Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 998/15 oddalił skargę B. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie; dalej: Dyrektor) z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Koszalinie z dnia [...] marca 2015 r., wymierzającą B. C., na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h.), karę pieniężną 48000 zł za urządzanie gier na czterech automatach do gier (dwóch A i dwóch B) poza kasynem gry – w [...] przy ul. K. [...] w K. Na podstawie eksperymentu polegającego na odtworzeniu gry na wskazanych automatach (z dnia 17 stycznia 2013 r.) oraz opinii biegłego sądowego ustalono, że były to automaty do gier zawierających element losowości w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., zapewniały wygrane pieniężne i rzeczowe, zaś gry były urządzane w celach komercyjnych. B. C. nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.) ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach (art. 129 ust. 1 u.g.h.).
Ustalono także, że właścicielem automatów była C sp. z o.o., z którą strona zawarła w dniu 2 stycznia 2013 r. umowę najmu 4 m2 powierzchni swojego lokalu dla ustawienia automatów za czynsz najmu 800 zł miesięcznie. W oparciu o treść ww. umowy najmu oraz zeznania świadków złożone w postępowaniu karnoskarbowym (w tym: zeznania pracowników baru) uznano B. C. za urządzającą gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wymierzono jej karę pieniężną. Nie uwzględniono, niedołączonego do odwołania, wyroku Sądu Rejonowego w Kołobrzegu Wydział II Karny z dnia 15 stycznia 2015 r. (sygn. akt II K 442/14), uniewinniającego B. C. od popełnienia zarzucanego jej czynu urządzania gry na automatach wbrew przepisom ustawy (art. 107 § 1 k.k.s.). Dyrektor wskazał, że 20 maja 2015 r. uzyskał od organu prowadzącego postępowanie karne informację, iż w wyniku wniesienia apelacji Sąd Okręgowy w Koszalinie zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że uniewinnił skarżącą od popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s., z uwagi na brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych.
Organ podkreślił, że nawet wyrok uniewinniający określoną osobę od odpowiedzialności karno-skarbowej nie oddziałuje na postępowanie administracyjne mające na celu wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, podzielając ustalenia faktyczne organów prowadzące do stwierdzenia, że skarżąca urządzała gry na czterech automatach do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. w skontrolowanym lokalu. W ocenie Sądu, skarżąca była urządzającą gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż zebrany materiał dowodowy (w tym umowa najmu i zeznania świadków złożone w postępowaniu karnoskarbowym) pozwolił przyjąć, że skarżąca nie tylko udostępniła część powierzchni należącego do niej lokalu – w celu zainstalowania automatów do gier, ale także zapewniała warunki do korzystania z nich (dostęp do prądu, kasowanie punktów przy pomocy posiadanych kluczy, instruowanie klientów na czym polega dana gra) i nie miało znaczenia to, czy skarżąca wykonywała wszystkie czynności osobiście czy przez pełnomocnika bądź pracownika.
Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 21 października 2015 r. o sygn. akt P 32/12 (publ. OTK-A z 2015 r. nr 9, poz. 148; Dz. U. z 2015 r. poz. 1742), z którego wynika dopuszczalność zastosowania sankcji karnej za wykroczenie (przestępstwo) skarbowe i administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. "za ten sam czyn", Sąd uznał za bez znaczenia dla wyniku sprawy okoliczność, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia 15 stycznia 2015 r. (II K 442/14) skarżąca została uniewinniona od popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s w zw. z art. 9 § 1 k.k.s polegającego na prowadzeniu gier na czterech automatach do gier w swoim lokalu bez zezwolenia. Bez znaczenia pozostawało również to, że organ błędnie przyjął, iż skarżącą uniewinniono dopiero wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie. Z powyższych względów Sąd ocenił jako nietrafną argumentację skarżącej dot. zaniechania przeprowadzenia przez organ postępowania w omawianym zakresie.
WSA stwierdził na koniec, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE; Trybunał) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (LEX nr 1170754) oraz dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337; dalej: dyrektywa 98/34/WE) nie jest przepisem technicznym, a jego ewentualny związek z technicznym art. 14 ust. 1 u.g.h. (urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry) nie uzasadniał odmowy jego zastosowania w sprawie.
