Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., oddalił skargę E. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2014 r., w lokalu o nazwie K. P. przy ul. S. [...], [...] W., w którym działalność gospodarczą prowadziła skarżąca, stwierdzono znajdują się tam dwa włączone do sieci automaty Daytona Classic nr [...] i Hot Slot nr [...], których właścicielem była "M." Sp. z o.o. w Ś.. Przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment (przeprowadzona gra) wykazał, że urządzenia spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540, ze zm. dalej: u.g.h.). Podczas gry istniała możliwość uzyskania wygranej pieniężnej, zaś sama gra zawierała element losowy - grający nie miał wpływu na wynik gry, a wynik zależał od losu - szczęścia.
W toku wszczętego postępowania organ pozyskał ekspertyzę biegłego sądowego z oględzin zabezpieczonych automatów do gier oraz umowę o wspólnym przedsięwzięciu nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., zawartą pomiędzy skarżącą, a "M." Sp. z o.o. Jej przedmiotem było ustalenie zasad prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia oraz osiągania przez strony dochodów w zakresie poszerzenia oferty dla klientów skarżącej przy pomocy wspólnej eksploatacji urządzeń do gier rozrywkowych (zręcznościowych) należących do spółki wymienionych w załączniku nr 1 do umowy, tj. automatów ujawnionych podczas kontroli. Zgodnie z umową, wpłaty dokonane przez klientów do automatów stanowiły przychód spółki. Spółka z tytułu wspólnej eksploatacji urządzeń wypłacać miała skarżącej opłatę w wysokości 500 zł miesięcznie za powierzchnię 1 m2 od chwili uruchomienia automatów. Za urządzającego gry na powyższych automatach uznano skarżącą.
Powyższe stało się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2016 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzenie gier na dwóch automatach poza kasynem gry.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że gry urządzane w lokalu skarżącej podlegały przepisom ustawy o grach hazardowych, gdyż toczyły się one o wygrane, zarówno rzeczowe jak i pieniężne, co znajdowało potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto były one organizowane w celach komercyjnych, a organ celny nie miał wątpliwości co do charakteru tych gier, tzn. że posiadały charakter losowy. W ocenie organu II instancji ustalenia kontrolujących zostały potwierdzone przez biegłego sądowego mgr inż. W. K., który po dokonaniu oględzin przedmiotowych automatów, w ekspertyzach z dnia 21 marca 2014 r., a także w oparciu o protokół przesłuchania świadka – skarżącej - z dnia 12 lutego 2014 r. Organ uznał również, że skarżąca była urządzającym gry na spornych automatach, bowiem przy pomocy urządzeń do gier rozrywkowych strony umowy dążyły do osiągnięcia dochodów w zakresie poszerzenia oferty dla klientów skarżącej, ponadto z zeznań skarżącej wynikało, że uruchamiała ona urządzenia, a w przypadku braku gotówki w automacie – dzwoniła do przedstawiciela lub kontaktowała gracza z firmą.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącą, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd stwierdził, że organy celne nie naruszyły w sprawie reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, który pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia zaś prawidłowe ustalenia faktyczne pozwalały na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że skontrolowane urządzenia do gier stanowiły automaty do gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.
Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, Sąd I instancji wskazał że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy - osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać.
W ocenie Sądu z tego wynika, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Sąd podzielając wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" i wskazując, że "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., natomiast urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. jest podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności, uznał, że skarżąca była urządzającą gry na automatach, jako podmiot podejmujący określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.
Przemawiały za tym, zdaniem Sądu I instancji, treść umowy z dnia [...] maja 2013 r., zawartej przez skarżącą z M. Sp. z o. o. w Ś. jak i treść złożonych przez skarżącą wyjaśnień w toku prowadzonego postępowania. Sąd wskazał w tym zakresie, że wymieniona umowa nie była wyłącznie umową, której przedmiotem było udostępnienie powierzchni, a umowa o szerszym przedmiotowo charakterze, wykraczającym poza ramy cywilnoprawnej umowy najmu powierzchni. Strony tej umowy zadeklarowały, bowiem że jej przedmiotem jest określenie zasad prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia przy pomocy wspólnej eksploatacji urządzeń do gier rozrywkowych wymienionych w załączniku do tej umowy. Pieniądze miały być wypłacane skarżącej ryczałtowo od momentu uruchomienia urządzeń. Z umowy wynika również, że skarżąca oczekiwała dodatkowych korzyści związanych z zainstalowaniem automatów poprzez poszerzenie oferty dla klientów w ramach prowadzonej działalności i zwiększenie tym samym atrakcyjności oraz osiąganych dochodów.
