Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 376/05

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1602/05, oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: Prezes URTiP) z dnia 5 lipca 2004 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów art. 99 ust. 1 i art. 101 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm., dalej: Pt).

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z prawem telekomunikacyjnym wykorzystywania przez P. S.A. numeracji dostępu do serwisów audioteksowych w sieci inteligentnej - decyzją z 20 kwietnia 2004 r. o nr: [...] Prezes URTiP stwierdził naruszenie przez skarżącą Spółkę przepisów art. 99 ust. 1 oraz art. 101 Pt poprzez wykorzystywanie bez wymaganego przydziału numeracji NDIN-700 PQMCDU w zakresie dla P =1-9, przydzielonej dla potrzeb T. P. S.A. przez Prezesa URTiP w zezwoleniu telekomunikacyjnym Nr [...] z dnia 28 lutego 200l r. Jednocześnie organ nakazał usunięcie naruszeń w terminie 30 dni od otrzymania decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP wyjaśnił, że wszelka numeracja stosowana w publicznej sieci telefonicznej powinna być wykorzystywana zgodnie z ustawą - Prawo telekomunikacyjne i wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 września 2002 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 145, poz. 1223), które określa Plan Numeracji Krajowej (zwany dalej: PNK). Wobec powyższego należało uznać, że wykorzystywany w sieci P. S.A., będącej publiczną ruchomą siecią telefoniczną, zakres numeracji do zapewniania dostępu do wybranych zakończeń sieci i usług telekomunikacyjnych, również powinien uwzględniać postanowienia PNK dotyczące schematu wybierania, a nabycie uprawnień do wykorzystywania takiego zakresu podlega przepisom dotyczącym przydziału numeracji. Wewnętrzny charakter wykorzystania zakresu, tzn. jego niedostępność dla abonentów innych sieci telekomunikacyjnych nie stanowi przesłanki wyłączającej stosowanie przepisów o wykorzystaniu numeracji w publicznych sieciach telefonicznych.

Organ zwrócił ponadto uwagę, że P. dowodząc, iż korzystanie z tzw. "numeracji wewnętrznej" pozostaje poza zakresem właściwości Prezesa URTiP, wskazał na zapisy dokonanego w dniu 15 lutego 200l r. zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej polegającej na zapewnieniu dostępu do usług informacyjnych i rozrywkowych, uzupełnionego w dniu 16 marca 200l r. o informację, że specjalne numery będą miały postać 700 x, gdzie x oznacza ciąg cyfr z zakresu od 0 do 9. Z informacji tej jednak nie wynikało, jaką strukturę będą posiadały te numery. W związku z powyższym w momencie przyjmowania zgłoszenia nie było możliwości stwierdzenia, że wskazana numeracja przybierze postać objętą PNK przyznaną innemu operatorowi, tym bardziej, że również skarżąca Spółka miała i ma możliwość uzyskania przydziału numerów IN w drodze decyzji Prezesa URTiP.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy P. zarzucił Prezesowi URTiP uchybienia proceduralne w przebiegu postępowania administracyjnego, które polegały m.in. na niedoręczeniu skarżącej Spółce skargi T. P. S.A. W ten sposób P. S.A. został pozbawiony możliwości dostępu do dokumentu, który dla Prezesa URTiP stanowił podstawę wszczęcia postępowania kontrolnego wobec skarżącej Spółki oraz wyznaczył kierunek i zakres tej kontroli, a także był podstawą do uznania TP S.A. za stronę postępowania. P. wskazał ponadto, iż niepoinformowanie przez Prezesa URTiP o zakończeniu postępowania administracyjnego pozbawiło skarżącą możliwości zajęcia stanowiska w sprawie jeszcze przed wydaniem decyzji. Organ nie uwzględnił również wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, której wyznaczenie, w ocenie skarżącej Spółki, mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i wydania przez Prezesa URTiP prawidłowego rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącej, wszczęcie postępowania nastąpiło w trybie nieznanym polskiej procedurze administracyjnej w związku z uwzględnieniem pisma TP S.A., która nie powinna być uczestnikiem postępowania, a także doprowadziło do podjęcia przez Prezesa URTiP rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z brakiem wskazania daty dziennej wydanej decyzji. Skarżąca uznała badanie prawidłowości działania operatora poprzez pryzmat decyzji administracyjnych, których adresatem jest osoba trzecia, za całkowicie sprzeczne z zasadami praworządności oraz wolności obywatelskich i gospodarczych oraz z podstawowymi zasadami logiki.

