Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1175/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. –T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie spółki wniosek jest uzasadniony wyegzekwowaniem od S. –T. przez Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. kwoty 381.600 zł z tytułu kar nałożonych przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Sytuacja finansowa spółki jest bardzo ciężka, a od kilku miesięcy w bilansie wykazywana jest strata. W związku z trudną sytuacją finansową spółki wyegzekwowanie kary pieniężnej spowoduje drastyczne pogorszenie jej kondycji finansowej, co będzie skutkowało koniecznością ogłoszenia upadłości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej spółki i brak możliwości regulowania jej bieżących zobowiązań. Jak wynika bowiem z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat skarżąca na koniec lipca 2010 r. uzyskała przychód w wysokości 16.754.897,19 zł. Natomiast dane uzupełniające do bilansu sporządzone na dzień 30 czerwca 2010 r. wskazują na posiadanie przez skarżącą aktywów trwałych o wartości 4.549.676,73 zł. Zatem sytuacja finansowa skarżącej nie wskazuje na możliwość utraty przez nią płynności finansowej. Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz ww. dokumentów wynika bowiem, że spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową. Dokonanej oceny nie zmienia ujemny bilans, strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.
Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącą nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.