Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w G. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1815/11, uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie konkursu ofert.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 30 marca 2011 r. W. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia opublikował ogłoszenie o konkursie ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze 30/04 (powiat g.) wraz z dyspozytornią, na okres obowiązywania umowy od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.
W odpowiedzi na ogłoszenie złożono dwie oferty: Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w G. oraz Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. Region W. będącego jednostką organizacyjną F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanego dalej uczestnikiem). W dniu 30 maja 2011 r. dokonano wyboru oferty złożonej przez uczestnika postępowania.
Następnie, w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], uwzględnił odwołanie oraz zmienił rozstrzygnięcie komisji konkursowej, stwierdzając w swojej decyzji, że "w wyniku prowadzonego postępowania wybrana została oferta złożona przez Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w G.".
Po rozpatrzeniu pisma z dnia 20 czerwca 2011 r., uznanego za odwołanie uczestnika od decyzji Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powołał się na art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej ustawa o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ uznał, że Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego Funduszu przekroczył delegację ustawową wskazaną w art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach, bowiem jego decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego Funduszu nie był bowiem uprawniony do dokonywania zmiany rozstrzygnięcia komisji konkursowej.
Jednocześnie decyzja nr [...] została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, gdyż art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach wyraźnie wskazuje, iż po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Zgodnie z powyższym przepisem, nie przewiduje się dokonywania w takiej decyzji zmiany rozstrzygnięcia komisji konkursowej prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Ponadto Prezes NFZ wydał postanowienie z dnia 5 lipca 2011 r., w którym to sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r.
Pismem z dnia 25 lipca 2011 r. Samodzielny Zespół Opieki Zdrowotnej w G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie lub o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] czerwca 2011 r.
W odpowiedzi na skargę, Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie oraz o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Organ podał, że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ nr [...] została wycofana z obrotu prawnego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., którą stwierdzono jej nieważność. Jednocześnie w tym samym dniu – [...] sierpnia 2011r., Prezes NFZ wydał decyzję [...] dotyczącą odwołania uczestnika postępowania od decyzji nr [...] Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Funduszu z dnia [...] czerwca 2011r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r. uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r.
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Organ odwoławczy może więc uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzygnąć sprawę co do istoty, albo uchylając tę decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Tymczasem, zdaniem Sądu, organ dokonał wadliwej wykładni przepisów art. 138 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r.
WSA wyjaśnił, że organ odwoławczy, w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, obowiązany jest dokonać we własnym zakresie stosownych ustaleń faktycznych. Prezes NFZ zaś w sprawie niniejszej dokonał tylko oceny decyzji organu I instancji, którą uchylił. Tymczasem osnowa decyzji, której podstawę stanowi art.138 § 1 pkt 2 k.p.a., składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzja organu odwoławczego wydana z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 in principio, która nie zawiera w swej treści rozstrzygnięcia tych elementów, narusza prawo.
W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie ograniczające się tylko do uchylenia decyzji, bez rozstrzygnięcia sprawy co do istoty bądź jej umorzenia, narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
WSA w podsumowaniu wyjaśnił, że skoro w niniejszej sprawie organ dopuścił się istotnych uchybień proceduralnych skutkujących uchyleniem decyzji, Sąd nie rozważał pozostałych zarzutów skargi.
W konkluzji wskazano, że wydając ponownie decyzję, organ odwoławczy winien szczegółowo ustosunkować się do zarzutów odwołania. Sąd zauważył też, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało wniesione bezpośrednio do organu drugiej instancji, co stanowi naruszenie art. 129 § 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w G. Wniósł o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w W., a także o orzeczenie o kosztach – w tym również o kosztach zastępstwa procesowego, w wysokości umożliwiającej racjonalne prowadzenie niniejszego postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji mimo istnienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a., a także określonych w art. 163 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz w art. 181 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.).
Prezes NFZ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. stwierdził, że decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji nr [...] została uchylona na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 547/12.
Ponadto pełnomocnik organu na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnych w dniu 8.11.2013r. złożył oświadczenie, z którego wynika, że postępowanie administracyjne w tym przedmiocie nie zakończyło się.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w G. z dnia 25 lipca 2011r. do Sądu I instancji była decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011r. uchylająca decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] uwzględniającą odwołanie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w G. od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert.
