Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 14 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 768/16 oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku J. K. (dalej: skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] marca 2016 r. Skarżąca wyjaśniła, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych może wpłynąć na jej możliwości finansowe i zdolność do pokrycia bieżącej działalności firmy, co nie tylko może mieć wymiar finansowy, ale może wpłynąć na pozytywne relacje z kontrahentami budowane od wielu lat. Dlatego wstrzymanie wykonania decyzji jest zdaniem skarżącej zasadne, zwłaszcza, że decyzja została skierowana do osoby, która nie jest stroną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie podlega uwzględnieniu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącą a organem jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 marca 2016 r., którą organ działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) w skrócie: k.p.a. oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z 6 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) w skrócie: u.t.d. i lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000,00 złotych na J. K. i J. K. – wspólników spółki cywilnej P. W rozpoznawanej sprawie J. K. wniosła skargę na tę decyzję, którą WSA we Wrocławiu oddalił powołanym na wstępie wyrokiem z 14 października 2016 r.
Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Jak wynika zatem z jasnej treści przywołanego przepisu, decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu.
W świetle przedstawionych powyżej regulacji prawnych z ustawy o transporcie drogowym, stanowiących lex specialis do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnoszących się do zagadnienia ochrony tymczasowej, należało odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to bez badania ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 93 ust. 2 u.t.d. oraz art. 61 § 3 w zw.
z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.