Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 419/17, oddalił skargę R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem.
Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2016 r. wymierzył R. W. (skarżący) karę pieniężną w wysokości 60.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja została uznana za doręczoną skarżącemu 20 czerwca 2016 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej: O.p.). Pismem z dnia 26 września 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (organ odwoławczy lub Dyrektor IC) z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie odmówił przywrócenia terminu.
W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do przesłanek przywrócenia terminu określonych w art. 162 § 1 i 2 O.p. wskazując, że termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął z dniem 4 lipca 2016 r. (decyzja organu I instancji uznana została za doręczoną 20 czerwca 2016 r. w trybie art. 150 O.p.). Przechodząc do kwestii uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu do dokonania określonej czynności, zostało dokonane bez winy skarżącego Dyrektor IC wyjaśnił, że w okolicznościach rozpoznawanej przyczyny podane przez skarżącego nie stanowiły podstawy do uznania jego działania jako niezawinionego (min. zmiana miejsca zamieszkania oraz nieprzekazanie informacji w tym zakresie do organu pierwszej instancji). Organ odwoławczy wskazał nadto, że skarżący posiadał wiedzę na temat toczącego się wobec niego postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ze wskazanego wyżej tytułu. Świadczyło o tym m.in. doręczone w trybie reklamacji i odebrane przez K. P. (uprawniona do odbioru przesyłek na podstawie pełnomocnictwa) postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. wyznaczające 7-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Organ odwoławczy wskazał również, iż z zaistniałego stanu faktycznego nie wynikało, aby skarżący dołożył minimum wysiłku, aby skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do złożenia odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, w związku z czym uznał, że brak było podstaw do przywrócenia terminu.
Uzasadniając oddalenie skargi na powyższe postanowienie WSA w Warszawie wyjaśnił, że w przypadku dostrzeżenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, kwestię prawidłowości i daty doręczenia decyzji oraz daty wniesienia odwołania, organ na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. ma obowiązek przesądzić w odrębnym postanowieniu stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co też uczynił w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2016 r. Argumenty skierowane przeciwko prawidłowości doręczenia decyzji winny być natomiast w pierwszej kolejności podniesione w skardze na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi, co też skarżący uczynił, kierując środek zaskarżenia przeciwko postanowieniu o stwierdzeniu uchybienia terminu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 420/17.
Odnosząc się natomiast do kwestii zasadności przywrócenia uchybionego terminu, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że nie było ku temu przesłanek. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 O.p. przywrócenie terminu do dokonania czynności warunkują następujące przesłanki: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności dla której był określony termin oraz uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu I instancji nie budziło wątpliwości, iż skarżący dochował warunków formalnych związanych z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu, jednak nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi bez swojej winy.
Sąd I instancji wyjaśnił w świetle powyższego, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Również przyczyna usprawiedliwiająca uchybienie terminu winna mieć charakter nagły. Natomiast brak winy należy pojmować w sposób obiektywny. Jako przykład okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu Sąd I instancji wskazał na przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na skorzystanie z pomocy innej osoby, powódź, pożar. Są to okoliczności wyjątkowe, których wykazanie, zdaniem Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Skarżący miał bowiem wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, ponieważ potwierdził, iż została mu przekazana przesyłka z odpisem postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. o wyznaczeniu terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Ze złożonego wniosku o przywrócenie terminu, wynikało natomiast, że skarżący zmienił miejsce zamieszkania 1 kwietnia 2015 r., co oznaczało, że przez ponad rok nie zawiadomił organu pierwszej instancji o zmianie adresu do doręczeń, pomimo iż został prawidłowo pouczony o obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu i konsekwencjach jego niewypełnienia wynikających z art. 146 § 2 O.p..
Sąd I instancji podzielił więc ocenę Dyrektora IC, iż brak wiedzy o wydaniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2016 r., nie było okolicznością, która uprawdopodobniałaby brak winy skarżącego, lecz świadczyło o niedochowaniu należytej staranności w działaniu. Skarżący przy zachowaniu zwykłej staranności mógł bowiem powziąć wiedzę o orzeczeniach organu I instancji wydawanych w toku toczącego się postępowania.
Zdaniem Sądu I instancji nie doszło też naruszenia art. 191 O.p., bowiem organ odwoławczy przeanalizował w prawidłowy sposób zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz odniósł się w sposób szczegółowy do twierdzeń zawartych we wniosku o przywrócenie terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. W. zaskarżając go w całości. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), a mianowicie:
- 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a., mimo że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem organ przeprowadził dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów oraz nie przeprowadził wszechstronnej analizy twierdzeń skarżącego uprawdopodobniających brak winy skarżącego w niezachowaniu terminu na wniesienie odwołania, co skutkowało uznaniem, iż organ zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżący uprawdopodobnił brak winy w niezachowaniu terminu;
- 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w zw. z art. 150 O.p., polegające ma tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a., mimo że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem organ uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy skarżący zmienił miejsce zamieszkania i nie możliwe było skuteczne doręczenie pod nieaktualny adres;
- 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 O.p., polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a., mimo że skarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, ponieważ organ błędnie uznał, że okoliczności niniejszej sprawy nie uprawdopodobniają braku winy skarżącego w niezachowaniu terminu, podczas gdy przedstawione przez skarżącego fakty, szczególnie spowodowany wadliwym doręczeniem korespondencji brak wiedzy o decyzji wskazują, na to, że skarżący spełnił przesłanki do przywrócenia mu terminu na wniesienie odwołania.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ w przepisanym terminie nie zażądał jej przeprowadzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Sąd II instancji rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną zgłosił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p oraz art. 162 § 1 O.p.
