Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 7 października 2015r., sygn. akt I SA/Bk 389/15 oddalił skargę B.S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "...." na decyzję Zarządu Województwa Podlaskiego z.... lutego 2015r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji udzielonej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007- 2013.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z... listopada 2014 r. nr... Zarząd Województwa Podlaskiego - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013 (IZ RPOWP), określił kwotę przypadającą do zwrotu od B.S. (dalej powoływana jako: "skarżąca") w wysokości 13.714,04 zł, wypłaconą w związku z realizacją projektu pt. "Budowa ścian vendingowych i informatyzacja przedsiębiorstwa w związku z rozpoczęciem nowej produkcji," na podstawie umowy o dofinansowanie nr... z... lutego 2010r., zaktualizowanej aneksami z dnia... maja 2010 r. i z dnia.... marca 2011 r., wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w Projekcie nastąpiła zasadnicza modyfikacja w rozumieniu art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25, zwanego dalej: Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1083/2006), co oznacza, iż strona nie zachowała trwałości Projektu w wymaganym okresie 3 lat (w przypadku mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy) od daty zakończenia realizacji Projektu (ostatecznego rozliczenia końcowego wniosku o płatność), do czego była zobowiązana zapisami § 18 ust. 1 umowy, tj. do dnia 2 sierpnia 2014 r. Organ wyjaśnił, że strona postępowania w ramach przedmiotowego Projektu miała rozbudować przedsiębiorstwo, jak również dokonać dywersyfikacji jego działalności poprzez wprowadzenie nowej oferty w postaci produkcji zdrowej żywności, w tym dań gotowych oraz napojów, sprzedawanych w automatach vendingowych.
Zakres rzeczowy realizowanej inwestycji obejmował m.in. zakup trzech specjalistycznych, wyposażonych w chłodnię samochodów do transportu produktów, lokowanych następnie w automatach. Celowość zakupu tychże samochodów strona argumentowała możliwością bezpiecznego, zgodnego z warunkami higienicznymi i sanitarnymi przewożenia produktów. Samochody te miały być wykorzystywane w działalności firmy "A.".
W wyniku przeprowadzonej w okresie od... lipca 2014 r. do... sierpnia 2014 r. kontroli trwałości Projektu ustalono, że skarżąca dokonała zbycia dwóch samochodów nabytych w ramach Projektu: 11 marca 2014r. oraz 1 kwietnia 2014 r., czyli przed upływem wymaganego 3-letniego okresu trwałości Projektu. Organ wskazał, że kwota środków związana z tymi elementami Projektu, które zostały poddane zasadniczej modyfikacji (dwoma samochodami) traktowana jest jako nieprawidłowość, a przyznane wcześniej fundusze na realizację Projektu podlegają procedurze korekty finansowej, określonej w sposób proporcjonalny do wypełnienia zobowiązania utrzymania inwestycji przez okres 3 lat.
Z powyższym rozstrzygnięciem beneficjentka się nie zgodziła i w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazała na naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej powoływana jako "u.f.p."), poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że sprzedaż dwóch samochodów nastąpiła w okresie trwałości Projektu gdyż, zdaniem strony, okres ten rozpoczął się 23 grudnia 2010 r. i zakończył 23 grudnia 2013 r., a zatem zbycie ww. samochodów nastąpiło już po upływie 3-letniego okresu trwałości. Zdaniem Skarżącej błędne jest też stanowisko organu, jakoby nastąpiła znacząca modyfikacja Projektu w rozumieniu art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, podczas gdy zakup samochodów w ramach projektu stanowił tylko 6% wydatków kwalifikowanych Projektu (czyli 4 % wartości całego Projektu), a samochody, jej zdaniem, były użytkowane przez cały okres trwałości.
Decyzją z dnia.... lutego 2015 r., nr... Zarząd Województwa Podlaskiego – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wskazujące, iż nie została zachowana trwałość Projektu - doszło do zmiany charakteru własności elementu infrastruktury, tj. dwóch samochodów typu chłodnia w wyniku ich sprzedaży w dniach 11 marca 2014 r. oraz 1 kwietnia 2014 r. W ocenie organu sprzedaż dwóch samochodów w okresie trwałości jest w sposób oczywisty sprzeczna z warunkami realizacji Projektu. Niewielki udział procentowy wartości zakupionych samochodów w stosunku do wartości całego Projektu nie ma wpływu na ocenę trwałości operacji, która to ocena polega na badaniu, czy operacja nie została poddana modyfikacji spełniającej kryteria art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.
