Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 632/14, po rozpatrzeniu skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2/ określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz 3/ zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
W dniu [...] kwietnia 2012 r. na drodze krajowej w miejscowości R. zatrzymano do kontroli samochód Man o nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...] prowadzony przez P. K. Zespołem pojazdów wykonywano przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy K. O. W toku kontroli stwierdzono, że plomba umieszczona w tachografie nr [...] nie posiada cech legalizacyjnych.
Po wszczęciu postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. K. O. – właściciel firmy oświadczył, że nie ponosi odpowiedzialności za powstałe naruszenie, za które odpowiedzialni są pracownicy specjalistycznej firmy zajmującej się sprawdzaniem i legalizacją tachografu. Wyjaśnił, że od czasu ostatniego sprawdzania tachografu w dniu [...] września 2011 r. nie dokonywał jego napraw.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2012 r., nałożył na K. O. prowadzącego firmę usługowo-handlową "O." karę pieniężną w wysokości 1.000 zł.
W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (D.U. U.E. L 370 s.21 zwane dalej: rozporządzeniem Rady (EWG) 3821/85), zgodnie z którym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Ponadto z przepisu art. 16 tego rozporządzenia wynika, iż w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat. Utrata lub brak cech legalizacyjnych na plombie znajdującej się w tachografie obliguje kierowców i przedsiębiorcę wykonującego transport do skierowania pojazdu do serwisu i nałożenia właściwych plomb z wymaganymi cechami legalizacyjnymi. Zdaniem organu I instancji, sprawdzenie i plombowanie tachografu wykonane po kontroli potwierdza, że nie uwzględniono reklamacji strony dotyczącej odpowiedzialności serwisu za brak cech legalizacyjnych na plombie umieszczonej w tachografie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. O., domagając się jej uchylenia. Organowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. oraz art. 13, art. 16 i art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że odwołujący jako przedsiębiorca naruszył obowiązki dotyczące sprawdzenia urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe samochodowym. Wskazał, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, przyjmując, że strona ponosi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.
W jego ocenie, organ błędnie ustalił, że przedłożona faktura za sprawdzenie i plombowanie tachografu dotyczy sprawdzenia i plombowania wykonanego po kontroli, podczas gdy faktura ta jest z dnia [...] września 2011 r., a więc dotyczy usługi wykonanej kilka miesięcy przed kontrolą. Na tę okoliczność wystawiono fakturę VAT oraz udzielono gwarancji. Ani odwołujący ani kierowca zatrudniony w firmie nie mieli świadomości, że tachometr nie posiada cech legalizacyjnych. Po kontroli w dniu [...] kwietnia 2012 r. kierowca udał się do T. N. H. S.A., gdzie w ramach gwarancji dokonano ponownego sprawdzenia i plombowania tachografu, z której to usługi nie wystawiono faktury VAT. Dokonana po kontroli naprawa plomb tachografu wskazuje jednoznacznie, że autoryzowany serwis M. ponosi odpowiedzialność za brak cech legalizacyjnych tachografu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 u.t.d., a także na lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonującego karą pieniężną w wysokości 1.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Organ przywołał również regulację z rozdziału V pkt 4 i rozdziału VI ust. 3 lit. a) załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, z których wynika, które części tachografu są plombowane oraz częstotliwość i zakres badań sprawdzających tachografy. Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza fakt wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które utraciło cechę legalizacyjną. Uznał, że z kopii faktury VAT z dnia [...] września 2011 r. wynika, iż w przedsiębiorstwie T. N. H. S.A. wykonano sprawdzenia oraz plombowania tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe.
Organ nie zgodził się z twierdzeniem strony o nieodpowiednim zaplombowaniu tachografu przez serwisantów i za bezsporny uznał fakt, że urządzenie rejestrujące zainstalowane w kontrolowanym pojeździe nie posiadało wymaganych cech legalizacyjnych, przez co powinno zostać poddane badaniu kontrolnemu. Niedokonanie powyższego skutkowało naruszeniem lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w konsekwencji czego, zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Organ odwoławczy nie odniósł się przedstawionego w odwołaniu argumentu, iż dokonano bezpłatnej naprawy gwarancyjnej sprawdzenia i zaplombowania tachografu, zaś winę za nieprawidłową plombę ponosi wyłącznie serwisant urządzania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. K. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i umorzenie postępowania, podtrzymując zarzuty oraz argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że dopełnił wszelkich obowiązków spoczywających na nim jako przedsiębiorcy w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące i nie naruszył art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. Podkreślił, że ponowne plombowanie tachografu i usunięcie dostrzeżonej w czasie kontroli usterki zostało dokonane w ramach udzielonej gwarancji, po niezwłocznej interwencji kierowcy pojazdu, co potwierdza, że usterka powstała wskutek nieprawidłowego wykonania usługi przez T. N. H. S.A., a zatem bez jakiejkolwiek winy ze strony skarżącego.
