Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3909/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z 3 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Rz 497/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), uwzględnił skargę Spółki A (dalej: skarżąca) na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego (dalej też: Instytucja Zarządzająca) z [...] lipca 2017 r. (nr [...]), stwierdzając że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona przez Instytucję Zarządzającą w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a także przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ponadto WSA zasądził od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz skarżącej 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" - w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego przez Instytucję Zarządzającą w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 (dalej: RPO WP), Oś priorytetowa I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP.

W piśmie z [...] maja 2017 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego poinformował skarżącą o negatywnej formalnej ocenie jej wniosku. Instytucja Zarządzająca uznała, że wniosek skarżącej nie spełnia kryterium dopuszczającego standardowego ("Kwalifikowalność zakresu finansowego projektu") oraz kryterium dopuszczającego specyficznego ("Pomoc publiczna/pomoc de minimis"), określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych RPO WP, który stanowi załącznik nr 1 do uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego nr 76/1709/15 z 14 lipca 2015 r. (zmienionej uchwałą nr 239/4785/16 z 22 listopada 2016 r.). Zarząd Województwa Podkarpackiego ustalił bowiem, że członek zarządu skarżącej T. S. prowadzi także jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą S. T. – [...]. Skarżąca oraz S. T. - [...] jako podmioty powiązane dysponują wspólnym limitem pomocy de minimis. Wartość brutto wnioskowanej pomocy de minimis łącznie z wartością innej pomocy de minimis otrzymanej przez jedno przedsiębiorstwo w okresie bieżącego roku podatkowego oraz dwóch poprzednich lat podatkowych nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 200 000 EUR, co wynika z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz.

UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s. 1; dalej: rozporządzenie nr 1407/2013) oraz § 10 ust. 1 regulaminu konkursu (przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego nr 2241/4866/16 z 29 listopada 2016 r.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2010 (Dz. U. z 2015 r., poz. 488). Tymczasem wniosek skarżącej dotyczy kwoty stanowiącej równowartość [...] EUR (według kursu EUR z 21 lutego 2017 r.), podczas gdy T. S. we własnym wniosku ubiegał się o dofinansowanie na poziomie [...] EUR, a ponadto uzyskał pomoc de minimis w dniu [...] lutego 2015 r. w wysokości [...] EUR. W konsekwencji Instytucja Zarządzająca uznała, że wniosek skarżącej podlegał odrzuceniu na podstawie § 20 ust. 4 regulaminu konkursu.

Skarżąca złożyła protest od powyższej oceny projektu. Stwierdziła w szczególności, że nie tworzy z T. S. jednego przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów dotyczących przyznawania pomocy publicznej. T. S. nie jest wspólnikiem w skarżącej spółce, lecz prezesem zarządu, który może być każdym czasie z tej funkcji odwołany. Skarżąca dodała, że nie ma żadnego wpływu na działalność gospodarczą prowadzoną przez T. S. Uchwałą z [...] lipca 2017 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego nie uwzględnił protestu. Podtrzymał stanowisko, że skarżącą oraz T. S. (jako prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą) należało traktować jako jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013, ubiegające się o pomoc de minimis z uwagi na stwierdzone między nimi powiązania. Instytucja Zarządzająca dodała, że sam T. S., wypełniając załącznik nr 10 do swojego wniosku, wskazał na powiązania ze skarżącą.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na uchwałę z [...] lipca 2017 r., stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zarzuciła w szczególności naruszenie art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 przez uznanie, że ocena powiązań między przedsiębiorstwami może ograniczać się do przyjęcia treści jednego z załączników do wniosku o dofinansowanie, złożonego przez innego wnioskodawcę.

WSA uwzględnił skargę.