Organ nie podzielił także stanowiska strony, jakoby nie został naruszony przez nią okres trwałości Projektu. Wskazał, że zgodnie z zapisami § 18 Umowy, Skarżąca zobowiązana była do zapewnienia trwałości Projektu w okresie 3 lat od daty zakończenia realizacji Projektu, o której mowa w § 1 pkt 19 tejże Umowy. Przez "zakończenie realizacji Projektu" należy rozumieć ostateczne rozliczenie końcowego wniosku o płatność. Datą rozliczenia końcowego wniosku o płatność nie jest, jak wskazano data jego złożenia przez Beneficjenta do IZ RPOWP. W związku z powyższym złożenie przez beneficjentkę w dniu 23 grudnia 2010 r. końcowego wniosku o płatność nie oznaczało zakończenia realizacji Projektu i tym samym rozpoczęcia biegu okresu trwałości. Okres ten, zdaniem organu, rozpoczął się dnia 2 sierpnia 2011 r., na co wskazuje pismo IZ RPOWP z tego dnia znak:...., informujące stronę o pozytywnej weryfikacji i zaakceptowaniu ww. wniosku.
Na powyższą decyzję, B.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z 7 października 2015 w sprawie sygn. akt I SA/Bk 389/15 skargę oddalił.
Sąd I instancji przyjął za trafne ustalenia organu, że w realizowanym przez skarżącą Projekcie nastąpiła zasadnicza modyfikacja w rozumieniu art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, bowiem strona nie zachowała trwałości Projektu w wymaganym okresie 3 lat od daty zakończenia realizacji Projektu.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem, jako warunek trwałości projektu dofinansowanego ze środków unijnych wskazuje się brak poddania operacji, w wymaganym okresie, zasadniczej modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej i mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny.
W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji przyjął, że doszło do zmiany charakteru własności elementu infrastruktury, tj. dwóch samochodów typu chłodnia w wyniku ich sprzedaży. Zbycie specjalistycznych samochodów-chłodni wpłynęło też na charakter i warunki realizacji operacji.
Sąd I instancji nie uwzględnił twierdzeń skarżącej, iż zbycie samochodów nie spełnia przesłanek znaczącej modyfikacji projektu. Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 za "zasadniczą modyfikację" uznaje się takie zmiany w projekcie, które naruszałyby jego charakter, warunki realizacji lub które mogą powodować uzyskanie nieuzasadnionej korzyści, wynikające ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo zaprzestania działalności produkcyjnej.
Wyjaśniając natomiast pojęcie "okres trwałości projektu" Sąd I instancji przyjął, że 3 letni okres trwałości projektu należy liczyć od 2 sierpnia 2011r. tj. pisma informującego stronę o pozytywnej weryfikacji i zaakceptowaniu końcowego wniosku o płatność.
Powołując zapis § 18 Umowy o dofinansowanie projektu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zobowiązana była do zapewnienia trwałości Projektu w okresie 3 lat od daty zakończenia realizacji Projektu, o której mowa w § 1 pkt 19 tejże Umowy. Natomiast przez "zakończenie realizacji Projektu" - stosownie do § 1 pkt 19 Umowy - należy rozumieć ostateczne rozliczenie końcowego wniosku o płatność. Dlatego zdaniem Sądu orzekającego datą rozliczenia końcowego wniosku o płatność nie jest data jego złożenia przez beneficjenta do IZ RPOWP.
Sąd orzekający nie zgodził się też ze stanowiskiem, że "ostateczne rozliczenie końcowego wniosku o płatność", o którym mowa w § 1 pkt 19 ww. Umowy, może być utożsamiane z rozliczeniem przedmiotowego wniosku przez stronę umowy, rozumianym jako moment poniesienia wszelkich wydatków związanych z projektem, umieszczeniem ich we wniosku o płatność i złożeniem wniosku do IZ.