Skarżący mógł i zobowiązany był wyłącznie do przeprowadzenia kontroli w danym czasie. Przedsiębiorca nie może zaś odpowiadać, za jakość usługi w postaci kontroli i plombowania tachografu, która wykonywana jest przez niezależny i profesjonalny podmiot.
Wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje administracyjne obu instancji.
Sąd I instancji stwierdził, że przedstawiony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy nie poddają się kontroli w zakresie prawidłowości wnioskowania organu i trafności decyzji w przedmiocie naruszenia przez skarżącego przepisów o transporcie drogowym. Strona zarówno w odwołaniu, jak i w skardze kwestionuje stanowisko organów odnośnie winy za stan plomby (cechy legalizacyjnej), umieszczonej w szufladzie tachografu. Sąd podniósł, iż nie jest kwestionowane stanowisko skarżącego, że ostatniego sprawdzenia tachografu dokonał on w licencjonowanym zakładzie w dniu [...] września 2011 r. Za brak stosownych cech legalizacyjnych na plombie podmiot obciąża zakład sprawdzający tachograf, sugerując zaniedbania i nieprawidłowe wykonanie usługi kontroli tachografu przez autoryzowany serwis T. N. H. S.A. WSA wskazał, ze pomimo twierdzeń skarżącego, organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń w tym kierunku, co powinien był zrobić zwłaszcza z uwagi na to, iż skarżący wskazał, że usługę ponownego gwarancyjnego sprawdzenia i plombowania tachografu serwisant wykonał bezpłatnie w ramach udzielonej gwarancji.
Zdaniem skarżącego, okoliczność ta stanowiła przyznanie się serwisanta do nieprawidłowego wykonania wcześniejszej usługi. Sąd podkreślił, iż organ nie rozważał i nie odniósł się do powyższych argumentów.
Zdaniem Sądu I instancji, wyjaśnienie przedstawionych okoliczności może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Serwisowanie pojazdu w autoryzowanym warsztacie, w zasadzie zwalnia klienta z obowiązku sprawdzenia, czy każda część usługi została wykonana prawidłowo, szczególnie jeżeli usługa jest trudna do oceny, bądź utrudniony jest dostęp do serwisowanej części.
W ocenie WSA, znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia tachografu nie obrazują jak powinna wyglądać plomba posiadająca cechy legalizacji, a jak wyglądała w trakcie przeprowadzonej kontroli. Organ prowadzący postępowanie powinien stwierdzić czy cecha legalizacyjna na plombie jest oczywiście widoczna dla użytkownika pojazdu, czy też wymaga stwierdzenia prawidłowości przez szczegółowy ogląd plomby. Sąd stwierdził, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie był w stanie uzyskać niezbędnych informacji na temat tego, jak wyglądały cechy legalizacyjne plomby oraz czy znajduje się ona w miejscu widocznym i łatwo dostępnym.
Sąd I instancji podkreślił, iż w celu dokonania prawidłowej kontroli postępowania organów w zakresie ustaleń faktycznych i oceny dowodów, musi posiadać wiedzę w powyższym zakresie. Wskazane braki postępowania uzasadniały zatem uchylenie decyzji obu instancji, bowiem organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; powoływanej dalej jako: k.p.a.), czyli zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.
Sąd I instancji stwierdził, iż dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy może być przedmiotem oceny zgodnej z określoną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Podkreślił przy tym, że w celu uniknięcia dokonania oceny dowolnej, decyzje muszą być należycie uzasadnione w oparciu o przepisy prawa.