Należy zwrócić uwagę, że ww. decyzja w dacie wniesienia skargi posiadała byt prawny, jednakże w dacie rozpoznania skargi przez Sąd I instancji to jest w dniu 16 kwietnia 2012 r. już nie istniała, gdyż jej nieważność została stwierdzona decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. Ta decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Prezesa NFZ z dnia [...].09.2011r. [...].
Powyższe spowodowało, że postępowanie przed Sądem I instancji ze skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2011r., która przestała istnieć - stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania " z innych przyczyn" – w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć bowiem do czynienia, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, kiedy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności), względnie w rezultacie skorzystania prze organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54§ 3 i uchylenia jej, wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (por. T.Woś, H Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis Warszawa 2008 str. 581 oraz podane tam orzecznictwo).
Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem I instancji zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania z powodu określonego w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stwierdzenie istnienia tych przesłanek powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 189 p.p.s.a., obowiązany jest uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie ze skargi na decyzję w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie konkursu ofert. Przepis art. 189 p.p.s.a. odnosi się bowiem do sytuacji jaka istniała w czasie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym – najpóźniej w chwili wyrokowania, świadczy o tym użycie czasu przeszłego – "Jeżeli skarga ulegała odrzuceniu, albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym".
Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 189 p.p.s.a. nastąpiło z urzędu. Kwestia dopuszczalności stosowania w postępowaniu kasacyjnym art. 189 p.p.s.a. była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt. II GPS 5/09. Uchwała ta wprawdzie zapadła na tle nieco innego stanu faktycznego ale wyjaśniła między innymi zagadnienie prawne dotyczące stosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy wskazując, że "w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego." W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że przepis art. 189 p.p.s.a. jest regulacją kompletną i wyczerpującą.
Jeżeli zaistnieją przesłanki w nim wskazane, a więc podstawy dla odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, przepis ten nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu żadnego wyboru, poza wydaniem postanowienia uchylającego wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzucenie skargi, bądź umorzenie postępowania. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że art. 189 p.p.s.a. nie odwołuje się do przesłanek nieważności postępowania przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Ponadto, podkreślono, że obowiązek uchylenia zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 189 p.p.s.a. odnosi się nie tylko do przypadków odrzucenia skargi, ale również umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, a więc do sytuacji wskazanych w art. 161 p.p.s.a. stwierdzając, że w orzecznictwie i piśmiennictwie nie ma wątpliwości co do stosowania art. 189 p.p.s.a. do wszystkich przypadków umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, o których mowa w art. 161 p.p.s.a. Podkreślono również, że jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 p.p.s.a.) lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji (art. 161 p.p.s.a.), a zatem gdy sprawa nie może być merytorycznie rozpoznana, to nie obowiązuje wówczas zakaz reformationis in peius, gdyż nie wchodzi w grę pogorszenie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy.
Wskazano, że stanowisko, w myśl którego zakaz reformationis in peius nie dotyczy postanowień o charakterze procesowym, a takim jest postanowienie wydane w trybie art. 189 p.p.s.a., jest utrwalone w orzecznictwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1997 r., I PKN 19/97, OSNP 1997 nr 23, poz. 466).
W konkluzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania istniejąca w momencie wyrokowania uniemożliwiała dokonanie kontroli legalności zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 189 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.
Ustosunkowując się do wniosków obu stron o zwrot kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że brak było podstaw prawnych do ich uwzględnienia. Zasadą jest, że każda ze stron ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od zasady przewidziane są w art. 200-204 p.p.s.a., przy czym żaden z nich nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.
Zdanie Odrębne
Uzasadnienie zdania odrębnego sędziego NSA Anny Robotowskiej do postanowienia NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 376/14
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 376/14 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1815/11 i umorzył postępowanie. Podstawę rozstrzygnięcia NSA stanowiło stwierdzenie, że zaskarżonym wyrokiem WSA w W. z dnia 16 kwietnia 2012 r. została uchylona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r., podczas gdy decyzja ta została już wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ Prezes NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] września 2011 r., stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Skoro zaś w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. już nie istniała, to postępowanie przed Sądem pierwszej instancji ze skargi na tę decyzję stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nie zgadzam się z tym stanowiskiem.
