Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 300/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie [...] PLN.
Sąd I instancji orzekał w następująco przedstawionym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2005 r., skierowaną do K. W., Naczelnik Urzędu Celnego w L. na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), dalej: ustawa o transporcie drogowym, oraz pkt 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzył karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego (przewóz mebli tapicerowanych) bez uiszczenia opłaty należnej za przejazd po drogach krajowych.
Powyższe naruszenie obowiązków stwierdzili funkcjonariusze celni Referatu Grupy Mobilnej w Z., w dniu [...] września 2005 r., podczas przeprowadzonej na 1 km drogi krajowej Nr A4 od Granicy Państwa − J. kontroli dokumentów pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (kraj rejestracji − N.), którym kierował K. W. Kierowca okazał dobową kartę opłaty drogowej o numerze [...], która nie była wypełniona w polach: "Nr rejestracyjny" i "Ważna do", oświadczając, iż zapomniał wypełnić wszystkie rubryki.
Decyzją z dnia 5 grudnia 2005 r., Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazdy po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), dalej rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r. lub rozporządzenie Ministra Infrastruktury, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu, w sposób określony w § 5 rozporządzenia. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Przepis § 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia stanowią z kolei, że kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu, przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego.
Termin ważności karty należy przy tym wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione. Zdaniem organu odwoławczego z § 5 ust. 6 jednoznacznie wynika, że karta opłaty drogowej niewypełniona lub wypełniona w sposób inny, niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej, z cytowanych przepisów oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierujący pojazdem, podczas kontroli dokumentów, wykonywał międzynarodowy transport drogowy bez wymaganej prawem karty opłaty drogowej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący podkreślił, iż opłata za przejazd została wniesiona, co potwierdza fakt posiadania dokumentu opłaty. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, "uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu". Z punktu widzenia momentu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, decydującym jest więc moment zapłaty ceny, a nie wypełnienia karty. Przyznał, że ustawa o transporcie drogowym, w pkt. 1.4.1. załącznika (w brzmieniu na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji) penalizowała wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty drogowej. "Prawdopodobnie w celu wyjaśnienia wątpliwości" ustawodawca w terminie późniejszym dokonał nowelizacji wspomnianego załącznika, między innymi poprzez uzupełnienie właściwego punktu tegoż załącznika (aktualnie pkt 4.1.).
Ustawodawca wyjaśnił mianowicie, iż kara pieniężna w maksymalnej wysokości ([...] zł) dotyczy sytuacji braku karty opłaty drogowej w pojeździe. Natomiast wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej, skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 500 zł (aktualnie [...] zł).
Zdaniem strony skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której nie wpisano końcowej daty ważności karty dobowej opłaty drogowej, oczywiste jest, że miało miejsce jej nieprawidłowe wypełnienie, a nie brak uiszczenia opłaty.
Oddalając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny wskazał, iż istota sporu między obu stronami postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie polega na odmiennym kwalifikowaniu skutków uchybienia polegającego na przedłożeniu dobowej karty opłaty drogowej, w której pola "Nr rejestracyjny" oraz "Ważna do" nie były wypełnione. Organy celne przyjęły, że chodzi w tym wypadku o "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych", w rozumieniu pkt. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Natomiast skarżący uznał, iż właściwe było wyłącznie zakwalifikowanie owego uchybienia do pkt. 1.4.3. wspomnianego załącznika, w którym mowa o "wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej". Zmiana załącznika została dokonana na podstawie art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497). Z kolei w art. 8 pkt 1 tejże noweli ustawodawca zastrzegł, iż jej art. 1 pkt 33 wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa nowelizująca z dnia 29 lipca 2005 r. została promulgowana w dniu 20 września 2005 r. (data Dziennika Ustaw Nr 180), więc zmieniony załącznik zaczął obowiązywać dopiero od dnia 21 grudnia 2005 r., a więc już po ostatecznym załatwieniu sprawy przez organy celne (decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2005 r.).
