Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 765/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę W. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 29 grudnia 2008 r. skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od wniesionej skargi, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Z uwagi na niemożność osobistego doręczenia przesyłki skarżącemu, została ona złożona w placówce pocztowej w dniu 2 stycznia 2009 r. na okres 7 dni z adnotacją o niedoręczeniu przesyłki, o czym powiadomiono skarżącego umieszczając stosowne zawiadomienie w skrzynce listowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano dnia 12 stycznia 2009 r. na kolejne 7 dni. Ponieważ skarżący po upływie 7 dni od dnia drugiego awiza, nie odebrał przesyłki, urząd pocztowy zwrócił przesyłkę do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skuteczne doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu nastąpiło dnia 19 stycznia 2009 r., tak więc siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 26 stycznia 2009 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy.
Ponieważ mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uiścił wpisu od skargi, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako nieopłaconą.
W skardze kasacyjnej W. B. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości. Orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, to jest art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 73 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., pomimo bezskuteczności doręczenia tego wezwania skarżącemu, a także niezastosowanie § 9 ust. 3 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697), polegające na pominięciu tego przepisu przy rozstrzyganiu sprawy, nieuwzględnieniu, że skarżącemu przysługiwało prawo do powtórnego zawiadomienia o doręczeniu pisma sądowego i prawo do jego odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia powtórnego zawiadomienia, które listonosz doręczył skarżącemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzw. doręczenie właściwe i doręczenie zastępcze), pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt P 13/05, na który powołał się w swoich rozważaniach Sąd I instancji, orzekł, że powyższy przepis w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W praktyce oznacza to, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) w związku z art. 65 § 2 p.p.s.a., w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi listonosz pozostawia zawiadomienie o tzw. awizie, a termin odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej liczy się od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata. Jeżeli adresat nie odbierze przesyłki w terminie siedmiu dni, placówka pocztowa sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, które również liczy się od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi (z adnotacją "awizowano powtórnie").
W niniejszej sprawie, jak wynika z adnotacji znajdujących się na kopercie (k.18 akt sądowych), pierwszego awizowania dokonano w dniu 2 stycznia 2009 r., zatem termin siedmiu dni do odbioru przesyłki upływał 9 stycznia 2009 r. (piątek). Przesyłkę tę awizowano powtórnie w dniu 12 stycznia 2009 r. Bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął się następnego dnia po upływie kolejnych siedmiu dni, czyli w dniu 20 stycznia 2009 r. Skoro do dnia 26 stycznia 2009 r. należny wpis nie został uiszczony, spełniona została przesłanka z art. 220 § 3 p.p.s.a. i wobec nieuiszczenia wpisu mimo uprzedniego wezwania - skarga podlegała odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej skarżący nie wykazał, by Sąd I instancji dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Omówił przepisy oraz orzecznictwo dotyczące doręczeń pism i stwierdził ogólnikowo, że "w niniejszym postępowaniu powyższe (zasady) nie zostało zachowane", nie wyjaśniając, w jaki konkretnie sposób Sąd I instancji miałby naruszyć powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.