Sąd podkreślił, że z treści złożonego przez skarżącą w niniejszej sprawie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nie wynikało, aby pomiędzy skarżącą a T. S. (prowadzącym działalność pod nazwą [...]) zachodziło powiązanie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013. Na brak takiego powiązania wskazywały załączniki do wniosku skarżącej w postaci: 1) formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, 2) informacji z rejestru przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego. W pierwszym z tych dokumentów na takie powiązania nie wskazywano, zaś z drugiego wynika, że T. S. nie jest powiązany ze skarżącą w sposób nakazujący uznawać te dwa podmioty za jedno przedsiębiorstwo. Z informacji z rejestru przedsiębiorców wynika, że T. S. jest prezesem zarządu skarżącej, jednakże pełnienie tej funkcji nie stanowi powiązania ze spółką tego rodzaju, aby mogło skutkować traktowaniem tych dwóch podmiotów jak "jedno przedsiębiorstwo".

Zdaniem WSA, skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z oświadczenia złożonego w innym wniosku przez T. S., w sytuacji gdy z dokumentacji i oświadczeń przez nią przedłożonych nie wynikają dane dyskwalifikujące jej wniosek - tym bardziej, że chodzi tu o ocenę formalną wniosku i kryteria dopuszczające. Na podstawie danych zawartych we wniosku i złożonych załącznikach, podlegających ocenie na tym etapie, nie można bowiem uznać, że skarżąca nie spełnia kwestionowanego kryterium.

WSA uznał ponadto, że z art. 3 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia nr 1407/2013 wynika, iż obliczenie i ustalenie czy przyznana pomoc przekracza kwotę 200 000 EUR powinno następować na dzień kiedy przedsiębiorstwo uzyskuje prawo do otrzymania takiej pomocy. Zdaniem WSA, za taki dzień nie można uznać daty złożenia wniosku, jak uczynił to Zarząd Województwa Podkarpackiego, ponieważ samo złożenie wniosku nie jest równoznaczne z uzyskaniem pomocy.

Zarząd Województwa Podkarpackiego złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył też, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. I. prawa materialnego przez błędną wykładnię:
2. - art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r.), polegające na przyjęciu nieprawidłowej wykładni tego przepisu w zakresie oceny powiązań między przedsiębiorcami w świetle kryteriów dopuszczającego standardowego "Kwalifikowalność zakresu finansowego projektu" oraz dopuszczającego specyficznego "Pomoc publiczna/pomoc de minimis", w sytuacji gdy Zarząd Województwa Podkarpackiego posiadał informacje, że zostały przekroczone limity pomocy publicznej de minimis i w związku z tym dokonał negatywnej oceny formalnej;
3. - art. 53 w związku z art. 37 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z § 10 ust. 2 i ust. 3 regulaminu konkursu przez nieprawidłowe przyjęcie definicji "jednego przedsiębiorstwa" pomimo złożenia przez skarżącego oświadczenia w przedmiotowym zakresie;
4. II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej przez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona uchwała nie została wydana w sposób naruszający prawo i naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik oceny.

