Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2706/15, oddalił skargę Ł. Z. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie patentu na wynalazek.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
I
Ł. Z. (dalej: zgłaszający lub skarżący) w dniu [...] sierpnia 2011 r. wystąpił ze zgłoszeniem nr [...] w celu uzyskania patentu na wynalazek pt. "Półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej. Zgłaszający ubiegał się o ochronę według zastrzeżenia 1 na: "półprodukt do produkcji wyrobów z branży tytoniowej, znamienny tym, że zawiera składnik A) stanowiący spreparowane rośliny oraz składnik B) jako dodatek w postaci nikotyny, która nie jest naturalnym składnikiem tych spreparowanych roślin, w ilości od 0,001% do 99,999% suchej masy spreparowanych roślin. Półprodukt można dodawać do tradycyjnych wyrobów branży tytoniowej w wybranych proporcjach" oraz według zastrzeżenia niezależnego 2 na: "półprodukt do produkcji wyrobów z branży tytoniowej, znamienny tym, że zawiera składnik A) stanowiący spreparowane rośliny oraz składnik B) jako dodatek w postaci cytozyny pochodzenia obcego, która nie jest naturalnym składnikiem tych spreparowanych roślin, w ilości od 0,001% do 99,999% suchej masy spreparowanych roślin. Półprodukt dodaje się do tradycyjnych wyrobów branży tytoniowej umieszczając go w tradycyjnych produktach branży tytoniowej w wybranych proporcjach".
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP, Urząd lub organ) w odpowiedzi skierował do zgłaszającego pismo z dnia [...] października 2013 r., w którym powiadomił o braku ustawowych warunków do uzyskania ochrony na przedmiotowe rozwiązanie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że zgłoszenie nie nadaje się do opatentowania, ponieważ zespół istotnych cech technicznych charakteryzujących półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej został wcześnie ujawniony w zgłoszeniach [...] (zastrzeżenie nr 1) oraz [...] (zastrzeżenie nr 2).
Następnie, UP decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówił udzielenia patentu na wynalazek.
Po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Urząd Patentowy przedstawił zarzuty dotyczące zgłoszenia i wezwał zgłaszającego do złożenia wyjaśnień. Zdaniem Urzędu, wynalazek w zakresie określonym zastrzeżeniami patentowymi nie spełniał warunku dostatecznego ujawnienia w rozumieniu art. 24, 27 i 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz.1410; dalej: p.w.p.).
W odpowiedzi zgłaszający w pismach z dnia [...] października 2014 r. oraz z dnia [...] maja 2015 r. przedstawił swoje stanowisko.
Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek.
Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, iż zgłoszenie nie posiada waloru jednoznaczności. Wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w.p. oraz § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 17 września 2001 w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. nr 102 poz. 1119; dalej: rozporządzenie) opis powinien określać wynalazek, ujawniając go, zgodnie z zastrzeżeniami patentowymi, w taki sposób, aby zarówno istota, jak i całe rozwiązanie były zrozumiałe w stopniu potrzebnym do zrealizowania wynalazku.
