Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 382/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. oddalił skargę K. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Z ustaleń przyjętych za podstawę orzekania wynika, iż Dyrektor WOW NFZ, działając na podstawie art. 139 ust. 2 Ustawy, ogłosił w dniu 30 stycznia 2014r. w trybie konkursu ofert postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 kwietnia 2014 roku do dnia 31 marca 2017 roku umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia do [...] osób - ryczałt miesięczny.

W ogłoszeniu o konkursie ofert wskazano, iż wartość zamówienia wynosi nie więcej niż [...] zł na okres rozliczeniowy od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Termin składania ofert w przedmiotowym postępowaniu upływał w dniu 13 lutego 2014 r., zaś termin otwarcia ofert wyznaczono na dzień 15 lutego 2014 r.

W postępowaniu złożone zostały dwie oferty: oferta [...] (z którym ostatecznie zawarto przedmiotową umowę) oraz oferta [...], prowadzącego przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą Usługi medyczne i transport z siedzibą w [...], która została odrzucona w dniu 25 lutego 2014 r. na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 Ustawy jako zawierająca nieprawdziwe informacje oraz nie spełniająca wymaganych warunków, określonych przepisami prawa.

Mianowicie, Komisja konkursowa ustaliła, iż oferta [...] nie spełnia warunków wymaganych w zakresie wymaganego sprzętu i aparatury medycznej, którego posiadanie w swojej treści zapewniała. Posiadany przez oferenta ambulans sanitarny nie spełniał bowiem cech technicznych i jakościowych: brakowało nieprzepuszczalnego prześcieradła na nosze i noża do cięcia pasów bezpieczeństwa. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono brak niezbędnych produktów leczniczych wchodzących w skład obowiązkowego przy rodzaju świadczeń medycznych będących przedmiotem postępowania konkursowego - nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej: zestawu przeciwwstrząsowego, który jest wymagany zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz.U. z 2011r., nr 18, poz.94; dalej jako: rozporządzenie z dnia 12 stycznia 2011r.).

W dniu 5 marca 2014 r., na podstawie art. 151 ust. 1 Ustawy nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania, w którym jako podmiot, z którym WOW NFZ zawrze umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wskazano [...]

Skarżący wniósł odwołanie od w/w rozstrzygnięcia postępowania, w którym zakwestionował zasadność odrzucenia jego oferty.

Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia 26 marca 2014r., nr [...] oddalił odwołanie skarżącego. Działając na skutek złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes NFZ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń i jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Podkreślił, iż w myśl art. 134 ustawy o świadczeniach Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Komisja konkursowa winna dokonać oceny wszystkich ofert zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym m.in. zgodnie z wytycznymi zawartymi w ustawie o świadczeniach, w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719 ze zm.) oraz w Zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a także w związanych bezpośrednio z przedmiotem spornego konkursu - Zarządzenie nr 64/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.

WSA podał, iż zgodnie z art. 152 ust. 1 Ustawy świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154, przy czym w niniejszej sprawie skarżący swój uszczerbek w interesie prawnym oparł na zarzucie niewłaściwego zastosowania wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, w szczególności podkreślając zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - polegający na niewłaściwym przyjęciu przez organy obu instancji, że doszło do złożenia przez stronę skarżącą oferty z podaniem nieprawdziwych informacji, podczas gdy dane zawarte w ofercie były prawdziwe.

Podstawą materialnoprawną odrzucenia oferty skarżącego był przepis art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 Ustawy, zgodnie z którym oferta podlega odrzuceniu, jeżeli zawiera nieprawdziwe informacje oraz nie spełnia warunków wymaganych w przepisach. W postępowaniu konkursowym złożone zostały dwie oferty: [...] a prowadzącego przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [...] z siedzibą w W. W dniu 25 lutego 2014r. Komisja Konkursowa odrzuciła ofertę [...] na podstawie art.149 ust.1 pkt 2 i 7 cytowanej ustawy z powodu nieprawdziwych informacji zawartych w ofercie oraz nie spełnienia warunków wymaganych w przepisach.