Skargą kasacyjną B. C. domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji organów obu instancji, rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:
- – przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 181 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 w związku z art. 194 § 1 o.p. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122 w związku z art. 181 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 w związku z art. 194 § 1 o.p. poprzez przyjęcie, że skarżąca urządzała gry na automatach w skontrolowanym lokalu, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- – prawa materialnego, art. 14 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest ich zastosowanie podczas gdy w realiach rozpatrywanej sprawy przepisy te nie powinny znaleźć zastosowania z uwagi na to, że stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, wobec których nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a w związku z tym nie mogą być stosowane w stosunku do jednostek.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano przede wszystkim, że Sąd błędnie ocenił wyrok II K 442/14, uniewinniający skarżącą od czynu z art. 107 § 1 k.k.s. Ustalenia tego wyroku miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.
Dyrektor nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednak w piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 października 2018 r. stawił się radca prawny organu, który wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna spełnia wymogi formalne przepisane ustawą p.p.s.a. i podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., z uwzględnieniem, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania przez Sąd I instancji przeprowadzonego.
Odnosząc się do głównego wątku wynikającego z zarzutów skargi kasacyjnej, skoncentrowanego na wykazaniu technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., stwierdzić należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, co zostało wyłożone przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (pub. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73; dostępna w CBOSA), w której skład powiększony sądu kasacyjnego uchwalił, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz.
UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.).".
Uchwałą tą skład orzekający jest związany z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 1518/14; dost. w CBOSA). Stanowiska tego nie obala fakt, że Sąd I instancji wyrokował w stanie prawnym sprzed podjęcia cyt. uchwały, gdyż pogląd wyrażony przez Sąd w kontrolowanym wyroku tak co do braku techniczności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i co do braku istotnego związku art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z art. 14 ust. 1 u.g.h. jest zbieżny z uchwałą, a zatem należało go uznać za prawidłowy. Dlatego też jako nietrafny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. postawiony w tiret 2 petitum skargi kasacyjnej.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowany w tiret 1 petitum skargi kasacyjnej.
Ocenę tego zarzutu należy poprzedzić wyjaśnieniem, że stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej (organ wymierza taką karę w drodze decyzji, co wynika z art. 90 ust. 1 u.g.h.) toczy się, zgodnie z art. 91 u.g.h., na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów Ordynacji podatkowej, co uszło uwadze formułującego zarzuty autora skargi kasacyjnej, analogicznie, jak wymienienie jako naruszonego przepisu procesowego obranego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania (chodzi o art. 151 p.p.s.a.). Wady sformułowanych zarzutów procesowych nie przesądzają o ich niezasadności i pozwalają sądowi kasacyjnemu na odniesienie się do nich (por. konsekwencje płynące ze stanowiska przyjętego w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09, publ.
ONSAiWSA z 2010 r. nr 1 poz. 1). Czytelne i zrozumiałe więc jest, że skarżąca kasacyjnie uważa, iż Sąd błędnie oddalił skargę, zamiast ją uwzględnić, przede wszystkim z uwagi na liczne nieprawidłowości procesowe, których miał dopuścić się organ, uznając skarżącą za urządzającą gry na automatach do gier losowych poza kasynem gry i wymierzając jej tego tytułu karę pieniężną w wysokości 48000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo zgodził się z organami obu instancji, iż skarżąca była urządzającą gry w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w skontrolowanym lokalu. Ustalenie to, kluczowe dla wyniku sprawy, zostało poprzedzone wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym, które nie budzi zastrzeżeń sądu kasacyjnego.
Wskazania wymaga, że ze znajdującego się w aktach sprawy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika (k. 167 akt administracyjnych), iż skarżąca od dnia 9 marca 1990 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...] B. C., natomiast miejscem jej wykonywania jest ul. K. [...], [...] K., zatem lokal poddany kontroli w dniu 17 stycznia 2013 r., w którym stwierdzono cztery włączone do zasilania i gotowe do urządzania gier automaty do gier losowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., co nie jest przedmiotem sporu. W aktach administracyjnych (k. 163) znajduje się również kopia poświadczonego notarialnie pełnomocnictwa z 14 października 2003 r. udzielonego przez B. C. K. C. do "szerokiego" (ogólnego) reprezentowania skarżącej w sprawach dotyczących prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W aktach administracyjnych jest też (k. 162) kopia umowy najmu z dnia 2 stycznia 2013 r., na mocy której B. C. wynajęła powierzchnię swojego lokalu (4m2) spółce C sp. z o.o. dla ustawienia automatów za czynsz najmu 800 zł miesięcznie.