Urząd Patentowy stanął na stanowisku, że:
- a) brak jednoznacznego określenia, w jaki sposób wyrób jest "zmieszany ze sobą", zwłaszcza że we wniosku o ponowne rozpatrzenie zgłaszający pisze, że "w tymże zgłoszeniu (ze stanu techniki [...]) sposób dodawania nikotyny jest odmienny, ponieważ dodaje się ją do suchej masy roślinnej poprzez rozpylanie w płynie lub w formie stałej - co nie ma miejsca w zgłoszeniu dotyczącym przedmiotowej sprawy"; zdaniem Urzędu "zmieszany ze sobą" nie jest określeniem jednoznacznym;
- b) brak jednoznacznego określenia "suchej masy spreparowanych roślin"; zgłaszający podkreśla jedynie, że "półprodukt dotyczy spreparowanych roślin których naturalnym składnikiem nie jest nikotyna to w skład tychże roślin nie może wchodzić tytoń"; zdaniem Urzędu takie określenie nie jest jednoznaczne, gdyż w skład suchej masy spreparowanych roślin mogą wchodzić każde rośliny (oprócz tytoniu), w tym na przykład szkodliwe, trujące lub zakazane;
- c) brak jednoznacznego określenia dodawanego tytoniu lub cytozyny; zgłaszający chce zastrzec zakres od 0,001% do 99,999%, nie podaje jednak, w jaki sposób odmierzana jest taka ilość;
- d) brak jednoznaczności odnoście stanu skupienia dodawanej nikotyny lub cytozyny.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust 1 p.w.p. oraz § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia opis powinien zawierać "szczegółowo co najmniej jeden przykład realizacji wynalazku", jednak podane przez skarżącego przykłady nie opisują szczegółowo wynalazku i nie określają jednoznacznie przedmiotu wynalazku.
Ponadto, Urząd odniósł się do różnicy w budowie chemicznej nikotyny i cytozyny wskazując, na różnice w budowie nikotyny i cytozyny, uznał, że w dziedzinie chemii nie można porównywać związków jedynie na zasadzie zbliżonej struktury. Według UP różne związki o różnych właściwościach nie stanowią wyraźnie jednego pomysłu wynalazczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego.
Sąd I instancji stwierdził, że Urząd w piśmie z dnia [...] października 2013 r. dokonał oceny przedmiotowego rozwiązania w oparciu o ustawowe warunki wymagane do uzyskania ochrony i powiadomił zgłaszającego, że "zespół istotnych cech technicznych charakteryzujący zgłoszony półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej według zastrzeżenia 1 został wcześniej ujawniony w zgłoszeniu [...] natomiast zgłoszony półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej według zastrzeżenia 2 został ujawniony w zgłoszeniu [...].
W ocenie Sądu I instancji, Urząd, biorąc pod uwagę argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zasadnie uznał, że z zastrzeżeń patentowych przedmiotowego zgłoszenia oraz z zastrzeżeń przeciwstawionych opisów patentowych nie wynikają jednoznacznie różnice wskazywane przez skarżącego. Urząd dwukrotnie wzywał skarżącego do złożenia wyjaśnień i doprecyzowania danych ujawnionych w dacie zgłoszenia rozwiązania tak by nie pozostawiać wątpliwości co do charakteru technicznego oraz zakresu żądanej ochrony.
W konsekwencji, co podkreślił Sąd I instancji, nowoopracowana redakcja opisu nadesłana w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz argumenty skarżącego nie wpłynęły na zmianę stanowiska organu, który w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie udzielenia patentu. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że półprodukt nie został precyzyjnie przedstawiony w opisie i zastrzeżeniach.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że Urząd naruszył art. 33 ust 1 i 3 p.w.p., który to przepis odnosi się do wymagań proceduralnych stawianych zgłoszeniu, ponieważ to rolą zgłaszającego wynalazek jest udokumentowanie na podstawie uprzednio przeprowadzonych prac badawczych, jaki problem techniczny jest rozwiązywany i w jaki sposób się go rozwiązuje. Skarżący w opisie zgłoszenia nie wskazał jednoznacznie, jaki problem techniczny rozwiązuje przedmiotowe zgłoszenie, nie przedstawił w sposób szczegółowy przedmiotu rozwiązania, a zastrzeżenia nie określają jednoznacznie wszystkich środków technicznych rozwiązania.