W § 5 ust. 6 obowiązującego w czasie załatwiania sprawy przez organy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) przesądzono o tym, że "Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty". Z kolei w pkt. 1.4.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym mowa o karcie "nieprawidłowo wypełnionej". Wbrew jednak odmiennemu poglądowi skarżącego, zakładając racjonalizm prawodawcy, wielość wymienionych określeń wcale nie prowadzi, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do stwierdzenia między nimi sprzeczności, i to zarówno w efekcie dokonania samej tylko wykładni językowej, jak i po wykorzystaniu innych, uzupełniających metod, zwłaszcza interpretacji celowościowej i systemowej.
Przechodząc do wykładni językowej Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż u podłoża zapisu przyjętego w pkt. 1.4.3. załącznika, traktującego o karcie "nieprawidłowo wypełnionej", leży założenie, iż karta ta została w ogóle wypełniona. Dopiero po "wypełnieniu" karty można bowiem stwierdzić prawidłowość dokonania tej czynności. Tymczasem karta przedłożona przez skarżącego do kontroli w dniu [...] września 2005 r. nie może być uznana za "wypełnioną", skoro pominięto dwie rubryki, w tym tak istotną, jak pole służące do wpisania numeru rejestracyjnego pojazdu służącego do przewozu. W tej sytuacji należało przyjąć, iż opisane uchybienie stanowi w istocie "niewypełnienie" karty opłaty drogowej w rozumieniu § 5 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego, a nie jej "nieprawidłowe wypełnienie", o którym mowa w pkt. 1.4.3. załącznika. Za nieprawidłowo wypełnioną kartę drogową można byłoby uznać kartę co prawda w pełni wypełnioną, ale zawierającą błędy (np. w wypadku przestawienia liter bądź cyfr w numerze rejestracyjnym pojazdu, czy też omyłek rachunkowych przy określaniu początku lub końca ważności karty), przy tym bez dokonywania w niej poprawek, co dyskwalifikowałoby ją w świetle § 5 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego.
Przedstawiony kierunek wykładni gramatycznej zyskuje zdaniem WSA dodatkowe wsparcie w interpretacji systemowej i celowościowej. W wypadku "nieprawidłowego wypełnienia" karty opłaty drogowej zdecydowanie zmniejszono wymierzaną wówczas karę pieniężną. Liberalizowanie dolegliwości jest zaś uzasadnione tylko w odniesieniu do przypadków mniejszej rangi (mniejszej wagi, mniej istotnych), tak jak to przedstawiono w toku dotychczasowego wywodu. Za uchybienia tego typu nie mogą być natomiast absolutnie uznane pozostałe sytuacje, o których mowa w § 5 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego.
Uiszczenie opłaty następuje wprawdzie poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, skoro tej treści zapis znalazł się w § 4 ust. 1 in principio rozporządzenia. Chodzi jednak o znaczenie tej okoliczności dla penalizacji przewidzianej w pkt 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a w tym zakresie Sąd I instancji nie podzielił zapatrywania pełnomocnika skarżącego. Sam fakt nabycia karty, bez skonkretyzowania okresu jej ważności i wpisania numeru identyfikacyjnego, nie może bowiem przesądzać o tym, za jaki konkretnie transport drogowy lub przejazd na potrzeby własne i przy użyciu jakiego pojazdu opłata została uiszczona. Właśnie dlatego, w tym samym § 4 w ust. 1 (in fine) i w ust. 2 sformułowano dodatkową powinność wypełnienia karty, jeszcze przed rozpoczęciem przejazdu, stwierdzając, iż jedynie tak wypełniona karta stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty, który to dokument przedsiębiorca zobowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).
Uregulowano też odwrotną zależność. Karta niewypełniona, wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5 paragrafu 5, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że dokonując przejazdu z kartą, w której nie został wpisany numer rejestracyjny pojazdu, K. W. nie posiadał dokumentu (dowodu) potwierdzającego fakt uiszczenia opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych tym właśnie pojazdem, który prowadził w momencie kontroli.
W skardze kasacyjnej K. W. zaskarżył w całości wyrok WSA we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów pkt 1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień 22 września 2005 r. (data wydania decyzji przez organ I instancji) – aktualnie pkt 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
Skarżący podkreślił, że opłata za przejazd została wniesiona, co potwierdza fakt posiadania dokumentu opłaty, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia "uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu". Decydujące znaczenie ma więc moment zapłaty ceny, a nie wypełnienia karty opłaty. W okolicznościach niniejszej sprawy, w której błędnie nie wpisano końcowej daty ważności karty dobowej opłaty drogowej, oznacza to, iż miało miejsce jej nieprawidłowe wypełnienie, a nie brak uiszczenia opłaty.