Poza wyżej wymienionymi, do akt sprawy włączono protokoły z przesłuchania świadków zgromadzone w postępowaniu karnoskarbowym (m.in. wśród nich zeznania pracowników zatrudnionych w lokalu skarżącej). Ten materiał dowodowy posłużył dla uznania B. C. za urządzającą gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wymierzenia jej kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. za wykazane naruszenie prawa. Z omawianych dowodów wynika w sposób oczywisty, że B. C. osobiście albo pośrednio, tzn. korzystając z pracy pełnomocnika K. C. (męża) oraz swoich pracowników (patrz: w szczególności zeznania barmana A. Z. K.) urządzała gry na automatach do gier losowych poza kasynem gry we wskazywanym lokalu w K. (nie mając koncesji ani zezwolenia), które aktywnie eksploatowała i w tym celu kontaktowała się z przedstawicielem właściciela automatów.
W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, w poczynionych przez organy ustaleniach w tym zakresie Sąd zasadnie nie dopatrzył się naruszenia art. 122 o.p., ponieważ stan faktyczny sprawy wyjaśniono wystarczająco dokładnie, na podstawie kompletnego (całego) materiału dowodowego, udowadniając okoliczności istotne dla sprawy, czym nie naruszono art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p.
Za błędne uznać należy stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (str. 3-4), że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia istoty stosunku podstawowego (wewnętrznego) pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą K. C. oraz że przedmiotem postępowania nie było ustalenie, czy skarżąca znała i akceptowała działania swojego męża w zakresie warunków użytkowania automatów w skontrolowanym lokalu, a zatem zawarcie przez niego umowy najmu z dnia 2 stycznia 2013 r. nie może stanowić dowodu na urządzanie gier w skontrolowanym lokalu przez skarżącą. Daleko idąca nietrafność powyższych wywodów wyraża się przede wszystkim w niezrozumieniu istoty pełnomocnictwa. Nie może ulegać wątpliwości, że działania pełnomocnika wykonywane na rzecz mocodawcy obciążają mocodawcę, zaś wspomniana umowa najmu nie stanowiła jedynego dowodu w niniejszej sprawie obciążającego skarżącą odpowiedzialnością z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Ponadto zauważyć trzeba, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h.). Oznacza to, że ww. umowa najmu jak najbardziej mogła zostać wykorzystana jako jeden z dowodów dla ustalenia odpowiedzialności administracyjnej skarżącej, niezależnie od tego, kto w imieniu i na rzecz skarżącej tę umowę zawarł skoro jest niewątpliwe, że działał on z wyraźnego upoważnienia skarżącej, posługując się zresztą pieczątką jej firmy.
Zarzuty naruszenia art. 181 o.p. i art. 194 § 1 o.p. (w zw. z art. 91 u.g.h.) trzeba ocenić w kontekście powoływanego przez skarżącą kasacyjnie wyroku sądu karnego (sygn. akt II K 442/14), któremu skarżąca nieprawidłowo przypisuje istotne konsekwencje dla wyniku postępowania administracyjnego.
Podkreślić należy, że nieuzasadnione jest utożsamianie postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej (administracyjnej sankcji finansowej) na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z postępowaniem o przestępstwo skarbowe unormowane w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2226 ze zm.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 3807/17 (dost. w CBOSA), odpowiedzialność za naruszenie warunków urządzania gier i odpowiedzialność karna za niezgodne z prawem urządzanie gier nie wykluczają się wzajemnie. Odpowiedzialność karnoskarbowa oparta jest z gruntu na odmiennych przesłankach niż odpowiedzialność za delikt administracyjny. O ile pierwsza z nich, opiera się na zasadzie winy, którą można przypisać osobie fizycznej, o tyle druga opiera się już na przesłance obiektywnego naruszenia prawa.
Co więcej, główną funkcją odpowiedzialności karnej jest funkcja represyjna, zatem odpłata za popełniony czyn zabroniony, zaś główną funkcją odpowiedzialności administracyjnej jest szeroko pojęta prewencja. Dodać trzeba, że w cyt. przez Sąd wyroku z dnia 21 października 2015 r. o sygn. akt P 32/12 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwala na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 marca 2018 r. o sygn. akt II GSK 2355/17, z dnia 16 marca 2018 r. o sygn. akt II GSK 3746/17 i II GSK 3859/17; dost. w CBOSA).