II
Skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Wyrok zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania administracyjnego zgodnie z zasadami wyrażonymi w przywołanych przepisach, gdyż nie poczyniły żadnych ustaleń w przedmiocie i określenia podmiotu odpowiedzialnego za "zaniedbania i nieprawidłowe wykonanie usługi kontroli tachografu", zważywszy, że powinny były to zrobić, z uwagi na wskazania skarżącego dotyczące tego, iż usługę ponownego gwarancyjnego sprawdzenia i plombowania tachografu serwisant T. N. H. S.A. wykonał bezpłatnie w ramach udzielonej gwarancji, podczas gdy postępowanie organów w kontekście nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy było prawidłowe, doprowadziło do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś ustalanie podmiotu dokonującego usługi kontroli tachografu było bezsporne i nie wymagało dodatkowych wyjaśnień, przy czym kwestie "zaniedbania i nieprawidłowego" wykonania usługi nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, tj. nie mogły uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary za naruszenie określone w lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. z tej przyczyny, że obowiązek skierowania pojazdu do serwisu i nałożenia właściwych plomb z wymaganymi cechami legalizacyjnymi w przypadku utraty lub braku tychże cech legalizacyjnych na plombie znajdującej się w tachografie należy do przedsiębiorcy, albowiem do jego obowiązków należy m. in. prowadzenie regularnych kontroli technicznych pojazdów także pod kątem prawidłowości zainstalowanych urządzeń, co mogło spowodować utratę cech legalizacyjnych, a co powodowało niemożność uznania, iż przedsiębiorca właściwie nadzorował stan techniczny pojazdu, a w szczególności zainstalowane w nim urządzenie rejestrujące - tachograf, co musiało skutkować stwierdzeniem odpowiedzialności strony;
- - polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że bezpłatne wykonanie sprawdzenia i plombowania tachografu było przyznaniem się serwisanta do nieprawidłowego wykonania wcześniejszej usługi oraz przyjęcie, że serwisowanie pojazdu w autoryzowanym warsztacie, w zasadzie zwalnia klienta z obowiązku oglądania czy każda część usługi została prawidłowo wykonana, szczególnie jeżeli usługa jest trudna do oceny, czy też utrudniony jest dostęp do serwisowanej części, podczas gdy postępowanie organów w kontekście nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy było prawidłowe, doprowadziło do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania, iż plomba umieszczona na klapce tachografu o nr [...] nie posiada cech legalizacyjnych,
- - poprzez bezzasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, że ustalenia faktyczne organów są wątpliwe, skoro w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna zgromadzona podczas przeprowadzonej kontroli drogowej obrazująca rzeczywisty "wygląd plomby" w dniu [...] kwietnia 2012 r., podczas gdy w sprawie niniejszej nie ma możliwości wykonania zdjęć obrazujących plombę posiadającą cechy legalizacji w ww. tachografie z uwagi na jej uprzednio stwierdzony brak,
- - poprzez bezzasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż nie jest w stanie uzyskać niezbędnych informacji na temat tego jak wyglądały cechy legalizacyjne plomby, podczas gdy przeprowadzona kontrola drogowa wykazała, że plomba umieszczona w ww. tachografie nie posiada cech legalizacyjnych, dlatego też nie ma możliwości ustalenia jej cech legalizacyjnych (z uwagi na ich brak),
- - poprzez bezzasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż brak jest ustaleń co do umiejscowienia plomby w tachografie i określenia jej ewentualnej widoczności i łatwej dostępności, podczas gdy ustalenia faktyczne podczas przeprowadzonej kontroli drogowej i oględziny tachografu zamontowanego w pojeździe pozwoliły na sfotografowanie przedmiotowej plomby w toku kontroli, co wskazuje, iż była widoczna i łatwo dostępna (dowód: dokumentacja fotograficzna).
Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petiutm skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
K. O. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna organu administracji nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Na wstępie przypomnieć trzeba, że Sąd I instancji uchylił decyzje obu instancji z powodów procesowych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) zarzucając, iż pozostają niewyjaśnione kwestie związane z nienałożeniem cechy legalizacyjnej na plombie umieszczonej w szufladzie tachografu oraz niepoczynienie ustaleń, kto dopuścił się naruszenia i kto ponosi za nie odpowiedzialność, a w szczególności, czy za wadliwe działanie autoryzowanego warsztatu ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca transportowy.
Kasator zarzuca natomiast, iż czynienie ustaleń wskazanych przez Sąd I instancji jest zbędne, gdyż zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 dbałość o należyty stan tachografu należy do przedsiębiorcy, bez względu na okoliczności.
Dla oceny słuszności stanowiska kasatora konieczne jest przywołanie przepisów prawa materialnego, celem ustalenia, co należy do obowiązków przedsiębiorcy, za które zaniechania przedsiębiorcy nakładana jest kara pieniężna oraz kiedy możliwe jest uwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenie przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego.