Decyzją z dnia 5 lipca 2004 r. o nr [...] Prezes URTiP uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin usunięcia stwierdzonych naruszeń prawa telekomunikacyjnego i w tym zakresie, uwzględniając wniosek P. S.A., określił nowy termin: 90 dni od dnia otrzymania decyzji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 99 ust. 1 oraz art. 101 Pt, kreujące normę prawną określającą możliwe sposoby nabywania uprawnień do wykorzystywania numeracji w publicznych sieciach telekomunikacyjnych. Norma ta – zdaniem organu - w sposób bezpośredni odnosi się również do uprawnień i obowiązków podmiotów (operatorów telekomunikacyjnych), których zamiarem jest nabycie odpowiednich uprawnień do wykorzystywania numeracji w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego.

Organ podtrzymał poprzednio zajęte stanowisko, iż przyjęty przez P. schemat wybierania numerów audioteksowych i ich format jest zgodny ze schematem określonym dla ruchomych sieci telefonicznych i formatem numerów NDIN w powołanych przepisach PNK, a więc numeracją 700 PQMCDU, gdzie P= l – 9, i nie jest - jak przyjmuje P. - "wewnętrzną numeracją" jej sieci. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uchybień proceduralnych Prezes URTiP uznał, iż postępowanie zostało wszczęte z urzędu i zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, która została doręczona skarżącej Spółce w dniu 23 kwietnia 2004 r. W toku postępowania skarżąca była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i korzystała ze swoich uprawnień w tym zakresie. Sam brak odrębnego zawiadomienia o zakończeniu zbierania materiału dowodowego nie świadczy zdaniem organu o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. i nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uchylenia decyzji.

Ponadto podniesiono, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na podstawie art. 89 § 1 k.p.a. Organ poinformował, że TP S.A. uznana została za stronę postępowania z uwagi na to, iż wykorzystywana przez skarżącą bez wymaganego przydziału – ewentualnie stosownej umowy – numeracja NDIN została przyznana T.P. przez Prezesa URTiP mocą stosownego zezwolenia telekomunikacyjnego, a zatem sprawa w sposób bezpośredni dotyczyła jej uprawnień.

Na powyższą decyzję P. S.A. złożyła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w której podtrzymała zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa URTiP z 20 kwietnia 2004 r. z uwagi na wydanie ww. decyzji bez podstawy prawnej, ewentualnie - o uchylenie obu decyzji Prezesa URTiP.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony, gdyż uznał ją za bezzasadną.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zarówno organ, strona skarżąca jak i uczestnik postępowania w istocie nie kwestionowali ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Skarżąca przyznała bowiem, że wykorzystuje numerację NDIN-700 PQMCDU w zakresie dla P = 1 – 9, jednakże uznając stosowaną numerację jako numerację wewnętrzną (a nie publiczną) zaprzeczyła, iż wykorzystuje numerację przydzieloną uczestnikowi postępowania TP S.A. W ocenie Sądu niesporną jest również okoliczność, iż wykorzystywana przez skarżącą numeracja nie została jej przydzielona przez Prezesa URTiP, ani też nie została jej udostępniona na mocy stosownej umowy.

Sąd podkreślił, iż w świetle art. 99 Pt tylko Prezes URTiP jest uprawniony do dokonywania przydziału numeracji. Uzyskanie prawa do numeracji jest możliwe także w sposób pochodny - od operatorów dysponujących przydziałami na podstawie art. 101 Pt. Przepisy art. 99 ust. 1 oraz art. 101 ust.

1. Pt mają charakter kompetencyjny i określają możliwe sposoby nabywania uprawnień do wykorzystywania numeracji w publicznych sieciach telekomunikacyjnych, będącej ograniczonym dobrem publicznym reglamentowanym przez ministra właściwego ds. łączności i Prezesa URTiP. Wykorzystywanie w sieci publicznej numeracji z pominięciem reguł określonych powołanymi przepisami stanowi naruszenie tych przepisów. Sąd podniósł również, iż strona skarżąca błędnie wywiodła prawo do posługiwania się przedmiotową numeracją ze zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej dokonanej na podstawie przepisów prawa telekomunikacyjnego. W świetle przepisów regulujących instytucję takiego zgłoszenia, należało je traktować jako notyfikację stanowiącą uproszczoną formę nabywania uprawnień do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, a kontroli podlegała tylko treść zgłoszenia, która nie obejmuje numeracji, z której operator ma korzystać przy wykonywaniu zamierzonej działalności telekomunikacyjnej. Brak sprzeciwu nie mógł zatem oznaczać, jak twierdzi Spółka, iż nabyła uprawnienie do korzystania z przedmiotowej numeracji, zwłaszcza, że w zgłoszeniu Spółka zadeklarowała ogólnie zamiar korzystania tylko z numeracji wewnętrznej.