Niezależnie od brzmienia sentencji wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie o sygn. akt II K 442/14 (zmienionego następnie, jak ustalił organ odwoławczy, przez Sąd Okręgowy w Koszalinie; brak w aktach sprawy tego wyroku i bliższych informacji o nim), którym uniewinniono oskarżoną B. C. od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., w świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że czyn opisany w art. 107 § 1 k.k.s. i "czyn" opisany w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest i nie może być prawnie kwalifikowany jako jeden oraz ten sam "czyn", a zatem jedno, tożsame, naruszenie prawa. Podstawa odpowiedzialności karnej przewidziana w art. 107 § 1 k.k.s. i podstawa odpowiedzialności administracyjnej przewidziana w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są niezależne względem siebie i dlatego dopuszczalne, mieszczące się w granicach demokratycznego państwa prawnego wyznaczonych przez art. 2 Konstytucji RP, jest wymierzenie sankcji karnej i sankcji administracyjnej.
Nie narusza zatem prawa kwalifikowanie "urządzania gier na automatach" (bez koncesji, bez zezwolenia, poza kasynem gry) z różnych, odrębnych podstaw prawnych – art. 107 § 1 k.k.s. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zaznaczyć przy tym również trzeba, że "urządzania gier na automatach" nie można utożsamiać z potocznym rozumieniem słowa "czyn" i na tej tylko podstawie wywodzić, iż – niezależnie od jego kwalifikacji prawnej, reżimu odpowiedzialności – jest to zawsze "ten sam czyn".
Prawidłowo Sąd I instancji uznał więc, że przywołany wyżej wyrok karny, uniewinniający skarżącą od popełnienia czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. (kopia załączona dopiero do skargi) nie mógł mieć decydującego znaczenia dla sprawy deliktu administracyjnego, uregulowanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., którego dopuściła się skarżąca. Nie oznacza to wszakże, że wyrok sądu karnego nie może zostać przez organ administracji publicznej oceniony jako dowód w sprawie. Wyrok taki jest rzecz jasna dokumentem urzędowym (art. 194 § 1 o.p.), stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i podlega swobodnej, jednak nie dowolnej ocenie organu, zgodnie z procedurą określoną w Ordynacji podatkowej, stosowanej odpowiednio na mocy art. 91 u.g.h. w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W rozpoznawanej sprawie organ, a następnie Sąd I instancji zasadnie nie przypisały powoływanemu przez skarżącą wyrokowi karnemu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, z powodów wyżej omówionych.
Końcowo należy jeszcze uwypuklić konkretne czynności, które organy trafnie zakwalifikowały jako urządzanie gier na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a które były wykonywane przez męża skarżącej, przez skarżącą osobiście oraz przez jej pracowników. Wśród tych czynności mieściło się znamienne dla urządzania gier hazardowych na automatach do gier wypłacanie graczom wygranych, prowadzenie ewidencji obrotów na automatach i ewidencji wygranych, kasowanie punktów kluczami do automatów, stały kontakt z serwisem automatów i ich właścicielem (spółką, która do lokalu skarżącej automaty wstawiła), jak też inne – na przykład informowanie graczy jak grać.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednoznaczne zatem jest, że to B. C., jako prowadząca bar "[...]" pod ww. adresem w K., ponosi odpowiedzialność za niezgodne z prawem urządzanie tam gier hazardowych na automatach, co zostało obwarowane sankcją administracyjną przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie bez znaczenia pozostaje pomijany przez skarżącą fakt, że funkcjonariusze celni, kontrolujący prowadzony przez skarżącą lokal, ujawnili gracza na automacie, który faktycznie w chwili kontroli na nim grał, a barman miał mu wypłacić uzyskaną wygraną pieniężną (zob. protokół przesłuchania świadka z dnia 17 stycznia 2013 r., k. 39-41 akt administracyjnych).
Reasumując, skarżąca kasacyjnie B. C. była – w świetle całego zebranego materiału dowodowego w tej sprawie – urządzającą gry na automatach do gier losowych w myśl art. 2 ust. 3 u.g.h. poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i organy zasadnie wymierzyły jej karę pieniężną w prawidłowej wysokości, zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., za stwierdzony delikt administracyjny.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego 3600 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji i nie sporządził dopowiedzi na skargę kasacyjną.