Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1089/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2008 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd wskazał, że W. T. (dalej: skarżący) wystąpił w latach 2004 – 2007 z wnioskami o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: płatności ONW).
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. kolejnymi decyzjami przyznał wnioskowaną płatność na lata: 2004, 2005 i 2006, odpowiednio w wysokości: 295,68 zł, 240,24 zł (do powierzchni 1,12 ha) i 266,64 zł (do powierzchni 1,01 ha).
Natomiast, rozpoznając wniosek z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie przyznania płatności ONW na 2007 r., W przyznanie płatności na 2007 r.2007 r. zł.ystnych warunkach gospodraowania niczej na obszarach o niekorzystnych warunkach organ ustalił, iż producent nie spełnia warunku posiadania powierzchni 1 ha działek rolnych położonych na obszarach ONW, od którego jest uzależnione przyznanie płatności ONW.
Producent, mimo wezwania organu, nie złożył żadnych wyjaśnień w tym zakresie.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], odmówił przyznania wnioskodawcy płatności ONW na rok 2007.
Pismem z dnia 29 września 2008 r. Prezes ARiMR zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności ONW.
Pismem z dnia 8 października 2008 r. skarżący oświadczył, że nie zamierza dokonać zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW.
Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Prezes ARiMR ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności ONW, w wysokości 744,48 zł.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wskazał, powołując się na § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 73, poz. 657 ze zm. – dalej: rozporządzenie w sprawie ONW) oraz na art. 14 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. WE L 160 z 26 czerwca 1999 r. ze zm. – dalej: rozporządzenie nr 1257/1999/WE), iż z chwilą otrzymania pierwszej płatności ONW powstało po stronie producenta pięcioletnie zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych, do których płatność ONW została przyznana.
Postępowanie wyjaśniające wykazało, że skarżący nie posiadał w 2007 r. 1 ha działek rolnych, a w związku z tym nie był uprawniony do uzyskania płatności ONW. Organ wskazał też, że zarzuty zgłoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odnoszą się do wcześniejszego etapu postępowania, tj. postępowania w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2007 i nie mieszczą się w zakresie rozpoznania niniejszej sprawy. Ponadto skarżący składając wniosek o przyznanie płatności ONW znał warunki i obowiązki, jakie ciążą na producencie rolnym przystępującym do programu ONW, tj. 5-letnim okresie zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyniku rozpoznania skargi wskazał, iż w świetle powołanych w sprawie przepisów organ prawidłowo zakwalifikował, że zadeklarowane do płatności ONW na rok 2007 działki rolne, których łączna powierzchnia nie przekracza minimalnej powierzchni uprawniającej do otrzymania płatności stanowi zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej i w konsekwencji prowadzi do obowiązku zwrotu otrzymanych płatności ONW.
Sąd podzielił wprawdzie pogląd skarżącego, że o przyznaniu płatności decyduje fakt prowadzenia działalności rolniczej, a nie składanie corocznie wniosku o dopłatę, to jednak w tej konkretnej sytuacji, zdaniem Sądu, organ miał prawo wysnuć taki wniosek, zwłaszcza, że skarżący na wezwanie organu nie złożył wyjaśnień, dlaczego zadeklarował do płatności na rok 2007 powierzchnię mniejszą niż 1 ha.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW płatności ONW udziela się bowiem producentowi rolnemu, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza wynosi co najmniej 1 ha. Rolnicy gospodarujący na tych obszarach mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych, o ile podejmą się prowadzenia działalności rolniczej na minimalnym areale przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego (art. 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999/WE).
W przypadku zaniechania działalności rolniczej na działkach rolnych położonych na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia producent rolny zwraca całość płatności ONW, za cały okres jej pobierania, jeżeli zaniechanie to nastąpiło na wszystkich działkach rolnych położonych na obszarze ONW (§ 9 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia w sprawie ONW).
Sąd wskazał też, iż w świetle art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427- dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) strona oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, albowiem ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Skargą kasacyjną z dnia 15 lutego 2010 r. skarżący zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj.:
- - § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW w zw. z art. 14 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że skarżący nie spełnił w 2007 r. warunków prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW o powierzchni minimum 1 ha;
- - § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie ONW, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach położonych na obszarze ONW, a także
- 2. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW w zw. z art. 14 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE, poprzez niezasadne przyjęcie, że skarżący w 2007 r. zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach położonych na obszarach ONW o powierzchni minimum 1 ha;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Prezesa ARiMR została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: K.p.a.) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, co uzasadniało uchylenie tej decyzji ze względu na istotne naruszenia przepisów postępowania oraz błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
Wobec powyższego skarżący wniósł o:
- - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku;
- - zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego wraz z kwotą 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji błędnie uznały, iż prawidłowe było oparcie się przez organ na wynikach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] września 2007 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu płatności ONW na 2007 r. Organ powinien był przeprowadzić postępowanie we własnym zakresie, w celu ustalenia czy skarżący faktycznie zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW o powierzchni minimum 1 ha, przed orzeczeniem w sprawie nienależnie pobranych płatności ONW.