Sąd wskazał, że § 1 pkt 19 Umowy o dofinansowanie określający "zakończenie realizacji projektu" jako "ostateczne rozliczenie końcowego wniosku o płatność" nie jest sprzeczny treścią art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006. Na poparcie swego stanowiska przytoczył zapis art. 88 ust. 1 ww. Rozporządzenia.
Sąd orzekający wskazując na zapis § 18 ust. 3 Umowy o dofinansowanie projektu, zgodnie z którym w przypadku gdy w okresie trwałości Projekt ulegnie znaczącej modyfikacji, beneficjent jest zobowiązany zwrócić dofinansowanie, uznał, że dokonując zasadniczej modyfikacji Projektu skarżąca naruszyła zarówno przepisy prawa wspólnotowego - art. 57 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, jak również przepisy prawa krajowego - § 10 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1399 z późn. zm.), albowiem nie spełniła warunku/kryterium odnoszącego się do trwałości realizacji projektu.
Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo określił też współczynnik korekty finansowej biorąc pod uwagę charakter naruszenia, uwzględniając przy tym stopień, w jakim skarżąca wypełniła zobowiązanie utrzymania dotowanej inwestycji przez wymagany okres 3 lat.
B.S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie koszów postępowania.
Zaskarżając w całości wyrok WSA w Białymstoku skarżąca kasacyjne zarzuciła mu w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1. naruszenie art. 88 art. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszy Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (dalej w tekście: "Rozporządzenie") poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż norma zawarta w treści tego przepisu dotyczy przedmiotowej sprawy, podczas gdy użyte w tym przepisie określenie dotyczy zakończenia operacji, a nie ostatecznego rozliczenia końcowego wniosku o płatność użytego w § 1 pkt 19 umowy o dofinansowanie, a zatem operację uznaje się za zakończoną w przypadku, gdy działania podjęte w jej ramach zostały faktycznie przeprowadzone i w odniesieniu do której wszystkie wydatki beneficjentów i odnośnego wkładu publicznego zostały opłacone, jednak tylko na potrzeby częściowego zamknięcia programów operacyjnych, o których mowa w przepisie art. 88 ust. 1 Rozporządzenia, a nie na potrzeby interpretacji zapisów umowy o dofinansowanie łączącej skarżącą i Instytucję Zarządzającą dotyczących terminu ostatecznego rozliczenia końcowego wniosku o płatność jako terminu początkowego okresu trwałości realizowanego przez beneficjenta projektu;
- 2. naruszenie art. 3 ust.
- 3) Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż definicja operacji użyta w art. 88 Rozporządzenia dotyczy operacji w rozumieniu wąskim, tj. dotyczy jednego projektu realizowanego przez jednego Beneficjenta, podczas, gdy definicja operacji użyta w tym przepisie dotyczy operacji w rozumieniu szerokim, tj. operacji jaką jest Regionalny Program Operacyjny Województwa Podlaskiego;
- 3. naruszenie § 10 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (dalej w tekście: Rozporządzenia MRR) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia § 10 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia MRR, podczas § 10 ust. 2 Rozporządzenia MRR definiuje przesłanki do uzyskania pomocy publicznej (a skarżąca taką pomoc otrzymała), a ponadto definiuje spełnienie przesłanki trwałości projektu poprzez utrzymanie inwestycji (projektu) w regionie, w którym udzielono pomocy, a projekt był realizowany przez Skarżącą, co pozbawia podstaw do stosowania § 10 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia MRR jako przepisu regulującego m.in. brak zachowania okresu trwałości, bowiem trwałość całej inwestycji została utrzymana przez przewidziany prawem okres.
W oparciu o treść art. 174 pkt 2) ustawy p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy procesowej poprzez jego niezastosowanie i nie nieuwzględnienie skargi wskazującej na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 57 ust. 1 Rozporządzenia poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła zasadnicza modyfikacja projektu polegająca na niezachowaniu trwałości projektu w wymaganym okresie 3 lat od daty zakończenia realizacji projektu, pomimo faktu, iż skarżąca zapewniła trwałość projektu w okresie przewidzianym w umowie o dofinansowanie bowiem do sprzedaży dwóch środków trwałych (samochodów) doszło po zakończeniu okresu trwałości projektu w rozumieniu umowy o dofinansowanie oraz treści instrukcji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego - "Zagadnienie zachowania trwałości projektu współfinansowanego z funduszy europejskich", a także poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi bez przeprowadzenia analizy materiału powołanego przez Skarżącego w skardze w sposób całościowy, a jedynie fragmentaryczny, nie odnosząc się do powołanych przez Skarżącego dokumentów, w tym instrukcji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego - "Zagadnienie zachowania trwałości projektu współfinansowanego z funduszy europejskich" oraz stanowiska Komisji Europejskiej wskazującej na sposób interpretowania przepisów mających zastosowanie w tej sprawie;
- 2. art. 151 ustawy procesowej poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w całości, tj. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, podczas gdy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz art. 57 ust. 1 Rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postawione w niej zarzuty nie są trafne.
