Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 listopada 2015 r. (sygn. akt I SA/Sz 909/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) uwzględnił skargę C. K. (dalej: skarżący), uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie (dalej: Dyrektor OR ARiMR) z [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Łobzie (dalej: Kierownik BP ARiMR) z [...] marca 2014 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w pomniejszonej wysokości. Ponadto WSA zasądził od Dyrektora OR ARiMR na rzecz skarżącego 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. m.in. w ramach pakietów "Rolnictwo zrównoważone" w wariancie 1.1 "Zrównoważony sposób gospodarowania" na obszarze 86,05 ha oraz "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000" w wariancie 4.1 "Ochrona siedlisk lęgowych ptaków" o łącznej powierzchni 21,04 ha.
Pismem z [...] lutego 2014 r. Kierownik BP ARiMR wezwał skarżącego do wyjaśnienia sposobu użytkowania działki rolnej G. W odpowiedzi skarżący oświadczył, że znane są mu informacje o użytkowaniu działki w latach 2007-2011, jednak za niezgodne ze stanem faktycznym uznał deklaracje dwóch poprzednich producentów rolnych z poprzedzających pięciu lat, że działki te były włączone do płodozmianu. Na potwierdzenie swoich racji skarżący wskazał na możliwość udzielenia informacji o świadkach mających potwierdzić wspomniane okoliczności.
Decyzją z [...] marca 2014 r. Kierownik BP ARiMR przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości, to jest w kwocie [...] zł. Wyjaśnił, że w płatności za wariant 4.1 została uwzględniona wyłącznie powierzchnia 5,60 ha (z zadeklarowanej 21,04 ha), gdyż pozostałe 15,44 ha (zadeklarowane jako łąka trwała) nie spełnia definicji trwałego użytku zielonego (dalej: TUZ). Z historii uprawy w poszczególnych latach na działkach ewidencyjnych nr 83/2 i 92/1 (działka G) wynika, że grunty te nie były deklarowane jako TUZ przez co najmniej 5 lat przed rozpoczęciem realizacji programu rolnośrodowiskowego w ramach wariantu 4.1. Powyższe skutkowało też uwzględnieniem mniejszej (o 15,44 ha) powierzchni przy płatności za wariant 1.1, ponieważ obszary użytkowane jako łąka trwała nie były objęte dotacją w ramach tego wariantu.
Skarżący złożył odwołanie od decyzji Kierownika BP ARiMR. Wyjaśnił, że w latach 2007-2011 na działkach [...] i [...] nie prowadzono upraw w płodozmianie, a poprzedni użytkownicy gruntu poświadczali nieprawdę, deklarując określone uprawy rolnicze. Skarżący podniósł, że z materiału dowodowego wynika, iż roślinność na wykluczonej działce rolnej nie uległa zasadniczej zmianie w okresie poprzedzających 7-8 lat, na dowód czego skarżący powołał się na opinię biegłego z zakresu ornitologii, potwierdzającą występowanie określonych gatunków ptaków charakterystycznych dla siedlisk łąkowych. Skarżący wniósł również o przesłuchanie świadków i powołanie biegłego z zakresu rolnictwa lub agrotechniki.
Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR, wskazując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia m.in. § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) i art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., s. 1; dalej rozporządzenie nr 1120/2009).
Wskazał w szczególności, że zadeklarowane przez skarżącego we wniosku grunty na działce G w okresie 5 lat (2008-2012) przynajmniej przez 2 lata nie były zagospodarowane trawami lub paszami roślin zielonych naturalnych. Z analizy wniosków złożonych przez innych producentów wynikało bowiem, że grunty te były zgłoszone do jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej i w 2008 r. była na nich prowadzona uprawa żyta, a w 2010 r. grunty te były ugorowane.
Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że nie było uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków zgłoszonych w odwołaniu na okoliczność rzeczywistego użytkowania wspomnianych działek ewidencyjnych w latach 2007-2013, ponieważ upłynęło kilka lat od tego okresu, a ponadto organ dysponował dowodami w postaci wniosków o przyznanie płatności składanych we wskazanym okresie, w których wnioskodawcy oświadczyli, że były im znane skutki prawne składania fałszywych oświadczeń wynikające z kodeksu karnego. Przeprowadzone ówcześnie kontrole wniosków nie wykazały nieprawidłowości wpływających na konieczność wykluczenia wskazanych działek z prawa do płatności. Ze względu na odstęp czasu, który upłynął od zadeklarowania upraw na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] przez poprzednich producentów rolnych, Dyrektor OR ARiMR nie przeprowadził również dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa, ponieważ w 2014 r. nie byłoby możliwe wykluczenie uprawy żyta na tych działkach w 2008 r. Za nieprzydatną dla rozstrzygnięcia organ uznał również przedstawioną przez skarżącego opinię biegłego z zakresu ornitologii.
Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR.
WSA uwzględnił skargę, uznając że organ w toku postępowania naruszył przepisy procesowe w zakresie prawidłowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w znacznym stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy.
Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kpa, chyba że przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest m.in. obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).
Zdaniem WSA, wprawdzie organy administracji prawidłowo uznały, że nie jest zasadne przeprowadzenie w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa (agrotechniki) oraz że nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy opinia biegłego ornitologa, jednak błędne jest stanowisko organów odnośnie do braku konieczności przesłuchania wnioskowanych przez skarżącego świadków na okoliczność wykorzystywania przedmiotowych gruntów w 2008 r. i 2010 r.
WSA uznał, że organ przykłada zbyt dużą wagę do faktu, że poprzedni producenci rolni podpisali wnioski zawierające klauzulę o prawdziwości danych złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Sam ten fakt nie świadczył, że na przedmiotowych działkach była rzeczywiście prowadzona uprawa żyta czy też ugór. WSA podkreślił, że wnioski o przyznanie płatności nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa). Dowodem urzędowym są natomiast znajdujące się w aktach decyzje o przyznaniu stosownych płatności poprzednim producentom w latach 2008 i 2010, jednak w ich treści nie wymieniono przedmiotowych działek, a ponadto z akt nie wynikało, że organ dokonał kontroli na miejscu gospodarstw tych producentów we wspomnianych latach, a tylko z takich kontroli pochodziłaby ewentualna dokumentacja związana z faktyczną uprawą przedmiotowych gruntów.
W ocenie WSA, w niniejszej sprawie wystąpiła konieczność przesłuchania świadków na wskazane przez skarżącego okoliczności. Zasadne byłoby w miarę możliwości przesłuchanie producentów, którzy złożyli wnioski w latach 2008 i 2010 lub osób składających te wnioski w ich imieniu – na okoliczność sposobu wykorzystania przedmiotowych gruntów i ich zadeklarowania w określony sposób we wnioskach. Zdaniem WSA, celowe byłoby również przesłuchanie skarżącego na okoliczność zadeklarowania przez niego na działce G trwałego użytku zielonego, posiadania wiedzy na okoliczność wykorzystania tych gruntów przez innych producentów w poprzednich latach. Organ powinien też przeanalizować dokumenty związane z nabyciem tych gruntów przez skarżącego w celu zbadania czy zawierają one dane dotyczące upraw na przedmiotowych gruntach w chwili ich nabycia przez skarżącego. WSA dodał, że dowody, które zostaną zebrane, powinny być ocenione łącznie z pozostałym materiałem dowodowym. Zdaniem WSA, dopiero wówczas organ wypełni przesłankę z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Dyrektor OR ARiMR złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- - art. 21 ustawy wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przez przyjęcie, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego, a w zasadzie go nie zebrał;
- - "art. 77 ust" kpa w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przez nałożenie na organ obowiązku poszukiwania dowodów;
- - "art. 76 odmowę mocy dowodowej należnej dokumentom urzędowym decyzjom administracyjnym wydanym przez Organ odnośnie działek [...] i [...] w latach 2008 i 2010 w zakresie płatności obszarowych";
- - "art. 145 § 1 lit c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez przyjęcie, że organ "naruszył przepisy postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania".
W uzasadnieniu Dyrektor OR ARiMR wskazał w szczególności, że nie było podstaw, aby weryfikować prawdziwość oświadczeń składanych przez poprzednich wnioskodawców, którzy składali wnioski na lata 2008 i 2010. Podstawy prowadzenia dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania świadków nie może stanowić samo kwestionowanie przez skarżącego podanego wcześniej sposobu użytkowania działek. Dalsze dowody co do określonych okoliczności prowadzi się wówczas, gdy okoliczności te budzą wątpliwości. Tymczasem w niniejszej sprawie nie zgłoszono żadnych twierdzeń, które poddawałyby w wątpliwość przyjęte przez organ ustalenia. Zdaniem Dyrektora OR ARiMR, okoliczności dotyczące upraw, wniosków i decyzji na działkach [...] oraz [...] jako znane organowi z urzędu nie wymagały dowodu.
Natomiast nie ma powodów dla słuchania wielu świadków, gdyż źródło ich wiedzy o rodzaju upraw nie jest znane i nie zachodzą żadne okoliczności, które powodowałyby, że dotychczas zgromadzone dowody budzą jakiekolwiek wątpliwości. Ponadto prowadzenie niczym uzasadnionego rozbudowanego postępowania dowodowego spowoduje, że organ naruszy zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektora OR ARiMR podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, a pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Sposób sformułowania zarzutów w petitum skargi kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom stawianym tego rodzaju środkowi odwoławczemu. Autor skargi kasacyjnej wskazał bowiem na uchybienie art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich bez sprecyzowania, który z ustępów i punktów tego artykułu miał zostać naruszony. Podobne zastrzeżenia można mieć odnośnie do zarzutu naruszenia art. 77 kpa (który składa się z czterech paragrafów) w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (który składa się z czterech punktów).