W uzasadnieniu Zarząd Województwa Podkarpackiego stwierdził w szczególności, że ze zgromadzonej dokumentacji konkursowej wynika, iż T. S., prowadzący działalność pn. S. T. - [...], dwukrotnie oświadczył, że jego przedsiębiorstwo jest powiązane w rozumieniu przepisów programowych oraz regulacji konkursowych ze skarżącą. Oświadczenia te skutkowały uznaniem, że te dwa podmioty są tzw. "jednym przedsiębiorstwem" w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013. Skoro T. S. oświadczył, że pomiędzy nim a skarżącą istnieją powiązania w rozumieniu wspomnianego przepisu, to Zarząd Województwa Podkarpackiego nie miał podstaw do uznania tych informacji za niewiarygodne i obalenia oświadczenia złożonego przez przedsiębiorstwo S. T. - [...]. Wręcz przeciwnie - zobowiązany był do przyjęcia, że ten podmiot, znając zapisy porozumień, umów oraz relacje występujące w jego przedsiębiorstwie, złożył oświadczenie w przedmiocie przesłanek wynikających z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 zgodnie z prawdą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) - który ma zastosowanie w tej sprawie w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej - Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna została skierowana przeciwko wyrokowi WSA, w którym uznał on za wadliwie, nierzetelnie, przeprowadzoną ocenę projektu w konkursie ogłoszonym w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014- 2020, Oś priorytetowa I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałania 1.4.1. Dotacje bezpośrednie, Typ projektu – Rozwój MŚP. WSA uznał, że skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z oświadczenia złożonego w innym wniosku przez T. S., będącego prezesem zarządu skarżącej, jako osoby fizycznej, gdy z dokumentacji i oświadczeń przez nią złożonych nie wynikają dane dyskwalifikujące jej wniosek.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, ww. ocena jest błędna. WSA naruszył prawo materialne przyjmując m.in. błędną wykładnię art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej (w związku z art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis - przy czym w petitum skargi kasacyjnej wskazano rozporządzenie nr 1408/2013, co jednak - w świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej - należy uznać za oczywistą omyłkę) w zakresie oceny powiązań między przedsiębiorstwami w świetle kryterium dopuszczającego standardowego "Kwalifikowalność zakresu finansowego projektu" oraz dopuszczającego specyficznego "Pomoc publiczna /pomoc de minimis", w sytuacji, gdy organ posiadał informacje, że zostały przekroczone limity pomocy publicznej de minimis. Sąd dokonał też błędnej wykładni art. 53 (w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust.

1) ustawy wdrożeniowej – w zw. z § 10 ust. 2 i 3 Regulaminu konkursu poprzez nieprawidłowe przyjęcie definicji "jednego przedsiębiorstwa" pomimo złożenia przez skarżącego oświadczenia w przedmiotowym zakresie. W konsekwencji niesłusznie uwzględniono skargę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.

Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, z kolei stosownie do treści art. 58 ust. 1 ww. ustawy właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu, a informacja ta zawiera w szczególności – treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem.

Ponadto, jak wynika z art. 41 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy, właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzania postępowania konkursowego na podstawie określonego przez siebie regulaminu, który między innymi określać powinien termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu, jak i sposób uzupełniania braków formalnych oraz poprawiania oczywistych omyłek (pkt 4), wzór wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 5), kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (pkt 7), a także - co istotne w rozpatrywanej sprawie – maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu (pkt 9).

Podkreślenia też wymaga, że wynikające z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TfUE). Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów.

Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz, "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020").

Przypomnieć trzeba, że WSA uznał ocenę projektu przeprowadzoną przez organ za wadliwą z powodu naruszenia wyżej wymienionej zasady rzetelności. Wbrew zarzutom oraz argumentacji skargi kasacyjnej WSA nie dokonywał zarzucanej błędnej i niezgodnej z Regulaminem konkursu oraz przepisami rozporządzenia unijnego wykładni pojęcia "jedno przedsiębiorstwo" oraz wadliwej oceny powiązań między przedsiębiorstwami, co według kasatora miało mieć wpływ na ewentualne przekroczenie limitów pomocy publicznej de minimis i skutkowało niespełnieniem przez wniosek dwóch wcześniej wymienionych kryteriów.

Sąd ograniczył się do stwierdzenia braku rzetelności organu przy ocenie wniosku, organ oparł się bowiem tylko na oświadczeniu złożonym przez inną osobę, przy innym wniosku - składanym przez osobę fizyczną, T. S., prowadzącego indywidualną działalność gospodarczą. W tym miejscu zauważyć trzeba, że T. S. był co prawda jednocześnie prezesem zarządu skarżącej, ale co jest oczywiste i organowi powinno być wiadome, nie może zostać utożsamiony ze spółką prawa handlowego, w której jako wynajęty menadżer pełni funkcje zarządzające. W oświadczeniu składanym w imieniu skarżącej, przy jej wniosku o dofinansowanie projektu (oraz uzupełnieniu wniosku), brak jest natomiast informacji o jakichkolwiek powiązaniach z innym przedsiębiorstwem, które - w przypadku przyznania dofinansowania - prowadziłoby do przekroczenia limitów pomocy de minimis.