Przystąpienie do merytorycznej oceny przedmiotowego środka odwoławczego było możliwe wobec tego, iż spełniał on wymagania formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., art. 176 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.
Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał ten drugi z zarzutów. W ocenie NSA okazał się niezasadny.
Wysuwając zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i oddalenie skargi i art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zdaniem autora skargi kasacyjnej organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego tj. art. 207 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych i oraz art. 57 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) 1083/ nie powiązano wskazanych przepisów z jakimkolwiek innym przepisem prawa procesowego, którego naruszenie było, w ocenie autora skargi kasacyjnej przyczyną wadliwego zastosowania normy zawartej w ww. przepisach.
Tym samym tak sformułowane zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogą stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut ich złamania, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut ze wskazaniem naruszenia przepisów postępowania którym - jej zdaniem - uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. jak też art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a sformułowanych w podstawie naruszenia przepisów postępowania.
Zatem z uwagi na powyższe ustalony w sprawie stan faktyczny uznać należy za prawidłowy.
Natomiast uzasadnienie wskazanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania i powiązanie ich z przepisami prawa materialnego wskazuje w istocie na zarzuty stanowiące podstawę do sformułowania skargi kasacyjnej w oparciu o treść art. 174 pkt 1 p.p.s.a tj. naruszenia prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że i one nie okazały się trafne.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędne zastosowanie art. 207 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie spełnienia przesłanek warunkujących prawo żądania zwrotu dotacji, czyli że sprzedaż dwóch samochodów marki T.nastąpiła w czasie trwania okresu trwałości projektu jak też, że sprzedaż przedmiotowych aut stanowiła znaczącą modyfikację projektu w rozumieniu art. 57 ust 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszy Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 57 ust 1 rozporządzenia nr 1083/2006 państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, że operacja zachowuje wkład funduszy, wyłącznie jeżeli operacja ta, w terminie pięciu lat od zakończenia operacji lub trzech lat od zakończenia operacji w państwach członkowskich, które skorzystały z możliwości skrócenia tego terminu w celu utrzymania inwestycji lub miejsc pracy stworzonych przez MŚP, nie zostanie poddana zasadniczym modyfikacjom:
- a) mającym wpływ na jej charakter lub warunki jej realizacji lub powodującym uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny; oraz
- b) wynikającym ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej.
W toku postępowania wbrew twierdzeniu skarżącej organ nie zarzucał jej uzyskania wskutek sprzedaży samochodów nieuzasadnionej korzyści. Poza sporem pozostaje natomiast, że doszło do zmiany charakteru własności elementów infrastruktur (zdaniem skarżącej nie w okresie trwałości projektu, a ponadto jak podnosi sprzedaż samochodów nie stanowiła zasadniczej modyfikacji projektu).
Prawidłowe natomiast ustalenie przez Sąd I instancji, z powołaniem się na zapisy wniosku o dofinansowanie co do opisu przedsięwzięcia jak i uzasadnienia przyjętego rozwiązania wskazują, że zakup samochodów chłodni był niezbędny do realizacji projektu, a nie służył, wbrew twierdzeniom strony tylko w jej początkowej fazie. Ustalenie zatem przez Sąd I instancji, że skoro zakup pojazdów był niezbędny do przewożenia produktów lokowanych następnie w automatach, to ich sprzedaż niewątpliwie wpłynęła na charakter i warunki realizacji operacji jest logiczne i znajduje uzasadnienie w dokumentacji wniosku. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem Sądu orzekającego odnoszącym się do procentowego określenia kwoty modyfikacji. Niewielki udział procentowy wartości zakupionych samochodów w stosunku do wartości całego projektu, w sytuacji wykazanych zmian naruszających warunki realizacji projektu nie może mieć wpływu na ocenę trwałości operacji.