W trakcie kontroli u skarżącego stwierdzono brak niezbędnych produktów leczniczych wchodzących w skład zestawu przeciwwstrząsowego, który jest zawarty w załączniku nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011r. wykaz produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykaz produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie oraz brak w ambulansie nieprzepuszczalnego prześcieradła na nosze i noża do cięcia pasów bezpieczeństwa. W ocenie Sądu zachodziły przesłanki zawarte w art.149 ust.1 pkt 2 i 7, albowiem skarżący zaznaczył w formularzu ofertowym odpowiedź twierdzącą, iż posiada wyposażenie niezbędne do udzielania świadczeń przez lekarza i pielęgniarkę wymienione w cz.II ust.3 pkt 7 załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013r. o świadczeniach gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz.U. 2013.1248).

Skarżący składając ofertę w postępowaniu konkursowym złożył pisemne oświadczenie wg wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do zarządzenia Nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 2.10.2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w którym to oświadczył, iż zapoznał się z przepisami zarządzenia oraz warunkami zawierania umów, nie zgłasza do nich zastrzeżeń i przyjmuje je do stosowania. Musiał zatem znać kryteria, jakie wymagane są w składanej ofercie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z protokołu kontroli wynika brak produktów leczniczych wchodzących w skład zestawu przeciwwstrząsowego wymienionych w punktach 6, 14, 16, 17, 20 załącznika nr 2 do wskazanego rozporządzenia oraz płynu infuzyjnego pod pozycją 2 powołanego załącznika. Z załącznika nr 5 po powołanego rozporządzenia z 24 września 2013r. dotyczącego wykazu świadczeń gwarantowanych nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej oraz warunków ich realizacji w cz.II ust.3 pkt 7 wprost wynika, iż warunkiem realizacji świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej jest wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do udzielania świadczeń przez lekarza i pielęgniarkę tj. m.in. zestaw przeciwwstrząsowy zawierający produkty lecznicze określone w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ust.7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.

W protokole znalazły się informacje o braku nieprzepuszczalnego prześcieradła na nosze oraz noża do cięcia pasów bezpieczeństwa oraz produktów leczniczych [...] Ponadto w protokole kontrolnym wpisano brak noża do cięcia pasów bezpieczeństwa i prześcieradła na nosze, z czego wynika, że wyposażenia tego w pojeździe nie było. W ocenie Sądu pierwszej instancji, konieczne jest posiadanie całego wymaganego wyposażenia tak w dniu złożenia oferty jak i przeprowadzonej kontroli, a stwierdzenie przez komisję konkursowa jakichkolwiek nieprawdziwych informacji w treści oferty stanowi podstawę do jej odrzucenia.

W ocenie Sądu treść przepisu art. 149 ust. 3 pozwala na usunięcie braków oferty, ale tylko w zakresie dokumentów bądź innych braków formalnych. Podobne stanowisko wyraził w wyroku z dnia 4 grudnia 2006 roku (sygn. akt VII SA/Wa 1450/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, iż nieprawdziwe informacje nie stanowią braków formalnych oferty, możliwych do usunięcia w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Zdaniem WSA w Poznaniu, działanie komisji polegające na odrzuceniu oferty skarżącego bez uprzedniego wezwania go do uzupełnienia braków formalnych nie narusza przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 Ustawy, zgodnie z którym odrzuca się ofertę, gdy dostarczone przez świadczeniodawcę informacje są nieprawdziwe.

Sąd pierwszej instancji wskazał nadto na przepisy art. 148 i art. 142 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach, regulujące sposób postępowania Komisji i kryteria brane pod uwagę przy dokonywaniu porównywania ofert.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania:
2. a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270 tekst jednolity ze zm.) poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w pkt. 2 i 3 skargi z dnia 06 czerwca 2014 r., tj. naruszenia przepisu art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2004 r., Nr 210, poz. 2135 ze zm.), dotyczącego naruszenia przez Dyrektora zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz zasady zachowania uczciwej konkurencji;
3. b) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270 tekst jednolity ze zm.) poprzez nie wyjaśnienie wykładni § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym, oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz. U. z 201 1 r., Nr 1 8, poz. 94);
4. c) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2012 roku, Nr 270 tekst jednolity ze zm.) poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w pkt. 9 skargi z dnia 06 czerwca 2014 r., tj. naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., dotyczącego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków M.P. i R.P.;
5. d) art. 145 § 1 ust.
6. 1) pkt. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270 tekst jednolity ze zm.) poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora, pomimo wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie innych przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy
7. 2. naruszenie prawa materialnego:

§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym, oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz. U. z 201 1 r., Nr 18, poz.

