Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 406/06, odrzucił skargę J. B. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 28 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, nie uiścił wpisu stałego od wniesionej skargi, co uzasadniało - na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; dalej p.p.s.a.), jej odrzucenie bez wezwania o uiszczenie opłaty.
W złożonej skardze kasacyjnej J. B. zaskarżył opisane wyżej postanowienie Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że powołany w zaskarżonym postanowieniu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) Sąd I instancji rozpatrywał w oderwaniu od pozostałych przepisów tego aktu, ponieważ w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia na wnoszącego wpis stały od skargi nałożony został obowiązek podania sygnatury akt sądowych, którego skarżący nie mógł wypełnić z powodu jej nieznajomości.
Skarżący stwierdził, iż przekazanie wpisu na konto Sądu bez podania sygnatury akt stanowiłoby naruszenie § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w związku z czym należyte wniesienie wpisu w niniejszej sprawie nie było możliwe i dlatego go nie dokonano. Podał również, że na stronach internetowych NSA i WSA w Gdańsku zabrakło informacji o wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (OTK-A 2006/3/27), w którym § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia został uznany za niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, strony internetowe Sądu stanowią źródło miarodajnej informacji dla obywateli, w związku z czym nie powinny wprowadzać w błąd, tak jak i wadliwa legislacja nie może powodować negatywnych skutków dla obywatela i zamykać drogi do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Wymagania co do skargi kasacyjnej wskazane w art. 176 p.p.s.a. po słowie "oraz" stanowią tzw. elementy konstrukcyjne omawianego środka zaskarżenia. Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych nie podlegają sanacji. Nie można ich w szczególności uzupełniać przy zastosowaniu trybu określonego w art. 49 p.p.s.a. Ten tryb dotyczy bowiem wyłącznie wymagań podanych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. (braków formalnych), do których nawiązuje art. 176 tylko w części poprzedzającej słowo "oraz". W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 302/04, Przegląd Podatkowy 2005/2/60, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 1/04, Lex nr 158083).
Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej wymaga wskazania jaki konkretnie przepis prawa został naruszony, na czym to naruszenie polegało oraz, gdy chodzi o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 - wykazania możliwości istotnego wpływu podanego naruszenia na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04 i z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 495/06).
Waga poprawnego sformułowania skargi kasacyjnej wynika ze związania Naczelnego Sądu Administracyjnego (co do zasady) granicami tego środka zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może wywoływać zatem wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, czy też stawiania hipotez w tym zakresie.
Za spełnienie wymogów co do sprecyzowania zarzutu skargi kasacyjnej nie może być uznane samo zrelacjonowanie zachowania się sądu I instancji w sprawie. Krytykując zaś zaskarżone orzeczenie, składający skargę kasacyjną musi wskazywać na nieprawidłowości w zaistniałym działaniu sądu I instancji. Wyklucza to konstruowanie treści skargi kasacyjnej w oparciu o obawy, co do ewentualnego przebiegu postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia opisanych wyżej wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia.
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż strona skarżąca w istocie rzeczy nie wskazała przepisu prawa, który został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia.
Petitum skargi kasacyjnej powołuje się wprawdzie na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bez określenia jednak, o które to konkretnie przepisy chodziło.
Również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie uściśla w wystarczającym zakresie i nie daje pewności co do tego, którym przepisom zastosowanym przez Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia strona skarżąca stawia zarzut naruszenia prawa.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się w rzeczywistości wokół przyczyn nieuiszczenia wpisu od skargi, które zdaniem strony skarżącej było niemożliwe z uwagi na brak znajomości sygnatury akt sądowych. Strona skarżąca dla uzasadnienia zaniechania uiszczenia wpisu powołuje się przy tym na projekcję hipotetycznego zachowania się Sądu I instancji w razie uiszczenia przez nią wpisu bez oznaczenia sygnatury akt sądowych.
Z tego rodzaju wywodów w żadnym razie nie wynika, w jaki sposób Sąd I instancji naruszył prawo swym zaistniałym w sprawie orzeczeniem. Zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji nie odrzucił skargi z powodu uiszczenia wpisu bez oznaczenia sygnatury akt sądowych, ale wobec faktu nieuiszczenia w ogóle wpisu.
Podstawą skargi kasacyjnej nie może być samo wskazywanie przez stronę skarżącą na brak spójności w uregulowaniach prawnych.
Treść skargi kasacyjnej ukierunkowana musi być bowiem na krytykę stosowania prawa w zaskarżonym orzeczeniu.
Również w kwestii zawartości serwisu internetowego Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wywody przedmiotowej skargi kasacyjnej nie mogą być uznane za spełniające wymogi art. 176 p.p.s.a.
Nie jest bowiem jasne, jakim to przepisom - według strony skarżącej - uchybił na tym tle Sąd I instancji, wydając zaskarżone orzeczenie. Tylko na marginesie dodać można, że treść obowiązujących przepisów prawa winna być ustalana w pierwszej kolejności na podstawie ich opublikowania w dziennikach urzędowych.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 182 p.p.s.a.