Ponadto, skarżąca sama zeznała w toku przesłuchania w charakterze strony, że codziennie uruchamiała urządzenia włączając je do prądu, a także w przypadku braku pieniędzy w automatach dzwoniła do przedstawiciela spółki bądź kontaktowała z nią graczy. Ponadto za niesporne Sąd uznał, że skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h.
Odnosząc się do zarzutu oparcia rozstrzygnięcia na podstawie przepisu bezskutecznego – technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, Sąd I instancji wskazał na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, którą stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały mającej na celu odpowiedź na pytanie: "Czy przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych należy interpretować w ten sposób, iż przez pojęcie podmiot urządzający gry należy rozumieć tylko podmiot faktycznie wykonujący czynności zmierzające do urządzania gier na automacie, czy też w zakresie wyżej opisanego pojęcia mieści się również podmiot, który jedynie udostępnił powierzchnię zapewniającą działania automatu, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej?".
Również brak było podstaw, w ocenie Sądu do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego w trybie pytania prawnego dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz art. 107 § 1 k.k.s. jak również pytania prawnego w sprawie zbadania zgodności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z art. 2, art. 20, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje uprawnienie organu celnego do nakładania kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sztywno określonej wysokości, bez możliwości miarkowania wysokości tej kary w zależności od okoliczności zachowania.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
E. B. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie przepisu bezskutecznego;
- 2. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pakt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może być stosowany wobec podmiotu, który swoim zachowaniem naruszył zakaz wynikający z treści art. 14 ust. 1 u.g.h., który to przepis w świetle prawa unijnego jest bezskuteczny;
- 3. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, że określenie "podmiot urządzający gry" odnosi się również do podmiotu, który udostępnił powierzchnię lokalu, na której znajdował się automat na którym urządzano gry;
- 4. prawa materialnego, tj. art. 56 TFUE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez orzeczenie wobec skarżącej kary pieniężnej, uniemożliwiającej jej prowadzenie w sposób swobodny działalności gospodarczej, w sytuacji gdy żaden przepis szczególny takiej działalności nie zabrania.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie zawrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Strona wniosła ponadto o zwrócenie się w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a., przez skład orzekający Sądu II instancji o podjęcie uchwały w składzie pełnej Izby w zakresie odpowiedzi na pytanie: "Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy ?", mającej na celu zmianę stanowiska wyrażonego w uchwale NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16.
Wniosła również o podjęcie w trybie art. 264 § 1 i 2 p.p.s.a., przez NSA uchwały mającej na celu odpowiedź na pytanie: "Czy przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych należy interpretować w ten sposób, że przez pojęcie podmiotu urządzającego gry należy rozumieć tylko podmiot faktycznie wykonujący czynności zmierzające do urządzania gier na automacie, czy też w zakresie wyżej opisanego pojęcia mieści się również podmiot, który jedynie udostępnił powierzchnię zapewniającą działania automatu, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej?".
Skarżąca kasacyjnie wniosła ponadto o przedstawienie Trybunałowo Konstytucyjnemu pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji RP, co do zgodności art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2, art. 20, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten przewiduje uprawnienie organu celnego do nakładania kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sztywno określonej wysokości, bez możliwości miarkowania wysokości tej kary w zależności od okoliczności zachowania, które stało się przyczyną wymierzenia ww. kary pieniężnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasada i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, z przyczyn enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. Tego rodzaju wadliwość postępowania w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Wobec powyższego kontrola zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej.
W świetle podstaw, na których wniesiony środek zaskarżenia oparto, a także w świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że istota sporu dotyczy wykładni art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. z uwzględnieniem ich wzajemnej relacji – dla oceny technicznego/nietechnicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz możliwości jego zastosowania w sprawie.
Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2).