Ustalenia Sądu I instancji w tym wskazują, że stan faktyczny ustalony w sprawie prawidłowo uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w art. 57ust 1 rozporządzenia nr 1083/2006. Prawidłowego zastosowania tej normy Sąd I instancji dokonał również co do przyjęcia momentu uznania, iż operacja została zakończona. Powołując zapis §18 umowy o dofinansowanie projektu zgodnie z którym skarżąca zobowiązana była do zachowania trwałości projektu w okresie 3 lat od daty zakończenia realizacji projektu, o której mowa w §1 pkt 19 umowy o dofinansowanie, a następnie analizując zapis §1 pkt 19 umowy określający zakończenie realizacji projektu jako "ostateczne rozliczenie końcowego wniosku o płatność", zasadnie stwierdził, że nie jest on sprzeczny z treścią art. 57 ust 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006.
Wbrew zarzutom skargi nie doszło przy tym do naruszenia art. 88 ust 1 Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006. Zdaniem skarżącej przepis ten nie mógł w sprawie znaleźć zastosowania, gdyż nie pozwala na stwierdzenie, iż definicja zakończenia operacji dotyczy jednostkowego projektu realizowanego przez pojedynczego beneficjenta bowiem w swojej dyspozycji przepis ten reguluje kwestię zamknięcia programów operacyjnych. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że niezależnie od tego, że istotnie, jak podnosi skarżąca, art. 88 ust 1 znajdujący się w rozdziale I Tytułu VII Rozporządzenia nr 2083/2006, dotyczącym zarządzania finansowego zobowiązań budżetowych Wspólnoty stanowi o częściowym zamknięciu programów operacyjnych w szerokim tego słowa znaczeniu, to wyjaśnia rozumienie pojęcia "zakończenia operacji" na użytek tego aktu, skoro przyjmuje, że do celów niniejszego rozporządzenia, operację uznaje się za zakończoną w przypadku, gdy działania podjęte w jej ramach zostały faktycznie przeprowadzone i w odniesieniu do której wszystkie wydatki beneficjentów oraz odnośnego wkładu publicznego zostały opłacone.
Tym samym nie można było uznać, że zakończenie operacji, a tym samym inwestycji zrealizowanej za środki udzielonej regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych na podstawie zawartej umowy nastąpiło z chwilą złożenia wniosku o płatność końcową. Zarówno treść wiążącej strony umowy o dofinansowanie jak i przepisy rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 nie pozwalają na przyjęcie w tym względzie stanowiska skarżącej.
W ocenie NSA nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przepisów § 10 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca zarzuca, że skoro przepis §10 ust 1 pkt 4 rozporządzenia stanowiący o okresie trwałości jako o przesłance udzielenia pomocy publicznej statuuje przesłanki otrzymania dotacji, nie stanowi on podstawy do ewentualnego stwierdzenia naruszeń w trakcie realizacji projektu, a tym samym nie został właściwie przez Sąd I instancji zastosowany.
Odnosząc się do powyższego, mimo prawidłowego rozumienia przez skarżącą treści wskazanego wyżej przepisu zwrócić uwagę należy jednak na to, że Sąd I instancji w uzasadnieniu swego stanowiska powołał zasadnie te normę prawa określającą kryteria pomocy odnoszącą się do trwałości realizacji projektu, która skoro nie została przez skarżącą dochowana, stanowiła również podstawę do uznania racji organu w zakresie zwrotu uzyskanego dofinansowania. Natomiast zapis §10 ust 2 rozporządzenia wykonawczego odnoszący się do warunku trwałości projektu utrzymania inwestycji w regionie przez wymagany prawem okres również zasadnie został przez Sąd I instancji wskazany, skoro okres ten nie został przez skarżącą zachowany, a nie ulega kwestii, że w zakres inwestycji, o której mowa w tym przepisie wchodzą również nabyte za środki pomocowe zakupione w ramach projektu środki trwałe.
Biorąc powyższe pod uwagę, uznając podniesione w skardze zarzuty za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego zasądzonych od skarżącej na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 490 ze zm.).