II
P. Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 marca 2016 r. domagając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
- I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:
- 1) naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasad kontroli działania organów administracji i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o pierwotną treść zastrzeżeń i opis patentowy, zamiast prawidłowo – w oparciu o skorygowaną treść zastrzeżeń i opis patentowy z uwagi na fakt, iż skarżący w trakcie postępowania przez Urzędem Patentowym skorygował treść opisu i zastrzeżeń patentowych, które zalegają w aktach sprawy;
- 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., tj. braku odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. polegającego na błędnym ustaleniu, iż przedmiotem wynalazku jest "sposób/proces otrzymywania półproduktu", gdy tymczasem zgodnie ze zgłoszeniem przedmiotem wynalazku jest skład tegoż półproduktu; dokonanie błędnych ustaleń Sądu wynika z tego iż:
- - organ kwestionuje rzekomą niejednoznaczność określenia "zmieszany ze sobą", które to określenie dotyczy procesu otrzymywania a nie składu półproduktu – która jest przedmiotem wynalazku;
- - organ kwestionuje możliwość dodawania poszczególnych składników ze względu na temperatury ich stanów skupienia oraz rzekomego "prawdopodobieństwa" spalenia suchej masy roślinnej w sytuacji gdy kwestia ta dotyczy procesu otrzymywania a nie składu półproduktu;
- - organ zarzuca rzekomą możliwość powstania błędu w pomiarach proporcji poszczególnych składników półproduktu w sytuacji, gdy kwestia ta dotyczy procesu otrzymywania a nie składu półproduktu;
- 3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w W., tj. braku odniesienia się do zarzutu, iż półprodukt jest zdatny do przemysłowego stosowania, ponieważ w chwili obecnej w sposób opisany w zgłoszeniu na rynku funkcjonuje produkt pod nazwą T.
- II. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) naruszenie art. 24, 25, 26 i 27 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż:
- - wynalazek nie jest nowy ze względu na ujawnienie w zgłoszeniach P. 395872 i P. 395873 istotnych cech technicznych, które miałyby rzekomo charakteryzować półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej, w sytuacji gdy zgłoszenia nr [...] (c-papieros) i [...] (n-papieros) zostały również zgłoszone przez skarżącego Ł. Z. i w odróżnieniu od zgłoszenia w przedmiotowej sprawie ([...]), wynalazki te dotyczą procesu otrzymywania określonego produktu, natomiast w przedmiotowej sprawie przedmiotem wynalazku jest receptura na półprodukt a zatem przedmiot wynalazku jest na tyle odmienny iż nie pozwala na stwierdzenie iż cechy techniczne powtarzają się, co umknęło Urzędowi Patentowemu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2014 r.;
- - wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego, w sytuacji gdy jak zostało to wykazane wynalazek ten nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki a dotychczasowe rozwiązania techniczne nie znajdują odzwierciedlenia w rozwiązaniu przedstawionym w opisie patentowym;
- - wynalazek nie nadaje się do przemysłowego stosowania, w sytuacji gdy skarżący przedstawił wynalazek w sposób prosty i jednoznaczny, językiem zrozumiałym również dla laika co sprawia, iż zgłoszone rozwiązanie w sposób oczywisty może zostać wykorzystane w przemysłowym stosowaniu;
- 2) naruszenie art. 33 ust. 113 p.w.p. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, poprzez błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż wynalazek w zakresie określonym zastrzeżeniami patentowymi nie spełnia warunku dostatecznego ujawnienia oraz stwierdzeniem braku jednoznaczności zakresu żądanej ochrony poprzez:
- a) brak jednoznacznego określenia w jaki sposób wyrób jest "zmieszany ze sobą" w sytuacji gdy w opisie wynalazku (s. 3 opisu patentowego) znajduje się wyjaśnienie pojęcia zmieszania ze sobą składników, które polega na fizycznym dodaniu do siebie odpowiednich składników,
- b) brak jednoznacznego określenia "suchej masy spreparowanych roślin", w sytuacji gdy na s. 2 opisu wynalazku, pojęcie suchej masy spreparowanych roślin zostało zdefiniowane,
- c) brak jednoznacznego określenia dodawanego tytoniu lub cytozyny, z uwagi na fakt iż skarżący pragnie zastrzec zakres od 0,001% do 99,999% nie podając w jaki sposób jest odmierzana taka ilość, w sytuacji gdy sposób odmierzania nie jest przedmiotem wynalazku, a organ nie wykazał jakimkolwiek dowodem, aby odmierzenie takiej ilości nie było możliwe,
- d) brak jednoznaczności odnośnie stanu skupienia dodawanej nikotyny lub cytozyny w sytuacji gdy organ w uzasadnieniu decyzji podał jedynie wartości temperatur stanów skupienia, przedstawiając swoje obawy jakoby spreparowane rośliny mogłyby ulec spaleniu, nie przedstawiając żadnego dowodu ani rzeczowego uzasadnienia na okoliczność takiegoż twierdzenia,
- e) redakcja nowych, nadesłanych przy piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. zastrzeżeń jest nieprawidłowa poprzez sformułowanie zastrzeżeń zależnych w błędny sposób, w sytuacji gdy zastrzeżenie nr 2 jedynie odsyła do zastrzeżenia nr 1 zgodnie z § 8 ust. 5 Rozporządzenia.