94) poprzez przyjęcie, że tylko zestaw przeciwwstrząsowy, zawierający wszystkie wymienione w tym załączniku produkty lecznicze, spełnia warunek bycia kompletnym, podczas gdy stosowana w pierwszej kolejności wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie wszystkie produkty powinny znaleźć się w zestawie przeciwwstrząsowym z uwagi na użycie zwrotu "mogą być doraźnie dostarczane ".

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s a.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, ponieważ żaden z podniesionych zarzutów nie zasługuje nieuwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż przesądzenie kwestii formalnych, w tym w szczególności do zakwestionowanego przez stronę stanu faktycznego sprawy, jest warunkiem prawidłowej kontroli subsumpcji przepisów prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (vide – m.in. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt: I GSK 1023/14, LEX nr 2032542).

Ad 1 a). Wbrew zarzutowi zaniechania odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do podnoszonej przez stronę w skardze do tego sądu kwestii naruszenia przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach – zasady równego traktowania oferentów, należy stwierdzić, iż w treści uzasadnienia sąd pierwszej instancji odwołał się do tej zasady, przywołując przy tym treść przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd ten nie mógł w sposób oczekiwany przez stronę dokonać analizy porównawczej postępowania komisji konkursowej w stosunku do dwóch podmiotów uczestniczących w postępowaniu, z których jeden (skarżący) nie został w ogóle dopuszczony do części niejawnej postępowania konkursowego.

W sytuacji odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ustawy o świadczeniach, przedmiot sprawy administracyjnej zostaje ograniczony do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia o odrzuceniu oferty, bowiem brak jest podstaw do dokonywania porównywania ofert na podstawie art. 148 ustawy o świadczeniach. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy prawne zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt: II GSK 121/12, jak również korelującymi z tym wyrokiem i odwołującymi się do treści jego uzasadnienia wyrokami NSA z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 273/12 oraz z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt: II GSK 816/14 (LEX nr 1682678).

Dwa ostatnio przywołane wyroki odnoszą się do sytuacji odrzucenia oferty. Na tle regulacji związanych z postępowaniem wywołanym odwołaniem od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w orzecznictwie sądów administracyjnych rozważane było w szczególności znaczenie pojęcia "akta sprawy administracyjnej". Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej wspomnianym wyroku z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12 zauważył, że akta sprawy administracyjnej to dokumenty zgromadzone i wytworzone w danej, konkretnej sprawie administracyjnej.

W związku z tym akta postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie są i nie stają się automatycznie z chwilą wniesienia odwołania aktami sprawy administracyjnej. Naczelny Sąd administracyjny uznał, że akta postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej mogą, a nawet powinny być włączone przez organ do postępowania administracyjnego, stosownie do potrzeb tego postępowania. Jeżeli zatem np. organ ma za zadanie skontrolować zgodność rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, to musi nie tylko porównać oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontować te oceny z samymi ofertami. W takim przypadku zarówno oceny poszczególnych ofert, jak i oferty powinny być włączone do akt kontrolnego postępowania administracyjnego.

Jak wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela powyższe stanowisko, jednakże odnosząc je do rozpoznawanej sprawy stwierdza, że w kontrolowanej sprawie, w której oferta skarżącego została odrzucona na podstawie przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 Ustawy, zgodnie z którym oferta podlega odrzuceniu, jeżeli zawiera nieprawdziwe informacje oraz nie spełnia warunków wymaganych w przepisach i w ogóle nie była poddana ocenie merytorycznej. W związku z tym w tej konkretnej sprawie nie było możliwości przeprowadzenia analizy porównawczej ofert, ani też porównywania sytuacji skarżącego z sytuacją, w jakiej znalazł się jego "kontroferent" - [...].