Podniesione w skardze zarzuty dotyczące uchybień organu o charakterze procesowym również nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Uchybienie organu polegające m.in. na zaniechaniu zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w zaistniałym stanie sprawy nie stanowiło w ocenie Sądu I instancji uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że sama skarżąca nie wskazała w jaki sposób te uchybienia mogły wpłynąć na wynik sprawy. Sąd ustalił ponadto, iż Spółka miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i z tego uprawnienia skorzystała, a po zajęciu przez nią stanowiska materiał dowodowy nie uległ zmianie. Zarzuty naruszenia art. 89 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 9, 10, 11, 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie materiałów nieudostępnionych stronie również – zdaniem Sądu - nie znalazły uzasadnienia.

W skardze kasacyjnej z dnia 23 września 2005 r. Spółka P. wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W podstawach skargi kasacyjnej strona podniosła następujące zarzuty:

1. 1) naruszenie (błędne niezastosowanie) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1, art. 101 i art. 119 Pt (poprzez ich błędną wykładnię) oraz art. 2 art. 7 i art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez oddalenie przez Sąd skargi P. S.A. pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia przez sąd nieważności zaskarżonych decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
2. 2) naruszenie (błędne niezastosowanie) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3, art. 14 ust. 2 Pt (poprzez ich błędną wykładnię) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP - poprzez błędne oddalenie przez Sąd skargi P. S.A. pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia przez sąd nieważności zaskarżonych decyzji jako rażąco naruszających prawo (lub choćby ich uchylenia) z uwagi na bezpodstawną zmianę stanowiska organu odnośnie prawnych podstaw działalności P. S.A. w zakresie objętym zgłoszeniem działalności telekomunikacyjnej z dnia 15 lutego 2001 r.;
3. 3) naruszenie art. 113 § 1, art. 134 § 1, art. 151 p.p.s.a. poprzez:
4. - błędne i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd I instancji, że Skarżąca przyznała, że wykorzystuje numerację NDIN-700PQMCDU;
5. - nierozważnie istoty sprawy w zakresie jednego z zarzutów wobec decyzji podniesionych przez Skarżącą;
6. - niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie jednego z zarzutów wobec decyzji podniesionych przez skarżącą, co uniemożliwia dokonanie prawidłowości rozstrzygnięcia;
7. 4) naruszenie art. 99 ust. 1 Pt oraz przepisów pkt 4.1.4, 4.3.2. oraz 4.9. załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 roku w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych - poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, że przepisy powyższe mają zastosowanie do numeracji wykorzystywanej przez P. S.A., której dotyczyły zaskarżone decyzje;
8. 5) naruszenie (błędne niezastosowanie) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest - w świetle powyższego przepisu - naruszenie przepisów postępowania, które "miało istotny wpływ na wynik sprawy", zamiast: "które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy"
9. 6) naruszenie (błędne niezastosowanie) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a w zw. z art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 89 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji w wyniku błędnego uznania przez Sąd, iż w ramach postępowania administracyjnego nie miały miejsca naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co dotyczy zarzutów:

1. 1) wydania zaskarżonej decyzji na podstawie dowodów, z którymi skarżąca ani wojewódzki sąd administracyjny nie mogły się zapoznać;
2. 2) nieodbycia rozprawy administracyjnej w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia obowiązku w tym zakresie;
3. 3) niepoinformowania P. S.A. przez organ o zamknięciu postępowania dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych przez organ materiałów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona powieliła w znacznej części argumentację prezentowaną w jej wcześniejszych pismach.

Odpowiadając na skargę kasacyjną zarówno Prezes URTiP jak i uczestnik postępowania – TP S.A. wnieśli o jej oddalenie w całości.