Przed przystąpieniem do oceny zasadności powyższych zarzutów, przypomnieć należy, że w ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarżący winien wykazać, że naruszenie tych przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Podkreślenia bowiem wymaga, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Istota sprawy niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a tym samym, czy zachodziły przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 O.p. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący jako okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2016 r. wskazał wadliwie jej doręczenie w trybie art. 150 O.p. W jego ocenie K. P. nie była bowiem uprawniona do odbioru korespondencji, ponieważ nie zostało udzielone jej pełnomocnictwo, w związku z czym bezpośrednią przyczyną braku wiedzy skarżącego o wydaniu decyzji były błędy organu I instancji w przedmiocie doręczenia przedmiotowej decyzji.
Skarżący dodał nadto, że okoliczność zmiany miejsca zamieszkania również stanowiła obiektywną przeszkodę w odebraniu przesyłki z decyzją i wniesienia odwołania w przewidzianym przez przepisy prawa terminie. Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p. wniosek o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu" (o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o przywrócenie terminu. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się, powszechnie akceptowany w orzecznictwie, obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.), to nie powinno budzić większych i uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy.
Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia art. 162 § 1 i § 2 w zw. z § 3 O.p. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący domagał się przywrócenia terminu, podnosząc w istocie zarzuty związane z prawidłowością uznania za skuteczne doręczenia adresowanej do niego decyzji.
W jego ocenie decyzja została wadliwie doręczona na adres ustalony przez organ I instancji ([...], ujawniony w rejestrze REGON) i odebrana przez K. P. (siostra skarżącego) będącą osobą działającą bez pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie oraz pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. W związku z tym skarżący nie miał możliwości wniesienia odwołania, co w konsekwencji, jego zdaniem, stanowiło podstawę do przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane zarzuty związane z prawidłowością doręczenia decyzji, w sprawie niniejszej nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż nie dotyczą ustalenia zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mogły być one natomiast podnoszone w skardze na postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, które jak wynika z akt sprawy były przedmiotem negatywnego dla strony rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 420/17.
Oceniając natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania kwestia prawidłowości doręczenia rozstrzygnięcia nie podlega już badaniu, bowiem została przesądzona w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Innymi słowy rzecz ujmując, kwestionowanie postanowienia w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania polega na tym, że strona zarzuca wadliwość doręczenia decyzji. Twierdzi bowiem, że nie uchybiła terminowi, który nie rozpoczął swojego biegu na skutek nieprawidłowego doręczenia. Natomiast w ramach wniosku o przywrócenie terminu strona zgadza się z tym, że uchybiła terminowi, jednakże wywodzi, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Powyższe tryby postępowania, w sytuacji gdy oparte są na tej samej podstawie faktycznej, są w istocie wzajemnie sprzeczne i wykluczające się.
Nie można bowiem wnosić o przywrócenie terminu twierdząc jednocześnie, że nie został ten termin naruszony bo nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji. Zatem wykazywanie okoliczności związanych z doręczeniem decyzji może mieć miejsce jedynie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W świetle przedstawionych wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że argumenty skierowane przeciwko prawidłowości doręczenia decyzji, czy też przyjętej przez organ dacie doręczenia decyzji w pierwszej kolejności winny być podniesione w skardze na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, co też skarżący uczynił w innym postępowaniu. Warunkiem przystąpienia do oceny zasadności odmowy przywrócenia terminu jest bowiem stwierdzenie, czy termin został w ogóle naruszony, co Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował we wcześniejszej części uzasadnienia.
Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, że wiąże się ono z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się – jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego – obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8 poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r. II CKN 8/98).
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r. IV SA 1153/96, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Przywrócenie terminu nie jest zaś możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r, sygn. akt II SA/Ka 1977/2000 niepubl.).
Wprawdzie brak winy w uchybieniu terminowi zainteresowany winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego, lecz jednocześnie uprawdopodobnienie winno dotyczyć takich okoliczności, które pozwalają na przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu. Zatem aby przywrócić termin strona powinna wskazać takie okoliczności, których wystąpienie było niezależne od jej woli i uniemożliwiało jej dopełnienie czynności. Ponadto powinna wskazać okoliczności świadczące o podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r. wydane zostało w sposób odpowiadający prawu, a postępowanie administracyjne poprzedzające jego wydanie, przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie. Zasadność ustaleń w zakresie zmiany z dniem 1 kwietnia 2015 r. adresu zamieszkania skarżącego i posiadanej przez niego co najmniej od 11 lutego 2015 r. wiedzy na temat prowadzonego postępowania, jak przyjął Sąd I instancji, nie uniemożliwiało skarżącemu zawiadomienie organu o tym fakcie. Tak więc, brak wiedzy o wydaniu decyzji z [...] maja 2016 r. nie stanowiło, jak trafnie uznał Sąd I instancji, akceptując stanowisko organu okoliczności, która uprawdopodobnia brak winy skarżącego, lecz świadczy o niedochowaniu należytej staranności w działaniach strony. Słusznie zatem przyjęto, iż strona nie wskazała, że na drodze do podjęcia czynności procesowej wniesienia odwołania w terminie stały nieprzewidywalne i niemożliwe do usunięcia przy zachowaniu zwykłej staranności przeszkody.
W świetle wskazanych okoliczności zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p oraz art. 162 § 1 O.p należało uznać za nieuzasadnione, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.