Należy przypomnieć, iż w myśl art. 152 ustawy o świadczeniach: " Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154". Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, nawet przy hipotetycznym potwierdzeniu wątpliwości skarżącego co do trybu postępowania w stosunku do [...], polegającego na niezasadnym wezwaniu go do uzupełnienia jego oferty, co umożliwiło wyjaśnienie i uzupełnienie braków, w następstwie czego możliwe było zawarcie umowy z tym podmiotem, nie można stwierdzić, aby fakt ten mógł mieć wpływ dla oceny jego własnego uszczerbku interesu prawnego. Przeciwnie – w sytuacji odrzucenia oferty skarżącego, o ile zarzuty w stosunku do tego rozstrzygnięcia nie są uzasadnione – brak jest po jego stronie możliwości kwestionowania trybu postępowania oraz rozstrzygnięcia zapadłego w stosunku do innego podmiotu, gdyż oczekiwany rezultat i tak nie rzutowałby na sytuację prawną skarżącego, nie zniwelowałby bowiem skutków odrzucenia jego oferty.

Ad 1 b) – kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie wykładni § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz.U. z 2011r., nr 18, poz.94). W myśl tego przepisu: "Ustala się wykaz produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym rodzajem świadczenia zdrowotnego – stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia".

Należy zgodzić się z dokonaną przez sąd pierwszej instancji interpretacją, zgodnie z którą wykaz produktów leczniczych zawarty w ww. załączniku – jest wykazem zamkniętym i tylko taki zestaw, który zawiera wszystkie wymienione w tym wykazie elementy, może być uznany za kompletny. Sformułowanie: "które mogą być doraźnie dostarczane - (...)" nie oznacza w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyzwolenia na brak którychkolwiek składników w zestawie. Zarzut uchybienia zasadom sporządzania uzasadnień wyroków sądowych jest niezasadny, gdyż wykładnia dokonana przez sąd pierwszej instancji jest prawidłowo przedstawiona i wyjaśniona w sposób nie budzący zastrzeżeń. Zaznaczenia wymaga, iż zarzut naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. może być zasadnie stawiany jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny.

Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

Ad 1 c) zarzut dotyczy nie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczności związane z przebiegiem postępowania konkursowego i nie odniesienia się do tej kwestii przez sąd pierwszej instancji z uchybieniem art. 141§ 4 p.p.s.a. Sformułowanie tego zarzutu nie wykazuje wpływu tego ewentualnego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na dowody stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego, w tym w szczególności na podpisany przez skarżącego, bez zastrzeżeń co do stanu faktycznego w nim utrwalonego, protokół kontroli z dnia 18 lutego 2014 r. Przypomnieć zaś należy w tym miejscu, iż protokół kontroli przeprowadzonej w postępowaniu konkursowym, sporządzony w sposób zgodny z prawem, jest dokumentem urzędowym, w związku z czym stanowi dowód tego, co w nim stwierdzono art. 76 par. 1 k.p.a., natomiast przeprowadzenie dowodu nie jest obowiązkiem bezwzględnym organu, który dopuszcza jedynie takie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 par. 1 k.p.a.).

Należy zaznaczyć, iż sam fakt nieustosunkowania się wprost przez sąd do dowodów zgłaszanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym, bez wykazania wpływu tego uchybienia na treść wyroku, nie może być uznany za skuteczny zarzut kasacyjny z art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został w uzasadnieniu przedstawiony w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną wyroku.

Ad 1d) nie mogło w niniejszej sprawie dojść do naruszenia przepisu art. 145 § 1 ust.

1) pkt. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270 tekst jednolity ze zm.) poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy przepisy te nie były podstawą orzekania przez sąd pierwszej instancji, który oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Ad 2 – podobnie jak w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego (pkt 1b petitum skargi) zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się do krytyki interpretacji – w tym wypadku § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym, oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz. U. z 2011 r. Nr 18, poz.

94) poprzez przyjęcie, że tylko zestaw przeciwwstrząsowy, zawierający wszystkie wymienione w tym załączniku produkty lecznicze, spełnia warunek bycia kompletnym, podczas gdy stosowana w pierwszej kolejności wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie wszystkie produkty powinny znaleźć się w zestawie przeciwwstrząsowym z uwagi na użycie zwrotu "mogą być doraźnie dostarczane ".