W odpowiedzi na pismo uczestnika postępowania P. S.A. w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2006 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i dodatkowo uzasadniła zarzuty podniesione w złożonym środku odwoławczym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Istotą sprawy jest ustalenie, czy P. eksploatuje numery, których schemat jest zgodny ze schematem określonym dla ruchomych sieci telefonicznych i formatem numerów NDIN regulowanym w przepisach PNK, tj. numeracją 700 PQMCDU, gdzie P = 1-9, i czy przy wykorzystaniu tej numeracji dochodzi do naruszenia prawa, a więc czy skarżąca Spółka może używać wskazanej numeracji bez wcześniejszego przydziału przez Prezesa URTiP i bez określonej w art. 101 ust. 1 Pt umowy o udostępnieniu numeracji.

W związku z powyższym należy przypomnieć, że numeracja krajowa oznacza zestawy cyfr, które służą w sieci telekomunikacyjnej do zestawiania połączeń w celu zapewnienia dostępu do wybranych zakończeń sieci lub usług telekomunikacyjnych na terenie Polski. W piśmiennictwie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że numeracja jest narodowym zasobem, który powinien być dostępny dla wszystkich podmiotów, efektywnie wykorzystywany i odpowiednio chroniony. Gospodarka zasobami numeracji i częstotliwości należy do dyskrecjonalnej władzy polskich władz telekomunikacyjnych, które mają swobodę w zakresie kształtowania zasad stosowania numeracji. Reglamentacja działalności jest jednocześnie wyrazem troski państwa o stworzenie warunków należytego zaspokajania potrzeb społecznych w objętych nią sferach aktywności gospodarczej.

Przepis art. 99 powołanej ustawy wskazuje, iż przydziały numeracji następują zgodnie z planami numeracji krajowej dla sieci publicznej w drodze zezwolenia lub decyzji Prezesa URTiP. Plany numeracji krajowej są ustanawiane na podstawie art. 99 ust. 7 pkt 2 oraz ust. 8 Pt w formie rozporządzenia ministra właściwego do spraw łączności. Numeracja – jak powyżej wskazano - może być przydzielona operatorom (czyli podmiotom eksploatującym sieci publiczne lub świadczącym usługi telekomunikacyjne) drogą zezwolenia lub odrębnej decyzji o przydziale numeracji, lub udostępniona im w trybie przewidzianym w art. 101 Pt.

W świetle powyższego zasadne jest twierdzenie, że jakakolwiek numeracja wykorzystywana w publicznej sieci telefonicznej powinna być wykorzystywana zgodnie z Pt i wydanym na jego podstawie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 78, poz. 735), a wcześniej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 września 2002 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 145, poz. 1223). Rozporządzenie określa Plan Numeracji Krajowej (PNK), stanowiący system numeracji krajowej składającej się z: 1) zakresów numeracji i formatów numerów, 2) wskaźników obszarów, 3) wskaźników sieci telekomunikacyjnych lub usług telekomunikacyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że zakres numeracji dostępu do serwisów audiotekstowych w sieci inteligentnej wykorzystywany w sieci P., będącej publiczną ruchomą siecią telefoniczną, powinien być zgodny z postanowieniami PNK dotyczącymi zarówno formatu numeracji jak i schematu wybierania, a uzyskanie uprawnień do wykorzystywania takiego zakresu powinno nastąpić na podstawie przepisów dotyczących przydziału numeracji.

II. Przechodząc do meritum sprawy i odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż skarżąca przyznała, że wykorzystuje numerację NDIN-700PQMCDU Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że skuteczne podniesienie w postępowaniu kasacyjnym zarzutu naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. (stanowiącego, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną) jest możliwe w sytuacji kiedy strona zgłaszała wnioski dowodowe (por. wyrok SN z dnia 25 listopada 1998 r., II UKN 332/98, OSNP 2000, nr 2, poz. 67), co w niniejszej sprawie strona uczyniła. Z protokołu rozprawy z dnia 26 kwietnia 2005 r. wynika, że strony wniosły o udzielnie terminu do złożenia załączników do protokołu z rozprawy, zaś Sąd tę prośbę uwzględnił. Ostatecznie, po dwukrotnym odroczeniu publikacji wyroku - w dniu 17 maja 2005 r. Sąd oddalił skargę. Wobec powyższego tak postawiony zarzut należało uznać za dopuszczalny, aczkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sieci ruchomej numeracją publiczną podlegającą reżimowi planu numeracji krajowej jest każda numeracja wybierana przez abonenta zgodnie z pkt 4.3.2.2 pkt 2 załącznika do ww. rozporządzenia w sprawie planu numeracji krajowej.