Zdaniem skarżącego, zastosowanie dokonanej przez Sąd I instancji wykładni § 5 ust. 6 rozporządzenia wyłączyłoby w praktyce stosowanie pkt 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Skoro bowiem każde nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty drogowej byłoby równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty, pkt 1.4.1. załącznika nigdy nie będzie znajdował zastosowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł, iż w myśl § 5 ust. 6 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest nabycie karty opłaty i jej prawidłowe wypełnienie. Nie stanowi zatem dokumentu potwierdzającego wykonanie tego obowiązku legitymowanie się kartą opłaty niewypełnionej lub wypełnionej w sposób inny niż określony w § 5 ust. 1 i ust. 3−5 rozporządzenia, a także kartą poprawioną. Wskazał, że skarżący nie tylko nie wpisał terminu do kiedy nabyta przez niego karta opłaty jest ważna, lecz nie wpisał też numeru rejestracyjnego pojazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżony wyrok pomimo pewnych zastrzeżeń co do jego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Wobec tego, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 p.p.s.a., sprawę należało rozpoznać w granicach wyznaczonych treścią skargi kasacyjnej.
Przedmiotowa skarga kasacyjna skonstruowana została w oparciu tylko o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W jej ramach kasator zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu 1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Takie sformułowanie zarzutu w samym petitum skargi kasacyjnej wymaga zgłoszenia uwag, skoro nie podaje on wprost szczegółowych jednostek redakcyjnych, zarówno Lp. 1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz powołanych paragrafów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r.
Pomimo tych zastrzeżeń Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę całość wywodów zawartych w skardze kasacyjnej, uznał za stosowne zajęcie stanowiska w kluczowej w niniejszej sprawie kwestii, którą poruszyła niewątpliwie (choć bez precyzji w budowaniu zarzutu) w swych granicach skarga kasacyjna − to jest czy ujawniony w trakcie kontroli drogowej podczas wykonywania przez skarżącego transportu drogowego w dniu [...] września 2005 r. na drodze A4 stan faktyczny został legalnie zakwalifikowany przez rozstrzygające w sprawie organy jako delikt administracyjny wynikający z Lp. 1.4.1. ustawy o transporcie drogowym ("wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty na drogach krajowych") łączący się z karą pieniężną w wysokości 3.000 zł, co zaakceptował zaskarżony wyrok, czy też rację ma skarżący utrzymując w skardze kasacyjnej, że stan faktyczny występujący w niniejszej sprawie potraktować należało jako mieszczący się "w wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej", wyodrębnionego przez ustawodawcę w ramach innego deliktu administracyjnego zagrożonego łagodniejszą sankcją (zauważyć należało, że ten rodzaj deliktu wprowadzono od dnia 28 września 2003 r. i uregulowano w Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym).
Wprawdzie Sąd I instancji relacjonując sugestie skarżącego, omyłkowo wskazał w tym ostatnim przypadku na "pkt 1.4.3.", ale zajmował się wyjaśnieniem jednocześnie właśnie przecież relacji w zakresach stosowania pojęć "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty" oraz "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej".
Odnosząc się do zaistniałego w sprawie sporu należy na wstępie zauważyć, iż skarga kasacyjna choć nie zakwestionowała formalnie ustalonego stanu faktycznego, to jednak całkowicie pominęła w swych rozważaniach tak istotny dla wyniku sprawy element, jak okoliczność stwierdzenia w czasie przedmiotowej kontroli drogowej braku wpisania do okazanej przez skarżącego karty drogowej numeru rejestracyjnego pojazdu, którym wykonywany był konkretny transport drogowy (poruszała zaś tylko ocenę znaczenia braku wypełnienia w karcie opłaty drogowej rubryki "ważna do..").
Rozważając kiedy winna mieć zastosowanie kara pieniężna określona Lp. 1.4.1.załącznika do ustawy o transporcie drogowym, podnieść trzeba, że istotne na gruncie tego przepisu opłacenie wykonywanego transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne nie może zostać uznane za dokonane, gdy chodzi o wykonywanie tych czynności określonym pojazdem, w razie braku wprowadzenia do karty opłaty drogowej numeru rejestracyjnego danego pojazdu.
