatem naruszenie art. 85 ust. 2 i ust. 3 ustawy stanowi samodzielną przesłankę do wydania decyzji o wykreśleniu, przewidzianą w art. 18m pkt 5 ustawy. Odwołanie się zaś przez organy administracji do udokumentowania okoliczności kierowania do pracy za granicą bez zawarcia wymaganej pisemnej umowy, spełniającej określone warunki, oznacza spełnienie przesłanki wykreślenia z rejestru określonej w art. 18m pkt 5 ustawy. Zgodnie z art. 85 ust. 5 ustawy agencja zatrudnienia jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność agencji zatrudnienia.
Wynika z powyższego, że na skarżącym ciążył m.in. obowiązek przestrzegania przepisów zawartych w rozdziale 6 upzi, wśród nich jest powołany wcześniej art. 85 ust. 2 i ust. 3 nakładający bezwzględny nakaz zawierania przez agencję umowy z pracownikiem kierowanym do pracy za granicą oraz z pracodawcą zagranicznym. W tym zakresie doszło ze strony skarżącego do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 85 ust. 2 i ust. 3 upzi.
W ocenie WSA, organy prawidłowo zastosowały przepisy dokonując ich właściwej interpretacji. Stwierdzone w toku postępowania uchybienie obowiązkom z art. 85 ust. 2 i 3 upzi stanowi naruszenie ustawowych warunków prowadzenia działalności agencji zatrudnienia, z którymi ustawodawca wiąże bezwzględny skutek w postaci wykreślenia podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia z rejestru (art. 18m pkt 5 upzi). WSA zaznaczył, że skarżący sam potwierdza, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, jak i w uzupełnieniu skargi, że naruszył warunki prowadzenia agencji wynikające z ustawy, skutkujące wykreśleniem z rejestru.
W ocenie Sądu I instancji, nie jest również zasadny zarzut, że skarżący nie otrzymał zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, bo takie zawiadomienie znajduje się w aktach administracyjnych wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jego odbioru. Kontrola nie wykraczała ponadto poza zakres upoważnienia do kontroli. Jednocześnie WSA zaznaczył, że nie dokonuje w tym postępowaniu kontroli legalności działania Państwowej Inspekcji Pracy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 176 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji zachodzenia przesłanek do uchylenia w całości zaskarżonej skargą decyzji SKO z uwagi na fakt, że postępowanie przed organami administracji publicznej prowadzone było z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a.) i wynikającej z nich zasady bezpośredniości postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, której w sprawie nie stwierdzono.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zawarł w niej zarzut oparty tylko na jednej z podstaw kasacyjnych tzn. naruszeniu przepisów postępowania. Zdaniem kasatora, Sąd I instancji błędnie oddalił skargę, mimo, że postępowanie przed organami administracji publicznej prowadzone było z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a. i wynikającej z nich zasady bezpośredniości postępowania dowodowego. W postępowaniu przed organami administracji nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego, opierając się na wynikach kontroli z innych postępowań (kontrolnych).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak postawiony zarzut nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W tym miejscu zauważyć należy, że w petitum zarzutu autor skargi kasacyjnej jako naruszony wskazał cały artykuł 77 k.p.a., jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie chodzi o § 1 tegoż artykułu, który stanowi rozwinięcie wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, wspomaganej zasadą oficjalności. Zasada oficjalności koresponduje z kolei z zasadą bezpośredniości, która zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do tego, by czerpał wiadomości o faktach z pierwszego źródła, dającego największe szanse dojścia do prawdy, a zatem - by korzystał on z dowodów pierwotnych, bezpośrednich, nie zaś z dowodów pochodnych (A. Wiktorowska (w:) M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe i egzekucyjne, Warszawa 1998, s. 121).
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w aktach administracyjnych znajduje się materiał dowodowy, który pozwolił na pozwolił na ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania. Znajdują się tam m.in. umowy pośrednictwa zawarte między agencją zatrudnienia prowadzoną przez skarżącego a pracodawcą niemieckim, które są dowodami pierwotnymi, a nie pochodnymi, z kolei fakt niezawierania przez agencję z osobami kierowanymi do pracy za granicą na piśmie stosownych umów wynika nie tylko z protokołu kontroli przeprowadzonej przez WUP w Łodzi oraz pisma PIP, która również przeprowadzała w agencji zatrudnienia T. N. kontrolę, ale przede wszystkim z oświadczeń samego skarżącego składanych w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze do sądu. Okoliczność, że nie informowano osób kierowanych za granicę o przysługujących im uprawnieniach, o których mowa w art. 86 upzi, w formie pisemnej, również wynika nie tylko z kontroli inspekcji pracy, ale została też faktycznie przyznana przez skarżącego, który w odwołaniu od decyzji I instancji wskazał, że wszyscy kandydaci do pracy za granicą zostali przez jego firmę poinformowani telefonicznie o warunkach pracy, kosztach dojazdu i zaliczeniu stażu pracy w Niemczech do polskiego stażu pracy.
W tej sytuacji nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, że przed wykreśleniem agencji z rejestru Marszałek Województwa winien sam przeprowadzić postępowanie dowodowe z uwzględnieniem zasady bezpośredniości – w tym wezwać na przesłuchanie T. N. lub osoby kierowane do pracy za granicą. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje przy tym, co jeszcze miałby stwierdzić organ przeprowadzając te dowody, skoro stan faktyczny sprawy nie jest sporny w sprawie – a tylko jego ocena pod względem prawnym. W rezultacie skarżący nie zgadzał się na zastosowanie w stosunku do niego art. 18 ust. 1 pkt 5 upzi mówiącego o obligatoryjnym wykreśleniu z rejestru, jednak nie z przyczyn kwestionowania ustalonych uchybień, lecz z tego powodu, że były one spowodowane wedug skarżącego usprawiedliwionymi przyczynami (w uzupełnieniu do skargi do Sądu I instancji wskazano, że niezawieranie stosownych umów między agencją a pracownikami wynikało z jego nieświadomości i niewiedzy), jednak zarzutu wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego kasator nie sformułował w skardze kasacyjnej.
W rezultacie stwierdzić należy, że brak podstaw do stwierdzenia, że organy naruszyły w toku postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zebrany materiał dowody był wystarczający dla wydania w sprawie rozstrzygnięcia, a przeprowadzanie dowodów wskazywanych w skardze kasacyjnej było zbędne dla jej wyjaśnienia i przyczyniłoby się tylko do niepotrzebnego przedłużenia postępowania.
Na koniec przypomnieć jeszcze trzeba, że o uchybieniu przepisom postępowania nie decyduje każde ich naruszenie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a., jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z wykazaniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera takiego wywodu, jej autor ograniczył się do stwierdzenia, że podnoszone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że także z tej przyczyny zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.