W świetle przepisów załącznika do rozporządzenia ustalony jest następujący format numeru krajowego:

KNA=WSN + numer zakończenia sieci właściwej dla danej SN

KNA=WST + pozostałe numery zakończenia sieci (gdzie WST tzw. wyróżnik sieci, to kombinacja dwóch cyfr wyróżniająca sieć lub usługę – pkt 4.1.4. załącznika).

Jak wynika z pkt 4.9. załącznika do rozporządzenia, numer NDIN jest numerem krajowym w sieci inteligentnej co świadczy o tym, iż jest on częścią KNA. Umieszczenie numeru NDIN w odrębnym punkcie było spowodowane koniecznością określenia właściwego formatu dostępu do sieci inteligentnych. Świadczy o tym także format numeru, tj. NDIN=WST+ SPQMCDU (9D) dla WST =30,40,70 i 80, który jest de facto skonkretyzowanym formatem KNA (w postaci KNA=WST + pozostałe numery zakończenia sieci, a więc niejako "podzbiorem" w ramach KNA).

Co do zasady należy się zgodzić ze skarżącą, iż nie można uznać, że KNA=NDIN, ponieważ KNA jest pojęciem szerszym. Nie wszystkie KNA są numerami NDIN, natomiast wszystkie numery NDIN należą do KNA.

Bezsporne jest, iż numeracja NDIN-700 PQMCDU w zakresie dla P=1-9 przydzielona została uczestnikowi postępowania TP S.A. (gdzie: WST=70 - zgodnie z pkt. 4.9 załącznika do rozporządzenia, zaś S=0, P=1-9).

W pismach z dnia 16 marca 2001 r. i 23 lutego 2004 r. skarżąca Spółka przyznała, że wykorzystywane przez nią w sieci inteligentnej specjalne numery audiotekstowe będą miały postać 700 x, gdzie x oznacza ciąg cyfr z zakresu od 0 do 9. Skarżąca sama następnie precyzuje, że numer ten jest dziewięciocyfrowy, zgodny ze schematem 700xxxxxx. Format numeru krajowego używanego przez P. do zapewniania dostępu do oferowanych usług jest – jak zauważył Sąd I instancji – w istocie zgodny jest z formatem numeracji krajowej w sieci inteligentnej przydzielonej TP S.A., przybiera bowiem postać NDIN=700 PQMCDU, wobec czego stosowanie tej numeracji bez stosownej umowy lub bez wymaganego przydziału dokonanego przez Prezesa URTiP jest działaniem contra legem.

Wobec powyższego argumentacja strony zawarta w piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2006 r., iż wykorzystywana przez nią numeracja zaczynająca się od cyfr "700" - a nie "0-700" - dowodzi o jej wewnętrznym charakterze, nie może przyczynić się do uwzględnienia skargi kasacyjnej, albowiem odnosi się ona nie formatu wykorzystywanej numeracji, lecz schematu jej wybierania. Należy podkreślić, że różnica w schemacie wybierania numerów krajowych jest jedynie konsekwencją różnic między sieciami, zatem również schemat wybierania numeru NDIN określają zasady ogólne z PNK, tj. abonenci sieci ruchomej, zgodnie z PNK wybierają numery krajowe, w tym numery NDIN, bez poprzedzania ich prefiksem krajowym "0" (pkt 4.3.2.2. pkt 2 załącznika do rozporządzenia).

W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się z formułowaną przez skarżącą tezą, że numeracja wykorzystywana przez P. S.A. jest wyłączona z zakresu regulacji PNK, albowiem – jak dowiedziono - jest ona zgodna zarówno w swoim formacie jak i schemacie wybierania z numeracją NDIN. Gdyby strona skarżąca zawarła z TP S.A. umowę na kierowanie do sieci TP S.A. połączeń na numery przydzielone TP S.A. lub gdyby uzyskała przydział numerów decyzją Prezesa URTiP to również wtedy jej abonenci wybieraliby numery krajowe bez prefiksu "0", zgodnie z określonym w PNK schematem wybierania numeru krajowego z ruchomej sieci telefonicznej i ustalonym w PNK formatem NDIN.