Tego zaś warunku nie spełnia karta opłaty drogowej okazana przez skarżącego, co w efekcie prowadzić musiało do wymierzenia kary pieniężnej przewidzianej we wskazanym wyżej przepisie.
Generalnie podkreślić trzeba, że w omawianym przepisie nie chodzi tylko o to czy karta opłaty drogowej została tylko nabyta, ale o to czy została uiszczona opłata za wykonywany w danych warunkach transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne − tj. zwłaszcza w relacji do użycia konkretnego pojazdu i w relacji czasu wykonywania objętych przepisem czynności na drogach krajowych.
Mówiąc trywialnie chodzi o to, aby karta opłaty drogowej "skasowana" została w tak rozumianych relacjach (odpowiednio do realiów faktycznie wykonywanego transportu lub przewozu).
Inne podejście przy ocenie znaczenia omawianego przepisu stwarzałoby możliwości powstawania nadużyć poprzez wykorzystywanie tej samej karty opłaty drogowej przez różne pojazdy (w przypadku braku wpisanego numeru rejestracyjnego) bądź też poprzez wydłużanie czasu korzystania z karty opłaty drogowej ponad ten, na który jest ona z założenia przeznaczona (przy istotnych brakach co do wypełnienia karty opłaty drogowej w zakresie oznaczenia daty).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile w realiach przedmiotowej sprawy brak wpisania w karcie dobowej danych "ważna do" nie powinien determinować podjęcia decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej wskazanej przez Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, o tyle zupełnie odmiennie ocenić należało brak wpisania do karty opłaty drogowej numeru rejestracyjnego pojazdu używanego przez skarżącego.
W tym bowiem przypadku nie można przyjąć wykazania opłacenia wykonywania transportu drogowego konkretnym pojazdem.
Kwalifikowanie tego rodzaju braku jako przesłanki wymierzenia kary pieniężnej wskazanej przez Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a nie przewidzianej przez Lp. 1.4.4. wymienionego załącznika, jednolicie dotąd przyjmowano w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i pogląd ten podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę.
Sugerowany w sprawie przez skarżącego delikt administracyjny w postaci "wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą drogową" wiązać należy natomiast tylko z takimi usterkami w wypełnieniu karty opłaty drogowej, których zaistnienie nie rzutuje na możliwość podważenia dokonania opłaty w podanym już wcześniej znaczeniu (istotną wedle deliktu administracyjnego oznaczonego Lp. 1.4.1. wskazanego załącznika).
Taki pogląd stanowi pewną korektę stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji. Nie zakłada on bowiem, że warunkiem sine qua non przyjęcia deliktu administracyjnego związanego z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej jest najpierw stwierdzenie zawsze faktu wypełnienia karty drogowej co do każdej z przewidzianych w niej rubryk.
Komentując natomiast podniesioną przez skargę kasacyjną wypowiedź Sądu I instancji na tle § 4 ust. 1 in principio rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. zauważyć trzeba, że Sąd I instancji, w aspekcie znaczenia dla penalizacji przewidzianej przez Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym uznał jednak, że sam fakt nabycia karty opłaty drogowej nie może przesądzać − przy braku skonkretyzowania w niej danych co do transportu drogowego lub przejazdu na potrzeby własne (w tym co do używanego w tym celu pojazdu) o opłaceniu danego transportu lub przejazdu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślić należy tylko, że chodzi o skonkretyzowanie w karcie opłaty drogowej danych istotnych dla stwierdzenia opłacenia konkretnego transportu drogowego lub przewozu.
Jest sprawą oczywistą, że wprowadzenie od 28 września 2003 r. deliktu administracyjnego określonego Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym musi być uwzględniane też w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. − w tym zwłaszcza co do § 5 ust. 6 tego rozporządzenia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ta konstatacja nie może prowadzić jednak do podważenia zasadności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku przy prawidłowej interpretacji Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i kwestii opłacenia konkretnego transportu lub przejazdu w ujęciu Lp. 1.4.1. wymienionego załącznika.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a., a co do kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).