- 3) naruszenie art. 33 ust. 1 p.w.p. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący w zgłoszeniu nie przedstawił przykładów wykonania, w sytuacji gdy na s. 2-3 opisu patentowego zostały szczegółowo wymienione przykłady realizacji wynalazku,
- 4) naruszenie art. 34 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż zgłoszony wynalazek nie posiada rzekomo cechy jednolitości ze wglądu na różnice w budowie chemicznej Sąd błędnie przyjmuje, iż zastosowanie dwóch zbliżonych do siebie strukturą chemiczną substancji stanowi o niejednolitości wynalazku w sytuacji gdy istotą wynalazku nie jest struktura chemiczna tychże substancji, ale ich oddziaływanie na organizm palacza.
Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej zrzekł się rozpoznania skargi na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną UP wniósł o jej oddalenie.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.
W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w punkcie I.1-3 petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 11.05.2012 r., sygn. II OSK 335/11, Lex nr 1252022). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok NSA z 10.07.2012 r., sygn. II GSK 1012/12, Lex nr 1225696).
Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie (wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1807/11, Lex nr 1219231). I co najistotniejsze, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11, Lex nr 1225725).
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Polemika ta nie może odnieść zamierzonego skutku (por. wyroki NSA: z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11, Lex nr 1225725; z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. I FSK 1467/11, Lex nr 1217333).
Nie stanowi również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną.
Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu wydaniu przez Urząd Patentowy zaskarżonej decyzji w oparciu o pierwotną, a nie skorygowaną treść zastrzeżeń i opis patentowy, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.
Na wstępie wyjaśnić należy, że obowiązek z art. 133 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do wydania wyroku po zamknięciu rozprawy i orzekania na podstawie akt sprawy, co oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Z tego wynika, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten oznacza więc zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów nie wynikających z akt sprawy oraz tym samym zakaz wykraczania przez sąd administracyjny poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, Lex nr 746707; z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1205/11, Lex nr 1109731).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie akt sprawy, nie postąpił zatem wbrew zakazowi zawartemu w przepisie art. 133 § 1 p.p.s.a. Urząd Patentowy - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - wydał zaskarżoną decyzję biorąc pod uwagę również skorygowaną treść zastrzeżeń i opisu patentowego przedłożoną przez zgłaszającego (s. 5 i 6 zaskarżonej decyzji), co zaakceptował i do czego również kilkakrotnie odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 9-11 zaskarżonego wyroku).
Autor skargi kasacyjnej nie przywołał w skardze kasacyjnej żadnego argumentu, który mógłby podważyć dokonaną w ten sposób ocenę, a tym samym przemawiać na rzecz uwzględnienia analizowanego zarzutu. Natomiast przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie służy do zwalczania wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, lecz nakazuje sądowi pewne konkretne zachowania przy wyrokowaniu.
