Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 553/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G. J.-W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. akt [...].
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż skarga wniesiona przez pełnomocnika skarżących – radcę prawnego podlegała wpisowi stałemu w kwocie 200 zł, jako sprawa z zakresu rolnictwa i leśnictwa wymieniona w § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Powyższy wpis nie został uiszczony wraz z wniesieniem skargi lub najpóźniej w chwili upływu terminu do jej wniesienia i dlatego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W skardze kasacyjnej G. J.-W. i W. W. domagali się uchylenia powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2006 r. i przekazania sprawy temu Sądowi celem nadania biegu sprawie. Skarżący zarzucili, iż postanowienie Sądu I instancji narusza prawo materialne w postaci art. 221 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż radca prawny winien uiścić wpis sądowy od skargi podlegający opłacie stałej bez wezwania sądu wraz z jej wniesieniem, pomimo faktycznej niemożliwości realizacji powyższego, z uwagi na brak sygnatury akt sądowych w stanie na dzień wnoszenia skargi do organu, który wydał skarżoną decyzję, co skutkuje rażącym naruszeniem § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez przyjęcie, że dla spełnienia wymogu uiszczenia wpisu nie jest konieczne spełnienie wszystkich wynikających z tego przepisu przesłanek.
Ponadto zarzucili naruszenie art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez obciążanie skarżących skutkami błędów legislacyjnych, w efekcie którego norma prawna konstytuowana art. 221 przywołanej ustawy i § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia jest wewnętrznie sprzeczna, co podważa zaufanie obywatela do państwa i prawa oraz zamyka drogę sądową do dochodzenia naruszonych wolności lub praw; oraz naruszenie prawa procesowego w postaci art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie faktyczne, że do dnia rozpatrywania sprawy skarżący nie uiścili opłaty stałej od skargi oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak ustalenia, że skarżący uiścił opłatę stałą bez wezwania sądu, natychmiast po spełnieniu przesłanek do jej uiszczenia, a więc po uzyskaniu informacji o sygnaturze akt sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył art. 221 p.p.s.a. (pomijając już, iż przepis ten nie jest – jak twierdzi kasator – przepisem prawa materialnego lecz prawa procesowego).
Zgodnie z tym przepisem pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga – złożona przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego – dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie ustalenia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za prowadzenie upraw leśnych, a zatem – jak trafnie przyjął Sąd I instancji – podlegała opłacie stałej w kwocie 200 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
W sprawie było bezsporne, iż pełnomocnik skarżących składając skargę opłaty tej nie uiścił. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił. Przedstawione zaś w skardze kasacyjnej dywagacje na temat rozbieżności między treścią art. 221 p.p.s.a. a § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w tym braku wiedzy pełnomocnika skarżących dotyczącej znajomości sygnatury akt sądowych, są bez znaczenia dla oceny zasadności skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji nie odrzucił skargi z powodu braku precyzji przy uiszczaniu wpisu (brak sygnatury akt) lecz z tego powodu, że pełnomocnik skarżących nie wniósł opłaty, mimo obowiązku jasno wynikającego z treści art. 221 p.p.s.a.
Z tych samych przyczyn bez znaczenia jest również okoliczność, iż pełnomocnik skarżących uiścił opłatę przed wydaniem przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia.
W konsekwencji trudno też mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez obciążenie skarżących skutkami błędów legislacyjnych. Zauważyć przy tym należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322) orzekł o zgodności art. 221 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 182 i 184 p.p.s.a.