W podstawie prawnej decyzji przywołany został art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 do u.t.d. lp. 6.1.4., a także art. 13 i 16 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85. Należy więc rozważyć jakie obowiązki nakładają wskazane przepisy na przedsiębiorcę oraz za jakie naruszenia może on być ukarany.
Z art. 92a ust. 1 u.t.d., który ustanawia zasadę nakładania kar za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zw. l.p. 6.1.4. zał. nr 3 do u.t.d., wynika, że karę w wysokości 1000 zł nakłada się za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.
Z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 wynika, że pracodawca i kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie /.../ urządzeń rejestrujących.
Z art. 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze.
Z kolei załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w rozdziale III ustanawia wymagania ogólne dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego, a w rozdziale V określającym sposób instalacji urządzenia rejestrującego, w ust. 4 ustanawia obowiązek plombowania siedmiu wymienionych w przepisie elementów urządzenia. Rozdział VI załącznika nr I reguluje m.in. kwestie badań okresowych i stanowi, że badania te przeprowadzane są co dwa lata i obejmują m.in. sprawdzenie, czy plomby na urządzeniu i innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym.
Sposób przeprowadzania sprawdzania urządzeń rejestrujących reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym- tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 33, poz. 295). Z § 7 rozporządzenia wynika, że sprawdzenie wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzenia lub tabliczki pomiarowej.
Jak wynika z powyższego, celem powołanych uregulowań jest zapewnienie prawidłowego działania tachografu, a zasadą jest odpowiedzialność przedsiębiorcy za wadliwe działanie i używanie tachografu. Dla uniknięcia wadliwego działania tachografu nałożono na przedsiębiorcę obowiązek sprawdzeń okresowych oraz natychmiastowych napraw w razie uszkodzenia lub wadliwego działania. Spenalizowano z jednej strony nieprzeprowadzenie sprawdzenia okresowego (l.p.6.1.4), z drugiej zaś wadliwie działanie lub wadliwe stosowanie urządzenia rejestrującego (l.p.6.1.2, 6.1.3., 6.2., 6.3.).
W stanie faktycznym sprawy rzeczą organu było wykazanie, że doszło do zdarzenia, za które ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca i które jest penalizowane na podstawie Zał. nr 3 do u.t.d. Należało więc precyzyjnie wskazać na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ opiera wniosek, że za brak nałożenia cechy legalizacyjnej na jednej z plomb odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca, w sytuacji kiedy tachograf sprawdzany był we właściwym czasie przez warsztat posiadający stosowne zezwolenie. Należało także szczegółowo odnieść się do popartych dowodami twierdzeń strony i ewentualnie jeszcze je sprawdzić, z jakiego powodu na plombie nie było cechy legalizacyjnej, a w szczególności, czy cecha ta została "utracona", czy też na skutek pomyłki warsztatu nigdy nie została umieszczona na plombie. W przypadku zaś ustalenia wadliwości działania uprawnionego warsztatu, należało precyzyjnie wykazać, z którego przepisu prawa organ wywodzi odpowiedzialność karnoadministracyjną przedsiębiorcy za ten stan rzeczy, w sytuacji gdy tachograf działał prawidłowo i był we właściwym czasie poddany sprawdzeniu.
Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że przedstawiony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy nie poddają się kontroli Sądu w zakresie prawidłowości wnioskowania organu i trafności decyzji o nałożeniu kary.
Nie są więc usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej, że organ nie powinien czynić żadnych dalszych ustaleń po stwierdzeniu braku cechy legalizacyjnej na jednej z plomb. Nietrafne są także zarzuty dotyczące niemożności ustalenia przez organ jak powinna wyglądać plomba. Skoro plombowane powinno być siedem elementów tachografu, a wygląd plomby jest uregulowany w załączniku nr 2 do cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy, to można wnioskować, że na innych elementach były plomby ocechowane cechą indywidualną (numerem) nadanym warsztatowi. Nie było więc przeszkód, aby porównawczo przedstawić właściwy wygląd plomby i wykazać na czym właściwie polegało uchybienie. Rację ma Sąd I instancji, że z materiału dowodowego wiedza ta nie wynika, zatem i w tej kwestii ustalenia organu nie poddają się kontroli.
W świetle okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące błędnej oceny decyzji przez Sąd I instancji co do braków postępowania dowodowego, skutkujących naruszeniem art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a, niepełnych ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych z naruszeniem art. 80 k.p.a. oraz uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a., co do wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, bowiem wszystkie te działania organów administracji dotknięte były wadami.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.