Dalej zarzucono naruszenia "art. 76" bez wskazania ustawy, w której przepis ten się znajduje. Natomiast w ostatnim zarzucie wskazano na naruszenie "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a., mimo że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej (§ 1 art. 145 p.p.s.a. dzieli się na punkty, spośród których tylko pkt 1 dzieli się na litery).
Mimo wskazanych mankamentów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, uznał, że możliwe jest określenie podstaw kasacyjnych, a przez to granic rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym. W oparciu o treść uzasadnienia skargi kasacyjnej Dyrektora OR ARiMR należy przyjąć, że: 1) pierwszy zarzut w istocie dotyczy naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, 2) drugi zarzut wskazuje na naruszenie art. 77 § 1 kpa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, 3) trzeci zarzut dotyczy naruszenia art. 76 § 1 kpa, zaś 4) w czwartym zarzucie chodzi o naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej Dyrektora OR ARiMR są niezasadne.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, WSA nie naruszył art. 76 § 1 kpa, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że WSA uchybił temu przepisowi odmawiając mocy dowodowej należnej dokumentom urzędowym, którymi - w ocenie Dyrektora OR ARiMR - są decyzje administracyjne w przedmiocie płatności obszarowych za 2008 r. i 2010 r., dotyczące m.in. niektórych działek zgłoszonych przez skarżącego we wniosku o płatność rolnośrodowiskową na 2013 r. Abstrahując od tego, czy za dokument urzędowy potwierdzający prowadzenie na konkretnej działce określonej uprawy rolnej może być uznana decyzja administracyjna w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w której nie wskazano rodzajów upraw na poszczególnych działkach, a jedynie odwołano się do deklaracji zawartych we wniosku o płatność, należy podkreślić, że stosownie do art. 76 § 3 kpa możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych.
Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (zob. komentarz do art. 76 kpa, A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2013, pkt 9). Domniemania wynikające z dokumentów urzędowych mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi.
W niniejszej sprawie Dyrektor OR ARiMR przyjął, że fakt prowadzenia uprawy żyta (w 2008 r.) oraz ugorowania (w 2010 r.) niektórych gruntów zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku o płatność rolnośrodowiskową wynika z dokumentów urzędowych w postaci decyzji administracyjnych o przyznaniu płatności obszarowych poprzednim producentom rolnym, w których nie zakwestionowano upraw zadeklarowanych wówczas przez tych producentów rolnych. W takiej sytuacji ciężar dowodu, że w 2008 r. i 2010 r. grunty te były inaczej uprawiane (to jest, że znajdowała się na nich łąka trwała), spoczywał na skarżącym.
Z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wynika bowiem, że strony są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek i że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy powinien następnie zostać w sposób wyczerpujący rozpatrzony przez organ administracji prowadzący postępowanie, co wynika z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo ocenił, że organy administracji naruszyły art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Nie sposób bowiem przyjąć, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, skoro mimo wniosku skarżącego nie przeprowadzono dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, na której organy oparły swoje stanowisko, iż zadeklarowane przez skarżącego we wniosku grunty na działce G w okresie 5 lat (2008-2012) przynajmniej przez 2 lata nie były zagospodarowane trawami lub paszami roślin zielonych naturalnych.
Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że wyrażając powyższe stanowisko WSA naruszył art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, ponieważ nałożył na organy administracji obowiązek poszukiwania dowodów. Przepis ten - odmiennie niż art. 77 § 1 kpa - nie nakłada wprawdzie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Niemniej jednak nie można uznać, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w sytuacji gdy w materiale tym - wskutek bezpodstawnego nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych strony złożonych na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - nie ma dowodów na okoliczności kluczowe z punktu widzenia przyjętej przez organ materialnoprawnej podstawy decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, wyrażając taką ocenę WSA nie nałożył na organ obowiązku poszukiwania dowodów, a jedynie zobowiązał organ do uwzględnienia wniosku dowodowego strony, a następnie zweryfikowania twierdzeń skarżącego odnośnie do rzeczywistego sposobu użytkowania w latach 2008-2012 działek zadeklarowanych przez niego we wniosku o płatność rolnośrodowiskową na 2013 r.
Ze wskazanych podwodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że przesłuchanie świadków, w tym poprzednich właścicieli nieruchomości i strony, a także zebranie dodatkowych dokumentów nie przyczyni się do bardziej wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Natomiast za zupełnie nietrafione należy uznać twierdzenie Dyrektora OR ARiMR, że prowadzenie rozbudowanego postępowania dowodowego spowoduje naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa. Dyrektor OR ARiMR nie dostrzega bowiem, że z art. 12 § 1 kpa wynika dla organu obowiązek nie tylko szybkiego, ale i wnikliwego działania w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wytknięty organom administracji przez WSA brak wnikliwości w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie może być zwalczany argumentem o konieczności szybkiego rozpoznania sprawy.
Z uwagi na niezasadność powyższych zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny WSA, że w sprawie doszło do istotnego dla rozstrzygnięcia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a taka ocena musiała skutkować zastosowaniem przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Dyrektora OR ARiMR na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA i którego substytut wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
PG