Skarżący podniósł również, iż w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW o powierzchni minimum 1 ha, wręcz przeciwnie we wniosku o płatności ONW na rok 2007 skarżący zadeklarował grunt o minimalnej powierzchni 1 ha, jak też nie zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na gruntach ONW, co potwierdzają złożone przez skarżącego wyjaśnienia jak też przeprowadzona w dniu 24 lipca 2008 r. kontrola, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości w zakresie powierzchni gruntów ONW, tj. że ich powierzchnia jest mniejsza niż 1 ha.
Ponadto skarżący podniósł, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, ale ust. 1 tego przepisu, co oznacza, że ciężar dowodu spoczywa na organie, a nie na stronie.
Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 17 marca 2010 r., podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W podstawach niniejszej skargi kasacyjnej skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także zarzut naruszenia przepisów postępowania, co sprawia, że w pierwszej kolejności winien być rozpoznany zarzut naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero jego nieuwzględnienie pozwala na rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Mając zatem na względzie wskazaną powyżej kolejność należy zauważyć, iż o kształcie i zakresie postępowania dowodowego, w tym o rodzaju podejmowanych przez organ czynności procesowych, decyduje przedmiot sprawy.
Pozycja procesowa strony w postępowaniu w sprawie płatności ONW jest kształtowana przez przepisy K.p.a. z uwzględnieniem regulacji szczególnych.
Zgodnie z art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, mają zastosowanie przepisy K.p.a., chyba że przepisy powołanej ustawy stanowią inaczej (ust. 1).
W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:
- 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 2).
Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3).
Jak z powyższego wynika sytuacja procesowa strony w zakresie dowodzenia w postępowaniu w sprawie płatności uległa modyfikacji, w stosunku do modelu przyjętego w K.p.a., według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. Strona w postępowaniu w sprawie płatności została bowiem zobligowania do współdziałania z organem pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. Nie oznacza to jednak, że w przypadku, gdy na mocy przepisów szczególnych na stronie spoczywa ciężar udowodnienia określonych okoliczności, to organ jest zwolniony z obowiązku realizowania zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a. Właściwa jej realizacja ma bowiem zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, umożliwia bowiem dokonanie prawidłowej subsumcji faktów uznanych za udowodnione do stosownej normy prawnej, a następnie ustalenie konsekwencji prawnych tych faktów.
Poza tym konieczność dowodzenia określonych faktów przez stronę nie pozbawia postępowania cech oficjalności, a co za tym idzie organ w dalszym ciągu ma decydujący wpływ na kształt prowadzonego postępowania dowodowego. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jednak jest związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Z uwagi na wagę problemu, zasada prawdy materialnej znajduje rozwinięcie w treści przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym w art. 77 § 1 K.p.a., w myśl którego organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zobowiązanie o jakim mowa w tym przepisie nie może być jednak pojmowane w ten sposób, że wyłącznie na organie administracji publicznej, bez żadnych ograniczeń, spoczywa obowiązek wyszukiwania faktów uzasadniających lub uzupełniających twierdzenia stron oraz poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie lub nieistnienie tych faktów czy też prawdziwości twierdzeń o tych faktach. Zasada ta w niektórych przypadkach ulega ograniczeniu i w efekcie o jego ostatecznym kształcie decyduje to na kim spoczywa ciężar dowodu, a więc czy na organie czy też na stronie postępowania.
W świetle powyższych rozważań zauważenia wymaga również to, że nie każdy fakt wymaga przeprowadzenia dowodu. W myśl art. 77 § 4 K.p.a. ustawodawca wprowadził zasadę, zgodnie z którą nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane oraz znane organowi z urzędu. Fakty znane organowi z urzędu obejmują zarówno informacje, które są temu organowi znane, jak również te, które są możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Mogą one przybierać postać dokumentów, rejestrów, ewidencji, map, planów, zeznań, oświadczeń, wyciągów, innych decyzji wydanych wcześniej itp.