Podkreślenia wymaga, że sporna kwestia relacji pomiędzy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 (publ. CBOSA). Zgodnie z punktem 1. sentencji tej uchwały "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy."
Należy zaznaczyć, że uchwałą tą skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści przytoczonej regulacji zasadnie zatem wywodzi się, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych i dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.
W konsekwencji Sąd w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA: z dnia 24 czerwca 2015 r. I GSK 430/15, z dnia z dnia 8 czerwca 2017 r. I FSK 1285/15).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela natomiast pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu powołanej uchwały, że funkcja realizowana przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nadaje temu przepisowi samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy, co uzasadnia - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie - pogląd o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Nie jest bowiem tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tak ścisłym funkcjonalnym związku z technicznym przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h., który zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ma wszelkie cechy przepisu nakładającego sankcję administracyjną, za zachowania niezgodne z prawem, których nie można zamknąć jedynie w zakazie urządzania gier poza kasynem gry.
Nie jest tym samym prawidłowe wnioskowanie - bez dostrzegania ogółu uwag TSUE zawartych w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 i wyłącznie ze sformułowania o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. - o zwolnieniu z jakichkolwiek obowiązków i ograniczeń w ramach prowadzenia działalności w dziedzinie hazardu.
W rozpoznawanym przypadku nałożenie kary na skarżącą na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uzasadniał stan faktyczny sprawy wobec ustaleń, że była ona urządzającym gry na automacie w rozumieniu u.g.h. poza kasynem gry. Ustaleń tych na etapie skargi kasacyjnej nie kwestionowano.
Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o grach hazardowych, przez uznanie, że określenie "podmiot urządzający gry" odnosi się do skarżącej wskazać należy, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
Przyjąć wobec tego należy, że "urządzającym grę", jest ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w loterii pieniężnej, loterii fantowej, bingo fantowe, grze hazardowej, turnieju pokera, grze liczbowej, grze hazardowej prowadzonej bez koncesji lub zezwolenia, czy w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry.
Podkreślenia wymaga, że skarga nie kwestionuje ustalonego w sprawie i ległego u podstaw rozstrzygnięć organów obu instancji jak i wyroku Sądu I instancji, stanu faktycznego sprawy. Petitum skargi kasacyjnej jak i jej motyw pozbawione były zarzutu skierowanego przeciwko ustaleniom faktycznym sprawy, przede wszystkim zaś ustaleniom organów, zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odnośnie charakteru skarżącej w prowadzonej działalności związanej z automatami ujawnionym podczas kontroli, wynikającego przede wszystkim z treści umowy zawartej przez skarżącą ze spółką M., której przedmiotem było ustalenie pomiędzy stronami umowy zasad prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji, subsumcja zachowania strony skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., była prawidłowa, gdyż ogół ustaleń dotyczących roli skarżącej w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że była ona urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
Za również niezasadny uznać należy ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 56 TFUE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., albowiem jak wynika z treści przepisów ustawy o grach hazardowych, rodzaj prowadzonej działalności "hazardowej" podlega reglamentacji ustawowej, zaś jej prowadzenie bez spełnienia odpowiednich warunków i posiadania odpowiednich zezwoleń podlega sankcjom administracyjnym w tym sankcjom określonym w omówionym już przepisie art. 89 u.g.h. Jak zaś wynika z analizy akt sprawy, skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania - art. 6 i 7 u.g.h., jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h.
Wobec tego nie ma podstaw do uznania aby doszło do naruszenia swobody skarżącej w prowadzeniu działalności gospodarczej w sytuacji gdy "przepis szczególny" – ustawa o grach hazardowych, nakładał określone wymogi odnośnie urządzania gier na automatach, a więc prowadzenia szeroko rozumianej działalności w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosków strony o podjęcie uchwał przez Naczelny Sąd Administracyjny i skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, albowiem kwestie podnoszone w sformułowanych wnioskach, zostały już dostatecznie wyjaśnione tak w orzecznictwie Trybunału jak i orzecznictwie, w tym przede wszystkim w powołanej już uchwale z dnia 16 maja 2016 r., Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach jak w punkcie 2 sentencji postanowiono na podstawie 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pakt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.