Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1289/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że jej przymusowe wykonanie przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd kasacyjny może spowodować u skarżącego, jego rodziny, a także pracowników niepowetowaną szkodę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę M. R., to z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie – w niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej - staje się bezprzedmiotowy.
Należy podkreślić, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym, a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ppsa) podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art.
61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 ppsa), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 ppsa i uwaga nr 18 do art. 161 ppsa). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 ppsa postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.