Trzeba więc jasno podkreślić, że w sprawie został zakwestionowany sposób przeprowadzenia przez organ oceny, zgodnie z którą wystarczającym powodem stwierdzenia zasadniczej okoliczności - wyłączającej stronę z możliwości otrzymania dofinansowania - było tylko oświadczenie złożone przez inny podmiot występujący w tym samym konkursie, bez udzielenia zainteresowanej jakiejkolwiek możliwości jego weryfikacji.

Zaznaczenia również wymaga, że organ w żadnym z pism informujących o negatywnej ocenie, ani też nawet później, już na etapie postępowania sądowego w I instancji, czy w skardze kasacyjnej nie zawarł jednoznacznego stanowiska – która z norm zawartych art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013, mających świadczyć, że skarżąca (Spółka A) i przedsiębiorstwo T. S. [...] stanowią "jedno przedsiębiorstwo" – została spełniona.

Przepis ten, którego uregulowania zostały powtórzone w § 10 ust. 2 Regulaminu konkursu, stanowi, że "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków:

1. - jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków;
2. - jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej;
3. - jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami w jej akcie założycielskim lub umowie spółki;
4. - jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innym akcjonariuszem, wspólnikami lub członkami tej jednostki większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki.

Brak zawarcia w informacji z [...] maja 2017 r. oraz w uchwale w sprawie rozpatrzenia protestu, która z tych przesłanek zachodzi i tylko gołosłowne powołanie się na treść załącznika nr 10 do wniosku podmiotu S. T. [...], nawet bez jego przedstawienia w tym postępowaniu, nie może zostać poczytane za rzetelną ocenę projektu. Rzetelność postępowania konkursowego nie polega tylko na ustanowieniu jasnych i zrozumiałych kryteriów, ale też na rzetelnym przeprowadzeniu postępowania i przejrzystym, niebudzącym wątpliwości wyjaśnieniu motywów podjętego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu zwrócić też trzeba uwagę na sposób sformułowania drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, tj. art. 53 w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i w zw. z § 10 ust. 2 i 3 Regulaminu konkursu. Przede wszystkim – przepis art. 53 ustawy wdrożeniowej składa się z trzech ustępów i normuje: prawo do wniesienia protestu, przypadek, który nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu oraz – co jest uznawane za negatywną ocenę projektu. Ani z petitum, ani z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, która z tych jednostek, według kasatora, została naruszona, co już samo w sobie zarzut ten dyskwalifikuje.

Ponadto, omawiany zarzut, postawiony jako zarzut naruszenia prawa materialnego, został oparty na argumencie niewynikającym z przyjętego w sprawie przez Sąd stanu faktycznego, lecz ze stanu faktycznego, który autor skargi kasacyjnej uważa za prawidłowy, bez uprzedniego, skutecznego zakwestionowania tego stanu faktycznego. Taki zabieg nie mógł doprowadzić do zamierzonego skutku; w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrażany utrwalony pogląd, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być uzasadniany kwestionowaniem stanu faktycznego.

Co więcej, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że organ za złożenie "przez Skarżącego" oświadczenia co do tego, że Spółka A i S. T. [...] stanowią jedno przedsiębiorstwo błędnie uznaje oświadczenie T. S. działającego jako osoba fizyczna i składającego swój własny wniosek w tym charakterze. T. S. nie jest ani stroną, ani skarżącym w tej sprawie, o czym wcześniej nadmieniono, a jak wyjaśnił to WSA, ani z dokumentacji, ani z oświadczeń skarżącej spółki nie wynikają dane dyskwalifikujące jej wniosek.

W konsekwencji braku skutecznych zarzutów mogących zakwestionować stanowisko WSA wyrażone w zaskarżonym wyroku, za oczywiście nietrafny uznać również należy zarzut naruszenia przez WSA art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej – poprzez uwzględnienie skargi.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej, skargę kasacyjną oddalił.