Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz., w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w prawie wymierzenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnik Urzędu Celnego w K. z dnia [...] marca 2012 r.
Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Sz. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu między innymi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: ustawa o grach hazardowych) polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że nałożenie kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wymaga każdorazowego rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów w drodze decyzji czy gra jest gra na automacie w rozumieniu ustawy, niezależnie od tego czy istnieją wątpliwości w tym zakresie, co skutkuje zawieszeniem postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że jedynie wątpliwości co do charakteru gry rozstrzyga Minister Finansów w drodze decyzji administracyjnej, co nie skutkuje automatycznie zastosowaniem art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ale podlega ocenie na gruncie konkretnej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeśli rozstrzygnięcie prawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por. postanowienie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13).
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie o sygnaturze II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji RP, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ?". W uzasadnieniu postanowienia wyraźnie wskazano, że skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry.
Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji. Podkreślono również, że skoro cała ustawa o grach hazardowych wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy.
Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy.
Wywiedziona przez Dyrektora Izby Celnej w Sz. skarga kasacyjna w zarzucie naruszenia prawa materialnego podnosi naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przez jego błędną wykładnię, polegająca w ocenie kasator na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że nałożenie kary, o której mowa w powołanym art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wymaga każdorazowo rozstrzygnięcia w drodze decyzji przez Ministra Finansów czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Wobec treści skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego pytania odnośnie zgodności z Konstytucją między innymi objętego skargą kasacyjną przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, odpowiedź na to pytanie mieć będzie wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, albowiem w sytuacji stwierdzenia przez Sąd I instancji, że nałożenie kary pieniężnej na stronę w oparciu o powołany przepis możliwe jest po uprzednim rozstrzygnięciem organu uprawnionego do wypowiedzenia się w przedmiocie kwalifikacji gry w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych, stwierdzenie przez Trybunał konstytucyjności bądź niekonstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy będzie miało wpływ na kontrolę wyroku Sądu I instancji w aspekcie postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu, który zgodnie z art. 183 p.p.s.a. determinuje granice rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparci o art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.