W tym kontekście obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o jakim mowa w § 1 art. 77 K.p.a., należy więc rozumieć w ten sposób, że wszelkie informacje, o jakich mowa w § 4 tego przepisu, winny być należycie przetworzone i wykorzystane przez organ zarówno na potrzeby danego postępowania dowodowego, jak i na potrzeby stron tego postępowania.
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy należy zatem uznać, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, co znalazło wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji, która zawiera nie tylko wskazania, co do faktów, które organ uznał za udowodnione, ale także dowodów, na których się oparł oraz wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organ był bowiem zobowiązany do uwzględnienia prawomocnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z dnia [...] września 2007 r. odmawiającej przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2007. Decyzja ta potwierdzała bowiem fakt, że skarżący nie dotrzymał warunków wymaganych dla otrzymania płatności ONW, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie płatności ONW oraz w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999/WE, ponieważ w okresie kolejnych pięciu lat liczonych od pierwszej wypłaty płatności ONW, a więc w okresie objętym zobowiązaniem, skarżący nie prowadził działalności rolniczej na minimalnym areale, tj. nie mniejszym niż 1 ha.
W związku z tym organ był zobowiązany do podjęcia działań, które miały doprowadzić do zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych płatności ONW. Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie płatności ONW w przypadku zaniechania działalności rolniczej na działkach rolnych położonych na obszarze ONW w okresie objętym zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 albo w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanego rozporządzenia, producent rolny zwraca całość płatności ONW, za cały okres jej pobierania, jeżeli zaniechanie to nastąpiło na wszystkich działkach rolnych położonych na obszarze ONW. Podobnie należy przyjąć w przypadku, gdy producent ograniczył prowadzenie działalności rolniczej do areału o powierzchni mniejszej niż 1 ha. W takiej sytuacji w rzeczywistości dochodzi bowiem do zaniechania prowadzenia działalności rolniczej, w rozumieniu powołanych przepisów, zgodnie z którymi jednym z kryteriów otrzymania płatności ONW jest prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.
W stanie sprawy okoliczność, że powierzchnia działek rolnych zgłaszanych do płatności uległa zmniejszeniu poniżej 1 ha, została wykazana przez organ w postępowaniu w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2007. Skarżący nie zakwestionował tego rozstrzygnięcia w sposób prawem przewidziany, a tym samym ustalenia w nim zwarte są wiążące. Dlatego też późniejsze twierdzenia skarżącego, które w istocie nie wyjaśniały przyczyn zmniejszenia wnioskowanej powierzchni do płatności ONW na rok 2007. nie mogą przynieść zamierzonego skutku.
Należy także zauważyć, iż w niniejszej sprawie organ w istocie nie przerzucił ciężaru dowodzenia na skarżącego, ponieważ wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w innej sprawie, powiązanej merytorycznie ze sprawą będącą przedmiotem rozpoznania, co dodatkowo potwierdza niezasadność zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich.
Podsumowując, za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich.
Wskazany przepis stanowi jedną z podstaw prawnych orzeczenia sądu pierwszej instancji, kończącego proces kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i ma zastosowanie wówczas, gdy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem do uwzględnienia zarzutu naruszenia wskazanego przepisu może dojść jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże naruszenie przepisów postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jak wcześniej zostało wywiedzione w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący nie zarzucił również naruszenia innych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, wypada na wstępie zauważyć, iż skarżący stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego nie wykazał, na czym miałaby polegać owa błędna wykładnia przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW w zw. z art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE. Podnoszona przez skarżącego argumentacja stanowi jedynie próbę podważenia dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń w zakresie stanu fatycznego sprawy, co czyni ten zarzut bezskutecznym. Tego typu argumentacja może być podnoszona jedynie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) a nie zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Tak więc opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej jego wykładni wnoszący skargę powinien był wskazać, jak według niego przepis taki powinien być rozumiany, czego z przyczyn podanych powyżej nie uczynił.
Za niezasadny należy także uznać zarzut niewłaściwego zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW w zw. art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE oraz § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie ONW. Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa może polegać na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Z przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że skarżący nie dochował warunku prowadzenia działalności rolniczej o jakich mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ONW w zw. art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1257/1999/WE, co w skutkach prawnych jest równoznaczne z zaniechaniem prowadzenia tej działalności, o jakim mowa w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie ONW. Innymi słowy, w niniejszej sprawie, wskazane powyżej przepisy miały zastosowanie.
Podsumowując, za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia prawa materialnego.
Konkludując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.