Sam fakt, że usługi oferowane przez skarżącą dostępne są tylko dla abonentów danej sieci nie pozbawia numeracji charakteru publicznego i nie oznacza, że stworzona numeracja ma charakter prywatny czy wewnętrzny. Skarżąca Spółka nie kwestionowała, że wykorzystanie numeracji w formacie przydzielonym TP umożliwiło abonentom sieci [...] dostęp do usług rozrywkowych tego samego rodzaju, co zapewnia TP z wykorzystaniem przydzielonej jej numeracji 0-700. Okoliczność, że usługi świadczone w sieci P. oraz sieci TP S.A. pod tymi samymi numerami nie są usługami tożsamymi, nie ma dla sprawy żadnego znaczenie, ponieważ sprawa dotyczy wyłącznie zgodnego z prawem wykorzystywania numeracji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 113 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. poprzez nierozważnie istoty sprawy w zakresie jednego z zarzutów wobec decyzji oraz niewyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie jednego z zarzutów wobec decyzji podniesionych przez skarżącą Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może się domyślać jakie przepisy strona skarżąca ma na myśli. W tej sytuacji rozważania odnoszące się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnieniu przez Sąd całokształtu obowiązujących przepisów prawa, ustanawiających prawa i obowiązki strony, są niedopuszczalne, bowiem w skardze kasacyjnej – w ramach podstawy kasacyjnej wyartykułowanej w punkcie III. pod lit. (ii) oraz (iii) - nie wskazano konkretnych przepisów prawa, które rzekomo nie zostały uwzględnione przez sąd I instancji.

Skarga kasacyjna powinna bez odwoływania się do innych pism procesowych samodzielnie określać działania sądu I instancji naruszające konkretne przepisy prawa i wykazywać – w nawiązaniu do hipotezy tych przepisów - na czym polega jej naruszenie. Skarga kasacyjna powinna wskazywać także co świadczy o tym, że zarzucone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nawet przy liberalnym podejściu do tak sformułowanych podstaw kasacyjnych – posiłkując się zawartymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnieniami skarżącej podnoszącej, iż WSA nie rozważył, czy art. 99 ust. 1 Pt oraz pkt 4.1.4., 4.3.2. i 4.9 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. mają zastosowanie do numeracji wewnętrznej czy nie, a brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia tej kwestii ma wpływ na rozstrzygnięcie należało uznać, że choć powyższa argumentacja rzeczywiście nie została dostrzeżona w motywach wyroku sądu wojewódzkiego, to nie doszło w nim do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

III. W rozpoznawanej sprawie uprawnienia do korzystania z numeracji skarżąca Spółka wywodzi z zapisów dokonanego w dniu 15 lutego 2001 r. zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej polegającej na zapewnieniu dostępu do usług informacyjnych i rozrywkowych, uzupełnionego w dniu 16 marca 2001 r. informacją, że specjalne numery będą miały postać 700 x gdzie x oznacza ciąg cyfr z zakresu od 0 do 9.

Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że przepisy art. 99 ust. 1 i art. 101 Pt określają jedyne możliwe sposoby nabywania uprawnień do wykorzystywania numeracji w publicznych sieciach telekomunikacyjnych niezależnie od tego, czy są one dostępne tylko dla abonentów danej sieci czy również spoza niej. Jednocześnie w pełni aktualny pozostaje pogląd, iż norma z art. 99 ust. 1 w sposób bezpośredni odnosi się również do uprawnień i obowiązków podmiotów (operatorów publicznych), których zamiarem jest nabycie odpowiednich uprawnień do wykorzystania numeracji w rozumieniu Pt. Niewątpliwie wykorzystywanie w sieci publicznej numeracji objętej zakresem rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych, a co za tym idzie - właściwością Prezesa URTiP, z pominięciem reguł wynikających z powołanych przepisów, stanowi ich naruszenie.

W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie jest zasadny pierwszy z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia (błędnego zastosowania) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 99 ust. 1, art. 101 i art. 119 Pt oraz art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP poprzez oddalenie przez Sąd skargi pomimo istnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu tej podstawy skargi kasacyjnej podano, że art. 99 i ust. 101 Pt nie są przepisami nakładającymi na podmioty prawa obowiązek określonego działania lub zaniechania, zaś ich dyspozycją są objęte wyłącznie działania organu administracji jakim jest Prezes URTiP. W tej sytuacji przepis ten nie może być naruszony przez żaden inny podmiot.