W uzasadnieniu postanowienia, do którego zgłaszam zdanie odrębne, NSA wskazał, że Prezes NFZ w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. złożonym w tej sprawie, poinformował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 547/12 uchylił decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2011 r. Z powołanego wyroku WSA w W. z dnia 11 czerwca 2012 r. wynika, że tym wyrokiem została uchylona decyzja z dnia [...] września 2011 r. i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie, ponieważ w aktualnym stanie rzeczy na dzień orzekania w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny nie można przyjąć, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. podlegało i nadal podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Prowadzi to bowiem do takiego rezultatu, że na skutek błędów popełnionych przez sąd administracyjny strona zostaje pozbawiona prawa do kontroli decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Źródłem tych błędów jest działanie WSA w W., który wydając w tej sprawie wyrok z dnia 16 kwietnia 2012 r., całkowicie pominął to, że przed tym sądem zawisła sprawa ze skargi S. [...] w G. (pismo z dnia [...] października 2011 r.) na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdzającą nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Skarga na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. wpłynęła do WSA w W. w dniu [...] marca 2012 r.
W takiej sytuacji obowiązkiem WSA w W. było rozpoznanie w pierwszej kolejności skargi na decyzję z dnia [...] września 2011 r., albowiem od tego rozstrzygnięcia zależało to, czy istnieje decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r.
Nie można umorzyć postępowania na tej podstawie, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana inną decyzją, jeżeli ta inna decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego i dopóki sąd nie rozpozna prawomocnie sprawy ze skargi na tę decyzję.
Dopiero prawomocne oddalenie skargi na tę decyzję stwarza podstawę do umorzenia postępowania ze skargi na decyzję, która została wyeliminowana tą inną decyzją.
Odmienne postępowanie prowadzi do sytuacji, że sąd umorzy postępowanie, ponieważ zaskarżona decyzja została wyeliminowana inną decyzją, a następnie uchyli lub stwierdzi nieważność tej innej decyzji, która wyeliminowała zaskarżoną decyzję, co oznacza, że strona zostaje pozbawiona prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji.
Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej isntancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania, ponieważ postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe z tej przyczyny, iż została wyeliminowana zaskarżona decyzja dopóki nie została rozpoznana skarga na decyzję, którą wyeliminowano zaskarżoną decyzję, ale także nie miał podstaw do wydania wyroku, skoro istniała w obrocie prawnym decyzja, którą wyeliminowano zaskarżoną decyzję.
Ta wada zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej isntancji nie może jednak oznaczać, że były podstawy do zastosowania art. 189 p.p.s.a.
Po pierwsze, istnienie podstaw do umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym w rozumieniu art. 189 p.p.s.a. musi mieć charakter trwały, to znaczy, że podstawa umorzenia istniała i nadal istnieje.
Po drugie, uchylenie decyzji, którą wyeliminowano zaskarżoną decyzję, powoduje taki stan rzeczy, że postępowanie ze skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nie jest bezprzedmiotowe.
Po trzecie, NSA stosując art. 189 p.p.s.a. nie może ograniczyć się do oceny czy istniały podstawy do umorzenia postępowania na dzień orzekania przez Sąd pierwszej instancji, ale powinien brać pod uwagę także to, czy podstawa umorzenia postępowania istnieje w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Po czwarte, już samo uchylenie zaskarżonego wyroku powoduje powstanie takiego stanu sprawy, że jest skarga na istniejącą decyzję, a więc nie można przyjąć, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Uchylając zaskarżony wyrok i umarzając postępowanie na podstawie art. 189 p.p.s.a., nie odniesiono się w ogóle do tego jakie skutki pociąga za sobą wyrok WSA w W. z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 547/12, którym sąd uchylił decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2011 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., którą stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r.
Reasumując uważam, że przepis art. 189 p.p.s.a. nie miał zastosowania w tej sprawie.