Sąd I instancji nie naruszył również art. 3 § 1 p.p.s.a., wskazanego w punkcie I.1 petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu podkreślenia wymaga, że powołany przepis prawa należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Naruszenie tego przepisu nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w pkt II.1-4 petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że są one niezasadne.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że UP po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że wynalazek w zakresie określonym zastrzeżeniami patentowymi nie spełnia warunku dostatecznego ujawnienia, o którym stanowi art. 24, art. 27 i art. 33 ust. 1 i 3 p.w.p. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie na nadaje się do opatentowania, ponieważ zespół istotnych cech technicznych charakteryzujący półprodukt do produkcji wyrobów w branży tytoniowej został wcześniej ujawniony w zgłoszeniach [...] (zastrzeżenie nr 1) oraz [...] (zastrzeżenie nr 2). Urząd wydał decyzję z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie udzielenia patentu, przy czym podtrzymał swoje stanowisko również w oparciu o skorygowaną przez zgłaszającego redakcję opisu wynikającą z pisma z dnia [...] czerwca 2015 r. i w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca.2014 r. o odmowie udzielenia patentu.
Nie doszło do naruszenia art. 24 p.w.p., ponieważ jak wykazał organ, a co słusznie zaakceptował Sąd I instancji, nie zostały spełnione łącznie wymagania określone w tym przepisie, a więc patent na przedmiotowy wynalazek nie mógł zostać udzielony.
Nie został również naruszony art. 27 p.w.p., ponieważ ma rację organ - co potwierdził Sąd I instancji – że zgłaszający wprawdzie wprowadził przykłady realizacji wynalazku do redakcji opisu nadesłanego w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., jednakże nie są one dostatecznie szczegółowe, a mianowicie: nie został określony środek techniczny w postaci "suchej masy spreparowanych roślin"; nie zostały określone środki techniczne, w jaki sposób ma być dodawana nikotyna w formie stałej, ciekłej i gazowej; brak jest przykładu otrzymywania półproduktu zawierającego, zamiast nikotyny, cytozynę; nie został określony precyzyjnie również sam półprodukt, bowiem na stronie 1 opisu zgłaszający pisze o wyrobach "zawierających nikotynę lub cytozynę", natomiast na stronie 3 opisu zgłoszenia o półprodukcie "zawierającym nikotynę lub/i cytozynę"; nie zostało również określone, czy nikotynę i cytozynę stosuje się zamiennie czy też równocześnie i w jakich proporcjach. Ponadto, co wymaga podkreślenia, żaden z podanych przez zgłaszającego przykładów nie dokumentuje praktycznego i przemysłowego zastosowania półproduktu w konkretnym końcowym wyrobie.
Całkowicie chybione są zarzuty naruszenia art. 25 i 26 p.w.p., ponieważ ani Sąd I instancji, ani Urząd Patentowy nie stosowali tych przepisów, a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, zawarte w pkt II.2-4 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 p.w.p. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 7 rozporządzenia oraz art. 34 ust. 1 i 2 p.w.p.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Urzędu Patentowego, słusznie zaakceptowane przez Sąd I instancji, że zasadniczym powodem odmowy udzielenia patentu na zgłoszone rozwiązanie była niejednoznaczność opisu oraz nieprawidłowa redakcja zastrzeżeń patentowych, z której nie wynika jednoznacznie, że przedmiotowe rozwiązanie jest objęte jedną myślą techniczną. Niejednoznaczność opisu – jak stwierdził organ w zaskarżonej decyzji i co podzielił Sąd I instancji – dotyczyła m.in.: braku jednoznacznego określenia w jaki sposób wyrób jest "zmieszany ze sobą" (chodziło o nikotynę dodawaną do suchej masy roślinnej; braku jednoznacznego określenia "suchej masy spreparowanych roślin"; braku jednoznacznego określenia dodawanego tytoniu lub cytozyny; braku jednoznaczności odnoście stanu skupienia dodawanej nikotyny lub cytozyny.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.