Analizując tak sformułowany zarzut można zauważyć, iż oparto go na obrazie przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 ustawy procesowej na podstawie której toczyło się postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przywołany przepis stanowi, że sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, a więc będą to sytuacje w których istnieją podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Rozpoznając powyższy zarzut należy jednak stwierdzić, że jest on nieuzasadniony.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka rażącego naruszenia prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może się ostać jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00, niepubl.).

W ustalonym stanie faktycznym sprawy bezsporne jest, iż na mocy zezwolenia z dnia 28 lutego 2001 r., nr 1/2001/Z uczestnikowi postępowania – T. P. – przydzielono numerację NDIN-700 PQMCDU w zakresie dla P=1-9. Zezwolenia takiego nie uzyskała skarżąca Spółka, nie nabyła również uprawnień do korzystania z niej w sposób pochodny na podstawie art. 101 Pt. Jednocześnie - jak już podniesiono - sieć P. jest publiczną siecią telefoniczną w rozumieniu art. 2 pkt 19 i 20 Pt, a zatem jako taka powinna wykorzystywać zasoby numeracji określonej w art. 99 ust. 7 Pt.

Art. 119 Pt – powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji - stanowi, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwości lub spełnienia wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej Prezes URTiP (wcześniej Prezes URT) wydaje decyzję określającą zakres naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości. Na jego podstawie - działający w zakresie swoich ustawowych uprawnień Prezes URTiP w zaskarżonych decyzjach wskazał, iż skarżąca Spółka dopuściła się naruszenia art. 99 ust. 1 oraz art. 101 ówcześnie obowiązującej ustawy Pt poprzez wykorzystywanie bez wymaganego przydziału numeracji NDIN-700 PQMCDU przydzielonej TP S.A. Decyzje określały ponadto termin usunięcia nieprawidłowości. W tej sytuacji nie istniała przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji o której mowa w art. 156 § 1 pk 2 Kpa, zaś Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi w trybie przewidzianym w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przywołał art. 99 ust. 1 i art. 101 Pt wyjaśniając ich zastosowanie w sprawie. Dokonana przez Sąd I instancji interpretacja powyższych przepisów jest prawidłowa, a zarzut rażącego naruszenia art. 99 ust. 1, art. 101 i art. 119 Pt – oczywiście bezzasadny.

W tych warunkach – skoro działania Prezesa URTiP znajdują oparcie w obowiązujących przepisach - nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP. Ustawowa reglamentacja przydziału numeracji krajowej nie stanowi bowiem ani ograniczenia działalności gospodarczej, ani też nie narusza innych zasad demokratycznego państwa prawnego.

IV. Niezrozumiały jest zarzut bezpodstawnej zmiany stanowiska organu odnośnie podstaw prawnych działalności P. S.A. w zakresie objętym dokonanym w trybie art. 14 Pt zgłoszeniem telekomunikacyjnym z dnia 15 lutego 2001 r. dotyczącym zamiaru prowadzenia działalności telekomunikacyjnej polegającej na zapewnieniu dostępu do usług informacyjnych i rozrywkowych.

Strona skarżąca – ponownie powołując się na art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – dowodzi, iż Sąd I instancji powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 14 ust. 2 Pt w związku z art. 6 k.p.a. i art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP. Należy podkreślić, iż zezwolenie uprawnia do świadczenia za pomocą sieci objętej zezwoleniem wszelkich usług telekomunikacyjnych, jeżeli, m.in., operator posiada stosowne uprawnienia do dysponowania lub wykorzystywania określonych rodzajów usług telekomunikacyjnych w tym - zakresów numeracji (art. 3 ust. 2 pkt 2 lit. c Pt).

Art. 3 ust. 3 Pt stanowi zaś, że wykonywanie w sieci publicznej działalności telekomunikacyjnej nie objętej zezwoleniem wymaga pisemnego zgłoszenia Prezesowi URTiP. Jeżeli, m.in., zgłoszenie narusza przepisy ww. ustawy Prezes URTiP zgłasza, w drodze decyzji, w terminie 21 dni od dnia wpływu zgłoszenia, sprzeciw wobec podjęcia przez przedsiębiorcę zgłaszanej działalności telekomunikacyjnej (art. 14 ust. 2 pkt 1 Pt).

