Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2007 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 21 grudnia 2007 r., T. S.A. w W. powołując się na treść przepisu art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniosła o stwierdzenie prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 433/07 wydanego w sprawie za skargi T. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwanego dalej Prezesem UKE) z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ustalenia warunków świadczenia usługi hurtowego dostępu do sieci, w części, która nie została zaskarżona skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu tego pisma podniosła, że ww. wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r. WSA w W. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...]. Wnioskująca stwierdziła, że zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, dotyczącej uchylenia postanowienia Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2006 r. w pkt [...] i podniosła, że wyrok ten nie został zaskarżony skargą kasacyjną przez organ administracji - Prezesa UKE, ani też przez uczestnika postępowania – T.D. S.A., co oznacza, że w niezaskarżonej części wyrok ten jest prawomocny. Powołując się na powyższe, wniosła o stwierdzenie jego prawomocności przez Naczelny Sąd Administracyjny w części niezaskarżonej skargą kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego wyrażany jest pogląd, że cechą uzasadniającą prawomocność orzeczenia sądu administracyjnego jest podstawowa funkcja postępowania, w którym zostało ono wydane, a mianowicie dokonana w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena zgodności z prawem skontrolowanego przez ten sąd aktu lub czynności. Ocena taka musi bowiem korzystać z atrybutu wiązania w czasie, który właśnie zapewnia jej konstrukcja prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego (vide: T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 503).
Powołany jako podstawa złożonego w niniejszej sprawie wniosku przepis art. 169 p.p.s.a. stanowi, że prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – ten Sąd. Zgodnie z treścią przepisu art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl z kolei przepisu art. 168 § 3 p.p.s.a. jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części.
Zdaniem strony wnioskującej, zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok stał się prawomocny w części przez nią niezaskarżonej, bowiem ani organ administracji, ani też uczestnika postępowania nie złożyli skargi kasacyjnej. Innymi słowy stał się on prawomocny w części niezaskarżonej, bowiem nie przysługuje już od niego w tej części zwykły środek odwoławczy – skarga kasacyjna, gdyż upłynął termin do jego wniesienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskująca prezentując powyższy wywód zdaje się nie zauważać zastrzeżenia, o którym mowa w art. 168 § 3 in fine p.p.s.a. Mimo bowiem zaskarżenia tylko części orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w części pozostałej, to jest niezaskarżonej. Uszło również uwadze strony wnioskującej, że treść omawianego przepisu wyraźnie koresponduje z treścią przepisu art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest przypadki enumeratywnie określone w § 2 tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a.) może zatem uchylić wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji także w części niezaskarżonej, to jest mimo braku wniosku kasatora w tym zakresie, o czym stanowi przepis art. 186 p.p.s.a.
Z uwagi więc na treść wyżej cytowanych przepisów 186 w związku z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 p.p.s.a. stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji w części niezasakarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem. Dopiero bowiem rozpoznając skargę kasacyjną może dojść do przekonania, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji i wówczas uchylić zaskarżony skargą kasacyjną wyrok również w tej części, co do której brak było wniosku w skardze kasacyjnej. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia w części niezaskarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem stanowiłoby zatem czynność przedwczesną.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o stwierdzenie prawomocności wyroku w niezaskarżonej części nie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 184 orzekł, jak w postanowieniu.