Należy zgodzić się z dokonaną przez sąd pierwszej instancji interpretacją par. 2 rozporządzenia z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz.U. z 2011 r. Nr 18, poz.94)., zgodnie z którą wykaz produktów przeciwwstrząsowych zawarty w ww. załączniku – jest wykazem zamkniętym i tylko taki zestaw przeciwwstrząsowy, który zawiera wszystkie wymienione w tym wykazie elementy, może być uznany za kompletny. Sformułowanie: "które mogą być podawane przez lekarza(...)" oznacza krąg osób, które mogą podawać wymienione w wykazie leki, a więc nie oznacza przyzwolenia na brak którychkolwiek składników w zestawie. Zarzut jest zatem bezzasadny.

Należy zwrócić uwagę, iż w rozpatrywanej sprawie podstawą odrzucenia oferty skarżącego w postępowaniu o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej był przepis art. 149 ust 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach - z uwagi na podanie w ofercie nieprawdziwych informacji – w tym wypadku chodziło o brak w wyposażeniu środka transportu nieprzepuszczalnego prześcieradła na nosze i noża do cięcia pasów bezpieczeństwa, oraz art. 149 ust 1 pkt 7 – z uwagi na niespełnianie warunków określonych w przepisach prawa lub określonych przez prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach – chodziło o zapewnienie pełnego wyposażenia niezbędnego do udzielania świadczeń przez lekarza i pielęgniarkę w zakresie posiadania wyposażenia wymienionego w części II ust. 3 pkt 7załącznika nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1248).

Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zarzuty skargi kasacyjnej, sprowadzające się do zanegowania ustaleń, które były podstawą rozstrzygnięcia o odrzuceniu oferty skarżącego, są bezzasadne. To samo odnosi się do zarzutów związanych z interpretacją przepisów par. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie (Dz.U. z 2011r., nr 18, poz.94). Nie ulega wątpliwości, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż oba katalogi produktów leczniczych wymienione w ww. rozporządzeniu muszą być posiadane w komplecie przez oferenta, oraz, że spełnienie wszelkich wymaganych prawem w ramach świadczeń, które mają być wykonywane po zawarciu umowy musi być aktualne zarówno w dacie składania oferty jak i podczas trwania postępowania konkursowego – jest prawidłowa.

Reasumując, w sposób prawidłowy WSA w Poznaniu ocenił, iż komisja konkursowa w sposób należyty wykazała braki w sprzęcie i wyposażeniu świadczeniodawcy. Należy stwierdzić, iż wbrew poglądowi skarżącego, brak jest ustawowego obowiązku po stronie komisji konkursowej wzywanie oferenta przed odrzuceniem oferty oferenta, do wyjaśnienia stwierdzonych braków w sprzęcie i wyposażeniu w produkty lecznicze. Przeciwnie, art. 149 ust. 1 obliguje – bez żadnych dodatkowych obwarowań proceduralnych – do odrzucenia oferty obarczonej mankamentami w tym przepisie wymienionymi. Prawidłowo też Sąd wskazał, iż obie strony czynności podpisały protokół kontroli z ustalonymi brakami opatrzony jedynie uwagą skarżącego, który wskazywał na brak możliwości zakupu wymaganych produktów). Członkowie komisji konkursowej zażądali przedstawienia całego sprzętu oraz produktów leczniczych. Obowiązkiem kontrolowanego oferenta należało wykazanie zapewniania wymaganych leków oraz sprzętów i przedstawienie wszelkich dowodów na ich posiadanie.

Na marginesie należy zaznaczyć, iż fakt zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji treści odnoszących się do porównania ofert, które nie miało miejsce w sprawie kontrolowanej wobec odrzucenia oferty skarżącego, która była jedną z dwóch ofert, które wpłynęły w tym postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zbędny i częściowo zaciemniający obraz sprawy, jednakże wobec nie sformułowania w tym zakresie zarzutu kasacyjnego – nie wypowiada się o jego ciężarze gatunkowym oraz ewentualnym wpływie na rozstrzygnięcie.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.