Jak ustalił Sąd I instancji - w zgłoszeniu z dnia 15 lutego 2001 r. skarżąca wskazała, że świadczenie przez nią ww. usług będzie się odbywało z "wykorzystaniem wewnętrznej numeracji w sieci P. S.A. nieosiągalnej z innych sieci telekomunikacyjnych współpracujących z P. S.A.". Jako datę rozpoczęcia działalności strona wskazała 20 marca 2001 r. Z informacji podanych w zaświadczeniu nie wynikało, jaką strukturę będą posiadały wykorzystywane przez nią numery. W dniu 16 marca 2001 r. P. uzyskał od Prezesa URT zaświadczenie o zgłoszeniu przedmiotowej działalności.

Należy podzielić prezentowane zarówno przez organ administracyjnym, jak i Sąd I instancji stanowisko, że przepisy Pt nie przewidują możliwości nabycia prawa do numeracji objętej PNK w drodze zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej. Zgłoszenie rozumiane jako notyfikacja, stanowi uproszczoną formę nabywania uprawnień do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Nabycie uprawnień w tym przypadku następuje po dopełnieniu określonych czynności. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że treść zgłoszenia określona w art. 14 ust. 1 Pt nie obejmuje numeracji, z której operator ma korzystać przy wykonywaniu zamierzonej działalności telekomunikacyjnej, obligatoryjnie powinna jedynie zawierać elementy o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1-6.

Brak sprzeciwu o którym mowa w art. 14 ust. 2 nie oznacza zatem, że P. nabył skutecznie uprawnienie do korzystania z numeracji, nawet jeśli byłaby ona wymieniona w zgłoszeniu.

Wobec powyższego niezrozumiały jest zarzut bezpodstawnej zmiany stanowiska organu odnośnie podstaw prawnych działalności skarżącej Spółki. Zarzut ten byłby uzasadniony w sytuacji, gdyby organ wcześniej takie stanowisko zajął.

Konkludując - nie istniały podstawy do uwzględnienia skargi w tym zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z powodu naruszenia art. 3 ust. 3, art. 14 ust. 2 Pt w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP. Wyrok Sądu I instancji znajduje uzasadnienie w przepisach ustawowych, które nie naruszają postanowień Konstytucji, zaś WSA nie nadał tym przepisom znaczenia, które byłoby niezgodne z postanowieniami ustawy zasadniczej.

V. Kontrolując dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny ocenę legalności rozstrzygnięcia Prezesa URTiP w ramach zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą Naczelny Sąd Administracyjny zważył następnie, iż naruszenie art.145 § 1 pkt.1 lit c) p.p.s.a. będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji (bądź postanowienia) sąd nie dostrzeże, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Analizując podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uznanie przez wojewódzki sąd administracyjny, że podstawą uchylenia decyzji przez ten sąd jest naruszenie przepisów postępowania które "miało istotny wpływ na wynik sprawy" zamiast "które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należało stwierdzić, że przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzedzone zostało sformułowaniem " w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (.....)", co wskazuje, że intencją sądu było zacytowanie przedmiotowego przepisu.

Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż ta omyłka w treści przytoczonego uregulowania świadczy o dokonaniu przez Sąd błędnej interpretacji przedmiotowego przepisu. W dalszej treści uzasadniania Sąd podnosi bowiem, iż wskazane przez P. uchybienia proceduralne "nie stanowią uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy", skarżący nie wykazał bowiem – do czego był zobligowany przepisami prawa - w jaki sposób te uchybienia mogły wpłynąć na wynik sprawy. Powyższe dowodzi, że WSA w Warszawie prawidłowo zastosował uregulowanie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.

Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest aby strona wykazała, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Mimo, iż w skardze kasacyjnej wskazano które, zdaniem skarżącej, przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, to brak jest próby wskazania skutków dla zaskarżonego wyroku popełnionego przez Prezesa URTiP naruszenia prawa procesowego. Zarówno bowiem w zarzutach, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie zamieściła wywodów dotyczących wpływu uchybień na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonał powierzoną mu w art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. funkcję oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem i wobec ustalenia, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), nie miał podstaw do jej uchylenia.

Mając na uwadze powyższe – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – skargę kasacyjną należało oddalić.